Dagboek

Kerstboodschap van een Wereldreiziger

Elk jaar schrijf ik een kerstblog, maar dit jaar had ik er niet zo’n zin in. Soms is het lastig de juiste woorden te vangen. En ik, die in Nederland altijd dol was op kerst, heb de kerstsfeer een beetje achter me gelaten.

Ooit schreef ik een blog over klotekerst, en dat leverde me een afspraak op van een wereldzeiler, die me vroeg mee te gaan weg van de maatschappij. Een aanlokkelijk aanbod, maar ik was toen nog niet klaar om alles achter me te laten.

Nu, inmiddels ruim 7 jaar onderweg, is echt alles in mijn leven verandert, ook mijn visie op de wereld. Toen ik als 17-jarige over de wereld reisde dacht ik al dat ik een andere visie had, maar nu, ouder, wijzer, minder naief, is die visie alweer verandert. Ik praat erover on onderstaande videopodcast.

heb je geen zin om naar mijn stem te luisteren terwijl je naar beelden uit mijn dagelijks leven kijkt, kun je de tekst ook lezen, hij staat onder de video. Je mist dan wel de intonatie, de ironische klank, de humor…….daar waar van toepassing.

Videotekst:

Ruim 7 jaar onderweg. Ik ben mijzelf tegengekomen op deze reis. Meerdere keren zelfs. Hoewel ik ook veel en ver gereisd heb in mijn tienerjaren, zo trok ik door het Panama kanaal en de Straat Magellaan om maar wat te noemen, lijkt het reizen op mijn huidige leeftijd meer impact te hebben dan toen. Ik denk dat ik toen nog dacht dat ik de wereld kon verbeteren.

De heerlijke naïviteit van een jonge leeftijd.

In een wereld die meer verdeeld is dan ooit, die bakkeleit over wel of geen gender neutrale kinderkleding en CO2 paspoorten, die zucht onder de EU sancties tegen Rusland. En die worstelt met een inflatie die alleen onze grootouders nog zullen herkennen, sta ik op het randje van 2022 en probeer ik voorzichtig 2023 in te kijken.

Het jaar waarin ik weer een motortocht ga maken, de voorbereidingen zijn weer begonnen, maar zal 2023 ook de veiligheid en economisch gunstige situatie bieden voor zo’n reis? Die vraag dringt zich in deze onrustige wereld toch wel op.

Ik heb meer dan 30 landen gezien in de wereld. Ik ben een bevoorrecht persoon. Ik begon op mijn 17de met reizen. Ik heb een paar momenten gehad in die reizen die helder op mijn netvlies staan.

De afgehakte vinger in de bus in Peru, met de ring er nog om van de eigenaar en de arrestatie van de dader. Het gehuil van de kleuter die door haar vader in Maracaibo verhuurd werd aan een oude man voor God mag weten wat, maar zij wist het helaas wel.
De zwervers met verminkte kinderen die je overal in de wereld aantreft in de hoop dat de afschuwelijke wonden meer geld opleveren als ze bedelend door de steden trekken.

Maar ook persoonlijke momenten, Kuala Lumpur bijvoorbeeld, de stad waar ik door keuzestress besefte hoe erg ik mijn levens standaard verlaagd had door in de Filipijnen te leven. Dat was een eye-opener. Ik zie mijzelf nog staan op de nachtmarkt van Jalan Alor, voor de bergen verse knapperige groentes en stapels vlees en vis, wat wilde ik in mijn wok-gerecht?

Of mijn tijdelijk terugkeer naar Europa, de onvriendelijkheid in Rome van de inwoners tegen toeristen en de bekrompenheid van de Nederlanders als je dan op een terras zat te luisteren naar het gezeur en gezaag terwijl ze hun luxe lunch van links naar rechts over hun bord schoven.

Echt hoor, eigenlijk zou iedere Nederlander, een tijdje in het armste ontwikkelingsland van de wereld moeten wonen. En dan terug naar Nederland en dan nog eens vertellen dat Nederland weet hoe het moet in andere landen.
Want daar zijn we goed in in Nederland hé? Met het vingertje wijzen en veroordelen.
Ik heb nooit zo beseft wat een rechtschapen zelfingenomen land Nederland is, dat ontdek je waarschijnlijk pas als je naar het buitenland ver buiten Europa verhuisd en ontdekt dat die zogenaamde derde wereldlanden het allemaal nog helemaal niet zo verkeerd doen.

Want dat is 1 van de redenen waarom deze wereld zo verrot is, dat eerste wereldlanden maar geld in derde wereldlanden blijven pompen onder het mom van “hulp” terwijl ze a.) hun eigen zaken niet op orde hebben en b.) helemaal geen hulp bieden.

Zo ook met die zwervers met die verminkte kinderen, je kan wel geld geven, maar geld is geen hulp. Hulp is dat je zo’n zwerver leert om goed voor zichzelf te zorgen, niet in te gaan op loansharks, dat je kansen creeert om en beter bestaan op te bouwen zonder te oordelen en dat je die persoon leert om zelf voor zijn inkomen te zorgen in een veilige omgeving zodat hij/zij niet zijn kind (of dat van een ander) hoeft te verminken voor een inkomen.

Dat is hulp.

Maar aangezien onze wereldleiders geen ene clue hebben hoe de toekomst eruit moet zien anders dan: ik moet het rijkste machtigste land van de wereld worden, komen we nooit vooruit in de wereld. Je kan je mond vol hebben over abortus, mensenrechten, klimaatverandering, infrastructuur en supply chains, globalisering en weet ik het allemaal nog meer, maar we schieten er niks mee op als de handere helft van de wereld nog dood gaat van de honger, verzuipt in afval en niemand op de wereld ook maar 1 stap zet om dat op te lossen.
We kijken naar snelle oplossing, een lapje voor het bloeden en denderen daarna weer voort met het uitkopen van boeren, de laadpalen in de straat en de mensenrechten in Iran.

Maar een echte visie, een visie die de wereld meer toekomstbestendig maakt, die is er niet. En het gat wat daardoor valt door bestuurlijk falen in de wereldpolitiek en de dagelijkse realiteit van de burger, dat gat wordt opgevuld door de complotdenkers en de extremisten.

En binnen al die ruimte en al dat gezwabber, zoekt iedereen zijn weg. En zo worden we harder, egoïstischer, hebberiger, uit overlevingsdrang.
Want de mens is een kudde dier en volgt graag een leider. Maar als er geen leider is……tja……dan is het een soort ieder voor zich binnen de geboden structuur van wetten en regels, van maatregelen en financiële ruimte of beperking.
En zonder een complotdenker te zijn, toen ik de krant opensloeg en las dat Europeanen gaan betalen voor hun CO2 uitstoot, huiverde ik, want de beperkingen lijken behoorlijk de overhand te nemen, en het lijkt wel of Europa druk bezig is zijn onderdanen afhankelijk te maken van een systeem door impopulaire maatregelen te verzachten met geld en door te regeren door angst aan te wakkeren.

Wat ik hoop voor 2023?

Een betere aansluiting van het onderwijs bij bijvoorbeeld de jongeren en hun wensen voor de toekomst, en niet een onderwijs stelsel wat erop gericht is ons allemaal in loonslaven te veranderen om de belastingpot te blijven vullen.

Wat ik hoop voor 2023, een winstbelasting voor big-pharma en een verbod op prijsverhogingen van medische zorg. Want waarom zou je de energie sector wel een winstbelasting laten betalen en Pfizer, die miljarden verdient aan het ooit zonder winstoogmerk beloofde zogenaamde vaccin, niet?

Ja, zogenaamd vaccin, want het is gewoon een prik, een vaccin namelijk hoef je niet elk jaar of seizoen te herhalen. Hoe vaak de overheid en farmaceutische industrie het ook vaccin blijven noemen, elke keer dat ze dat woord in de mond nemen is een leugen.

En over gezondheidszorg: waarom kan ik voor 50 euro een zenuwbehandeling laten doen in een ontwikkelingsland inclusief verdoving en witte drievlaksvulling bij een uitstekend opgeleide supermoderne tandarts? Of een staaroperatie in een hypermoderne kliniek voor de helft van de prijs van een operatie in NL? Waarom kan dat in een ontwikkelingsland wel, en in een land als Nederland niet? Waarom is gezondheidszorg daar big business geworden met ellenlange wachttijden?

Waarom kost mijn doktersbezoek 2,50 euro voor eenzelfde prima opgeleide huisarts die ondanks de volle wachtkamer niet op zijn horloge kijkt?

Ik wens voor 2023 dat de wereld echter wordt, minder filters, zodat de wereld in foto’s weer realistisch wordt. Ik heb mening backpacker met vertwijfeling zien zoeken naar dat mooie strand, terwijl ze tot aan de hurken in de vervuiling stonden.
En minder nep posts op sociale media van hoe geweldig je bent, probeer maar gewoon geweldig zijn in je dagelijks leven en realistisch laten zien dat je ook zonder make-up op je bed uitrolt met wallen onder je ogen.

Ik wens een wereld waar de kloof tussen arm en rijk afneemt. Waar mensen elkaar respecteren en niet iedere linkse rakker extra veel aandacht krijg op sociale media omdat hij het halve alfabet achter zijn naam typt om zijn seksuele voorkeur aan te geven. Wat boeit mij dat nou wat jouw seksuele voorkeur is? Of dat jij geslachtsloos wilt zijn? Kun je respecteren dat ik dat niet wil zijn? Omdat ik respecteer dat jij dat wel bent. Maar wrijf het niet overal in mijn gezicht.

Net als dat zogenaamde feministische gekrijs over gelijke vrouwenrechten en die Black lives matter -beweging.
All lives matter, no matter je huidskleur. Huidskleur doet er niet toe. De mens achter die kleur wel.

En hallo feministen? Waarom moeten we mannen haten? Waarom? Niet elke man is een vieze rukker die vrouwen onmenselijk behandelt.
En er zijn nu eenmaal beroepen die beter door een man gedaan kunnen worden. Of wil jij met je gemanicuurde nagels en keurige haren door de mijnen kruipen om grondstoffen te winnen voor je Tesla accu?

Ik wens voor 2023 een jaar van rust en stilte

De soep wordt niet zo heet gegeten als hij wordt opgediend, is een oud gezegde. Maar het nieuws maakt er anno 2022 wel een potje van, overal is de vlam in de pan en de linkse liberale pers overschreeuwt de realiteit, de werkelijkheid. “Echt nieuws” bestaat niet meer, nieuws is net als big-pharma, big business.
Het is een bedrijfsplan geworden waarbij angst de hoofdfactor is om te verkopen, angst en ongeloof. Angst voor oorlog, angst voor overstroming, angst voor geweld.

Wist jij dat de meeste gestelde vraag aan mij is hoe veilig het is in…..en dan vul je een land of plek op aarde in?
Geobsedeerd zijn we met veiligheid, in alles, en ook in onze reizen, onze exploratiedrang is verschrompeld.

Denk je nu echt dat Columbus zich ooit maar 1 dag zorgen heeft gemaakt over zijn veiligheid?
 Zijn drang om de wereld te ontdekken deed hem naar onbekende gebieden reizen en in gevaarlijke situaties stappen die hij niet kon voorzien. Dat is avontuur.
Doe niet net alsof je avontuurlijk bent als backpacker of reiziger terwijl je je aan alle kanten zorgen maakt over je veiligheid.

Goed, ik dwaal af.

Een jaar van stilte dus, een jaar waarin onze getergde zenuwen tot rust kunnen komen, we niet bang hoeven zijn voor oorlog, enge ziektes, je CO2 uitstoot of je carbon footprint en of er nog wel WC papier is in de winkel.

Ik wens voor 2023…..

Een jaar van onthaasten, en dat zeg ik terwijl ik op reis ga. Op mijn reizen is het vaak lastig om te onthaasten, je wilt namelijk je einddoel halen, liefst voor het donker want de wegen zijn hier niet verlicht, en dus is de kans groot dat je maar doorjakkert en dan mis je net dat ene mooie uitzicht of die prachtige waterval.
Ik wens mijzelf een jaar van onthaasten.

Maar ik wens ook een jaar van onthaasten voor jou, zodat je meer in het moment kan leven, minder hoeft te presteren, minder dat ‘feel-good”-gevoel najaagt.
Een jaar zonder adrenaline rush, zonder kicks, gewoon een lekker mellow jaar. Ik denk dat we dat allemaal wel verdiend hebben, vooral in het westen.

Want jullie wereld is door COVID nog meer geschokt dan de ontwikkelingslanden, die leven met de dood om de hoek, daar gaan kinderen nog dood aan vervuild water of aan mazelen enzo. Maar in het veilig westen, waar alles altijd tot in de puntjes geregeld leek, daar zijn fikse barsten in de beschaving ontstaan door COVID. En oh ja, ik weet het wel, het zakt alweer aardig in de vergetelheid. maar daar ligt nu net het gevaar voor de toekomst: Want wat heb jij geleerd van de hele pandemie en alles eromheen? Ik lees nu alweer dat de overheid het goed heeft aangepakt, maar is dat werkelijk zo? Ik kan me toch nog wel heel wat opstand en gemopper herinneren.

Dus wat heeft jouw visieloze overheid geleerd? Anders dan met geld smijten en verkeerde mondkapjes kopen bij frauduleuze afnemers?
En vaccins hamsteren die nu moeten worden weggegooid terwijl de andere helft van de wereld nog amper is ingeënt? Wat zijn de wijze lessen voor de toekomst? Zodat we niet nog een keer door angst geregeerd worden, maar het volk in vertrouwen naar haar leiders kan kijken om hen uit het dal van diepe duisternis te leiden.

Als we een mellow jaar in bouwen, kunnen we retrospectief worden. Dan kunnen we in plaats van cliche “ploppen op vrijdag” en de eenzame leegheid wegzuipen eens een uurtje navelstaren met elkaar en filosoferen over het leven, jouw kansen, jouw visie voor de toekomst.

Dan kunnen we bruggen bouwen tussen mensen, respect terugvinden wat verloren ging in de verdeeldheid.
Rust vinden in deze dolgedraaide wereld.

Ik wens een mellow 2023.
Zonder al teveel clutter, zonder afleiding, zonder prikkels, zonder schaamte, zonder behoefte om om het hardst te schreeuwen, zonder egoïsme, zonder hebberigheid……..

Ik wens een jaar waarin de visie voor de toekomst groeit, niet over onzinnig korte termijn beleid, maar een gedegen plan van aanpak wat de problemen in de wereld oplost zonder alleen maar met zakken geld te smijten en weer weg te lopen of de macht van de sterkste te laten gelden.

Maar volgens mij wenst ik dat ook al voor de voorgaande jaren……

Nu ja, misschien is het wel goed dat deze wereld instort, zodat we overnieuw kunnen beginnen, build back better, maar dan voor het eggie.

Fijne feestdagen en een heel goed 2023 voor jou. Dank je wel voor het luisteren, en ik hoop dat je er in het volgende jaar weer bij bent.

Jeanette reist over de wereld sinds haar 17de, maar altijd met een huis om naar terug te keren. In 2015, op haar 54ste, liet ze ook dat huis achter. Je zou haar een nomade kunnen noemen want ze zwerft het liefst over de aarde op een motor met alle bezittingen achterop. Zo reisde ze bijvoorbeeld door de Filipijnen en Mexico. Ze is eigenaar van Leaving Holland en Floating Coconut websites. Momenteel bereid ze ergens in de buurt van La Paz (BCS) weer een lange motortocht voor dwars door Mexico.

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *