De dag van de overdracht van je huis in Mexico

Mijn maandag begon redelijk relaxt, heerlijk koele ochtendlucht, fijne hete koffie die dampte in de frisse ochtend, stilte in mijn wijk, tjilpende vogels en alles was kalm en stil, bijna perfect. Ik had nog geen idee wat voor gekte de dag me zou brengen en dat is maar goed ook. Genieten zo lang je kunt. Dat is het motto.

De gekte begon toen mijn zoon een berichtje stuurde dat we naar de bank moesten. Het lukte hem niet om het uit het beleggingsfonds vrijgemaakte geld op de Escrow te storten. Vandaag, op de dag dat Nederland massaal op kleedjes zit met hun zolderopruiming of koekhappend zich door de stad werkt, op Koningsdag 2026 gaat mijn zoon zijn eerste huis kopen. In Mexico. En hij koopt niet zomaar een huis, hij koopt 400 vierkante meter grond, omheind, met een brede oprijlaan, daarop een huis met 2 slaapkamers en 2 badkamers en-suite. Op het dak een appartement wat grandioos verbouwd moet worden om het bewoonbaar te maken. En achter op het terrein een appartementen blok met 4 1-slaapkamer appartementen voor de verhuur.

Vandaag eindigt ons nomadische leven wat we ruim 10 jaar hebben geleefd. En we beginnen aan een nieuwe start. Mits de bank ons toestaat enkele miljoenen pesos over te maken naar de tussenrekening, end at lijkt niet te lukken.

Dus naar de bank, vroeg weg, zodat we niet in een eindeloze rij zitten. Mexicaanse banken zijn berucht om hun lange rijen. We zijn nummer 3. Da’s fijn. En horen al snel dat het niet kan, dat geld overmaken, althans, niet in 1x. het kan wel in 9x. Maar daar moet de Escrow Beheerder dan wel mee akkoord gaan. De reden voor deze irritante en totaal onbegrijpelijke beperking in onze financiële vrijheid is een regel, een wet, die is opgelegd door de Federale Overheid aan banken die een verleden hebben met witwassen van geld. Sommige banken hebben een beperking dat er maar maximaal 250.000 of 500.000 MXN overgeboekt mag worden tussen banken, Tussen rekeningen binnen de bank zijn er geen beperkingen. Maar naar rekeningen bij andere banken dus wel.

Tenenkrommend dat soort gezeik. Echt.

En dat had niemand ons verteld, de wet is ingegaan in januari 2026 en niets, niemand, nergens wordt er over gecommuniceerd. Dat ontdek je pas als je er tegenaan loopt. Diepe zucht. De bankmedewerker wurmt zich in allerlei bochten, maar de uitkomst is dat we 9x een overboeking moeten doen, mits de andere kant daarmee akkoord gaat dus en mits de fraude afdeling niet onze rekening blokkeert omdat we als een gek zitten over te boeken.

Na en uurtje stoeien via email en de ander bank en onze advocaat beginnen we in het kantoor van de bankmedewerker met overboeken Negen keer hetzelfde intypen, 89 keer kans op een typefout, 9 keer kans op een geblokkeerde rekening, 9x een smsje, 9x een code opvragen via de app, 9x een email.

Het lukt zonder geblokkeerd te worden en we halen allemaal opgelucht adem.

En dan zit je weer te wachten. Als we op de boulevard met uitzicht op zee de stress laten wegvloeien uit ons systeem komt het e-mailtje met de afspraak bevestiging, om 3 uur bij notaris nummer no. 3. (Notarissen hebben allemaal een nummer in Mexico)

Bij de notaris is het onze advocaat die de akte behandelt met mijn zoon. Maar eerst moet hij de verkoper geruststellen dat het geld heus wel komt maar vrijgegeven moet worden vanuit de Escrow en dat kan alleen als iedereen vandaag zijn handtekening zet. Blijkbaar had de verkoper een grote tas met geld verwacht ofzo. Dat geruststellen duurt even, ze snappen er niks van die twee. Ik staar naar buiten, naar het kantoor van de Staatsoverheid, er sjeest een ambulance voorbij, er staat een straatverkoper. Het stoplicht gaat van groen naar oranje naar rood en weer naar groen, de tijd verstrijkt. Ik hoef hier helemaal niets te doen anders dan wat foto’s maken om het heugelijke moment vast te leggen, ik ben alleen maar beneficiaire. Verder niets, geen eigenaar, geen gemachtigde, niks.

Nadat we een uurtje hebben zitten rommelen met stapels documenten, echt I kidd’ you not, letterlijk bergen, wel 10 cm hoog, met vergunningen, vrijwaringen, aktes, nog meer vrijwaringen, en weet ik veel wat nog meer staat iedereen op en bedankt iedereen iedereen. Mijn zoon vraagt verbaasd of hij geen sleutels krijgt. Ja, ja, in het huis, we gaan nu allemaal in optocht naar het huis. De verkoper en haar zoon, hun makelaar, onze makelaar en wij met zijn twee-en, onze advocaat gaat terug naar kantoor die moet nog aan het werk. En die notaris hebben we nooit gezien ook al betalen we die dik.

Bij het huis is het chaos, er zijn nog werkmannen die iets geschilderd hebben, er is een tuinman die niet opgeruimd heeft maar wel drie zakken vol afval heeft geproduceerd, er staan emmers van een schoonmaker die nooit kwam opdagen en er zijn wel 1000 sleutels. Allemaal niet gelabeld in een etui. Passen en nog meer passen en iemand bellen en dan komen er nog meer sleutels, en nog iemand bellen want die heeft ook sleutels. Ondertussen pakken de werkmannen in en verdwijnen en wij staan er bij en kijken er naar.

Werkelijk wat een gedoe. Uiteindelijk ging iedereen weg, wij duwden ze een beetje richting de poort zeg maar: de verkoper met de mededeling dat ze nog op zoek gaat naar de sleutels van het hek, en kan de schoonmaker dan vanavond nog in het huis? Ik zeg dat het niet meer nodig is. Dat we zelf schoonmaken. (Mexicanen maken toch nooit schoon zoals wij Nederlanders schoonmaken) We doen het hek dicht achter iedereen, en zijn eindelijk alleen. We beginnen de zoektocht naar al die sleutels.

Uitkomst: we hebben er wel 10 van appartement 4, maar 1 van appartement 1 en 2, geen 1 van het hangslot op de carport, 1 van de voordeur van het oude huis, 6 van appartement 3, en ga zo maar door, en dan nog 101 die nergens op passen. En heel veel deuren die niet op slot kunnen maar wel op slot zouden moeten kunnen.

Eerste taak morgen: Sloten vervangen van de ingangen, want er lijken veel te veel mensen te zijn met sleutels, en dan de andere sloten langslopen en kijken welke stuk zijn en welke nog bruikbaar zijn.

In de avond bestel ik mijn bank, mijn zoon zijn motocarro (Da’s handig J. voor boodschappen en spullen kopen, voor ons drinkwater en ach, ik vind het ook wel lollig zo’n ding).

En ik ben moe, beetje underwhelmed ook door alle werk wat ik bij de bezichtiging niet gezien heb, doodmoe van de chaos van die verkopers. Als ik uitpuf op de bank in mijn huurhuis met de aircon op -16, wordt er vanaf straat geroepen (Mexico heeft geen bel, je roept, tikt, klopt, schreeuwt, whatever) Voor de deur staat de makelaar van de verkoper.

Ik heb nog wat sleutels, zegt ze terwijl ze me een enorme sleutelbos geeft…….

Gracias, zeg ik verbijstert en kijk naar de kleurrijke berg gemarkeerde sleutels terwijl ik denk aan het kleine sleutelkastje wat we net hebben gekocht.

Hier zeg ik tegen mijn zoon, nog meer sleutels van je Koninkrijk.
Wist je dat het vandaag Koningsdag was, zegt hij? Ik kocht mijn koninkrijk op Koningsdag, eindelijk heb ik een eigen dag, lacht hij.

Ik heb opeens zin in een oranje tompouce.

Steun deze website! Geef Gul.