Dagboek

Vannacht had ik een droom

Ik droom niet zo heel vaak, althans ik kan het mij niet herinneren. Maar de droom van vannacht staat nog helder op mijn netvlies ls ik op deze mistige vroege ochtend mijn raam opengooi om de hersenspinsels naar buiten te verdrijven.



ADVERTISEMENT

Mijn koffie geurt naar nieuwe dag en ik mijmer over de droom. Ik huiver ook, want hoe prettig de droom was en hoe blij ik ook was in die droom, hij komt ergens vandaan. Hij komt uit een donker hoekje van mijn ziel wat ik al wekenlang angstvallig dichthoud.

Ik denk dat de gebeurtenissen van gisteravond de deur opengezet hebben en dat de emoties en gevoelens er uit moeten, vandaar die droom. Ik droomde dat ik op een plein was, misschien was het het San Marco plein in Venetië? Maar dat betwijfel ik, want daar is het zo toeristisch, en een deel van mijn droom is gevoed door mijn verlangen weg te raken van dit gruwelijke massatoerisme waar ik al een jaar noodgedwongen in woon.

La Tete Amsterdam Foodshack

Maar een plein dus, groot, ruim, omringt door oude gebouwen. Misschien het plein van Arras, in Noord Frankrijk? Of de Grote Markt in Alkmaar? Het was een prachtig zonnig plein, met gezellige terrassen, mensen die koffie dronken in de zon en de krant lazen. Obers in zwart en witte kleding liepen rond, gedienstig en serveerden drankjes van hooggehouden dienbladen aan zacht pratende mensen.

Er waren duiven, en bomen, en de zon filterde door de bladeren. En het was er relaxt. Nadat ik mijn koffie gedronken had liep ik rond en ik zag eten, bergen eten, met verse groene sla tussen de broodjes, stomende kreeft en krab en verse mosselen. Maar ook bitterballen, appelgebak met slagroom en zacht flonkerende wijn die rond walst in bolle glazen.

Ik beklom de trappen van de kerk, hoger en hoger, tot ik op een balkon vlak onder de toren stond. En uitkeek over dat plein, de glinsterende zee in de verte (dus het was niet Arras!) Welke taal spreken ze hier? Och, boeiend! In het Nederlands riep ik: Kijk waar ik ben! Ik hou van dit plein, deze terrassen en dit eten. Ik hou van deze ontspannen sfeer. Ik hou van dit leven. En iedereen verstond me en keek op, lachend, wijzend, applaudisserend.

staande eten, goedkoop eten, reistips, rome, italie, lunch, ontbijt,

En ik? Ik voelde me sterk, onoverwinnelijk en zo geweldig

Je hoeft geen Freud gestudeerd te hebben om deze droom te verklaren. Niet als je mij bent tenminste. terwijl ik met anderhalf oog de mistige wereld in staar en mijn ochtendkoffie roer denk ik hoe gevangen ik mee hier voel in Mexico momenteel en hoe ik verlang naar vrijheid en naar ruimte en naar het echte Mexico. En niet deze charade die zichzelf als Mexico voordoet. De geldklopperij, de achterlijke drukte, de alweer verhoogde prijzen in de restaurants en de irritante drugsverkopers, dronken toeristen die lopen te narren en te rellen.

Ik woon in een deel van dit land wat geen logica voor mij bevat en ik loop dagelijks door een wereld waar mensen rustig 200 us$ per nacht betalen voor een kamer in een luidruchtige party zone terwijl ze beweren in Mexico te zijn geweest. Ik woon in 1 grote farce.

reistips, rome, openbaar vervoer, prijsen, toerisme, zwervers, straatvuil, water

Alles is hier nep, zelfs het kleine beetje cultuur is gedramatiseerd om de vakantieganger blij te maken

En in mijn droom was ik weer in een echte wereld. Ook vol mensen, maar die hielden van koffie drinken in de zon, van cultuur en van genieten van goede wijn en niet 24 uur per dag slempen van slappe margarita’s in een happy hour wat al 365 dagen duurt.

Ik was op een plein vol historie, vol verleden, en hoewel ik geen flauw idee had welke taal er gesproken werd, begrepen we elkaar. Dat is symbolisch. Want ik denk dat de overheid hier in Mexico haar burgers niet begrijpt. En haar gasten nog minder.

Hoe ik me ook voorbereid en hoeveel Spaans ik ook uit de kast trek om duidelijk te maken wat ik wil en waarom, of waarom ik iets niet begrijp, ze knikken ja en doen gewoon hun eigen dingetje, werken ene lijstje af met routinematige handelingen. Net als een call-center medewerker in Nederland. Van vakje A naar vakje Z over het voorgeschreven script en dan vragen of je nog iets kunt betekenen. Dan wens ik u verder een prettige dag.

Museo Cancun, Maya hostiy, exhibitions, grounds, entrance fee, opening hours, plan a visit

En dan krijg je zo’n kut enquete waarin je eigenlijk niks kwijt kunt, maar die je wel geacht wordt in te vullen

Mijn droom symboliseert mijn verlangen naar cultuur, naar vrijheid, naar mijn eigen identiteit die een beetje onder gestoft raakt hier in de straten van Playa del Carmen. Een plek waar ik maar een maand of 6 zou wonen, max! en dan zou ik een motor kopen en wegrijden, naar de andere kant van dit land om te ontdekken, te leren, te zien, te ruiken en te ervaren.

Ik woon hier nu bijna een jaar en zoals het er nu uitziet zit ik hier nog wel een jaar. Aangezien de Mexicaanse Immigratiedienst de meest chaotische slome overheidsdienst is die ik ooit gezien heb. In de Filipijnen konden ze er wat van met hun expresslane fee en gebrek aan visum stickers, maar hier is het helemaal chaos. Hier vul je 101 papieren in die je allemaal dubbel moet kopiëren en met blauwe pen moet invullen anders moet het overnieuw en dan zeggen ze 2 maanden maar ze bedoelen 9.5 maanden. En je moet wel drie keer terugkomen en eindeloos in de rij staan. En dan heb je na die 9 maanden nog niet echt waar je voor ging, maar je bent een klein stapje verder.

Ik ben zo gefrustreerd. Ik mis de vrijheid van het motorrijden en ik weet dat het vooralsnog voorlopig ook niet in het programma zal zitten. Ik haat het om 8 uur in een bus te zitten om een oude kerk te bekijken. En heel soms, heel soms, op echt sombere dagen mis ik de Filipijnen en de vrijheid die zij in mijn dromen vertegenwoordigd. Of ik mis Europa met zijn boulevards en terrassen, met zijn kunst en cultuur. En dan groeit het verlangen om Mexico vaarwel te zeggen.

Ik vraag me alweer af hoe een land zo verdeeld kan zijn, met dure rijke toeristen en op straat slapende zwervers op loopafstand van elkaar

Als ik hier langs de op straat slapende zwervers loop in de richting van de bushalte vraag ik me af hoe een land zo verdeeld kan zijn, dat er mensen drie blokken verder rustig 1000-den dollars uitgeven aan verblijf, eten en drinken, terwijl in de delen van de stad waar de meeste toeristen niet durven komen, de armoede soms tastbaar is.

Begrijp me goed, ik ben niet ondankbaar. Ik ben blij dat ik hier ben, ik geniet van het mooie weer, de stranden als ze wat leger zijn. Ik geniet van wat ik zie op straat, van de tacos. Ik ben blij dat ik niet in Nederland woon en blij dat ik weg ben uit de Filipijnen. Maar ik mis mijn vrijheid. Ik zal echt zo blij zijn als ik uit deze stad en streek weg kan en mijn visumverlenging is afgerond.

motorcycle registration, Philippines, license plates, temporary, OR/CR, paperwork, renewal, plates, license plate

Dan zal ik weer sterk zijn en gelukkiger en me onoverwinnelijk voelen en vrij! Als de wind om mijn hoofd suist en het asfalt onder mijn banden verdwijnt en de tas achterop mijn hele leven bevat. Dat is waar ik voor naar Mexico kwam.

Kom jij naar Playa del Carmen? Doorbreek van mijn sleur! Laten we afspreken en praten over nomadisch leven, wonen in het buitenland of de muurschilderingen van Playa bekijken. 

Nederlandse tour in Playa del Carmen

 

Jeanette, Digitale Nomade, Emigratie Coach en schrijver. Begon met haar reizen op 17 jarige leeftijd en verliet Nederland voorgoed in 2015 om nooit meer terug te keren. Ze woonde eerst in de Filipijnen en nu in Mexico. Ze is eigenaar van Leaving Holland en Floating Coconut websites. gek op motorrijden, schelpen zoeken en mensen observeren.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.