Hoe belangrijk is menselijke interactie?

Op Facebook lees ik dat zij met de meiden een weekendje weg is geweest, naar een leuke stad vol terrassen, gezellige restaurants en belangrijk ook: vol cultuur. “We hebben bijgekletst, gelachen, gehuild en genoten van elkaars gezelschap, dit had ik zo nodig” Schrijft ze. En ik slik. Ik voel een brok, ergens achter in mijn keel.

En ik denk: als ik nu met een groep vrouwen op stap zou gaan zoals zij omschrijft, met “de meiden” zou ik niet eens meer weten hoe ik me moet gedragen en wat ik moet vertellen?!

Ik kan me niet heugen wanneer ik voor het laatst een gezellige middag of koffie-uurtje met een vrouw heb gehad en over “vrouwen-dingen” heb kunnen praten. Of dat ik ben gaan winkelen met een vrouw. Dus ik ben dat totaal verleerd.

Ik had in de Filipijnen twee jonge vrouwen waar ik soms wat mee kletste, maar dat contact kon niet uitgroeien tot iets, want ik ga altijd weer weg, maar de keren dat we elkaar zagen genoot ik ook.

Ik heb als nomade geen sociaal vangnet, ik heb geen vriendinnen die contact hebben gehouden, laat staan dat er een groep meiden is met wie ik kan videobellen. Ik heb ook geen contact met familie. Ik heb alleen mijn Facebook vrienden en volgers en mijn klanten.

En mijn zoon natuurlijk. Maar dat is anders. Hoewel we heel vriendschappelijk met elkaar omgaan is hij een man en het leeftijdsverschil is enorm groot.

Bijkletsen met een vrouw en feedback krijgen over zaken, emoties bespreken en knelpunten in je leven, spontaan iemand benaderen omdat er iets moois of iets leuks was onderweg of in mijn leven is niet iets wat ik nog doe. En ik merk dat als ik incidenteel met iemand even contact heb, dat ik het ook niet meer weet te onderhouden. Vaak ook omdat er weinig terugkomt en het altijd van mij lijkt uit te gaan. En als ik dan stop, zoals bij mijn familie krijg ik het verwijt “dat ik ook wel eens contact op kan nemen”. Ik sta dan met de bek vol tanden, want ik deed niet anders. maar op het moment dat ik het doe trek ik vaak een stortvloed van hun ellende en geklaag over me heen en is er weinig oor voor wat ik vertel. En soms, en steeds vaker, heb ik geen ruimte voor hun ellende, ik heb genoeg aan mijn eigen shit zeg maar. Daarbij sta ik zo anders in het leven dan vroeger dat het soms lastig is om nog om te gaan met al die “eerste wereldproblemen”. Hoe belangrijk en dringend ze ook zijn voor de eigenaar.

Soms verlang ik naar een goede diepe vriendschap, maar zoiets heeft tijd nodig. En tijd is wat ontbreekt, het heeft ook gelijkgestemdheid nodig en daar knelt ook iets, ik sta heel anders in het leven, ook in vergelijk met 10 jaar geleden toen ik Nederland verliet. Ik ben niet meer wie ik was. En ik ben ook niet iemand van “de massa” die geniet van de eindeloze Tiktok video’s en andere meuk die dagelijks over ons uitgestort wordt.

Ik ben van een uitstervend ras, van het goede boek, diepgaande gesprekken en intimiteit die niks met vleselijkheid te maken heeft. Ik ben van stille sterrennachten en die samen delen, en van koffiedrinken zonder gekakel en leeg geleuter. Eigenlijk ben ik best wel moeilijk denk ik, om mee om te gaan.

Toch herinner ik mijn relatie op de Filipijnen, met een wat jongere man, we hadden zoveel lol samen. Wat heb ik toen veel gelachen. Dus ik kan het wel, of althans, ik kon het. In Nederland ook, ik had genoeg mensen om mij heen om mij levendig te houden en de balans in mijn emotionele wereld recht te houden. Ik verloor mijn beste vriendin toen ik emigreerde. Ik verloor collega’s toen ik mijn baan kwijtraakte. En soms is er wel even contact, zo’n momentje, maar onze werelden staan zover van elkaar af dat het moeizaam communiceren is lijkt het wel, en daarbij, het is vaak alleen als zij problemen hebben en zich mij herinneren, althans, zo ervaar ik het meestal. En tel daar dan mijn inmiddels totale debiliteit op het gebied van sociale vaardigheden bij op en je hebt een compleet gefrustreerd contact wat best veel energie kost aan mijn kant.

Daarbij ging ik van extrovert naar extreem introvert. Ik ben dat uitbundige volkomen kwijtgeraakt. Was ik vroeger de gangmaker op elke bijeenkomst en elk feest, nu ben ik meer een muurbloempje. Ik geniet van het alleen zijn. Ik vind mensen soms best ingewikkeld. Zeker de mensen in mijn directe omgeving, uit een andere cultuur en met een ander denkpatroon als het gaat om verwerking van informatie. En dat doet me vermoeden dat ik sociaal wat vaardigheden verlies als het gaat om persoonlijke relaties.

Zakelijk zit het wel goed, dat heb ik prima in de vingers. Gesprekken met mijn klanten zijn gezellig en bruisend.

Zakelijk kan ik terugvallen op kennis en opleiding. Dat is een mooie draagvlak voor de meest boeiende gesprekken. Maar op persoonlijk niveau loop ik vast en lijk is iets te missen met betrekking tot het op gang houden van gesprekken en opbouwen en onderhouden van relaties. Of ik praat met de verkeerde mensen, dat kan ook, dat is iets waar ik niet uitkom, want als ik er niets uithaal uit contacten haak ik al snel af. Als het eenzijdig is en alleen maar over “hun shit” gaat zoals ik het dan maar vertaal, wat heeft het dan voor toegevoegde waarde voor mij?

Als ik half dood ben van een parasiet en op het randje zit van “moet ik naar het ziekenhuis?” en ik praat met iemand en het gaat alleen maar over hen en hun dagelijkse problemen en ellende, en ze vragen niet eens hoe ik me voel, wat is dan de toegevoegde waarde van zo’n contact denk ik dan? Dat kost een berg energie die ik dan niet kan opbrengen. En zo gaat het in mijn beleving wel vaker. Mensen die zeggen: ik mis je, maar nooit contact opnemen om eens te kijken hoe het nu met mij gaat. Er zijn er 1 of 2, we hebben sporadisch even zo’n flitsmoment, zo’n moment waaruit wel bezorgdheid spreekt en we beiden even ons ei kwijt kunnen. Maar dat is het, een flitsmoment, 2 relatief onbekenden die even appen, en waarschijnlijk vanuit hun beroep een bepaalde betrokkenheid er in kunnen leggen.

Als ik google op het onderwerp word ik straal depressief. Echt. Want als je volgens het internet geen sociale contacten hebt ben je echt diep depressief, medicijn-misbruiker, grijp je naar de alcohol, en krijg je Alzheimer.

Even navelstaren, want is dat echt zo? Of moet ik dat geloven omdat het nu eenmaal leuk verkoopt voor de schrijver?

Ik doe ze stapsgewijs even langslopen:

Burnout en depressief: Okay, misschien heb ik van al dat reizen en aanpassen, alle bureaucratie en gehannes van de wereld om mij heen een burn-out, dat wil ik best bekijken of dat zo is. Denkende aan mijn blog over slecht slapen.

Maar ik ben niet depressief, niet meer dan ik altijd al was, ik ben erfelijk belast met depressiviteit en het is een terugkerend thema in mijn leven, maar sinds ik ben geëmigreerd is het naar de achtergrond verdrongen en niet zoals in Nederland heel erg op de voorgrond. Ik slik geen medicatie meer en ik functioneer prima. Mijn glas is vaak halfleeg, true. Maar ik verlang niet meer dagelijks naar de dood. Dat is wel eens anders geweest in het verre verleden.

Verslavingsproblematiek: Ik drink geen alcohol, geen druppel, ik slik af en toe een Tylenol tegen een pijntje hier of daar (ouderdom komt met gebreken), maar ik gebruik verder geen medicijnen, en misbruik ze zeker niet. Ook geen drugs.

Alzheimer: Nou tot nog toe nog niet, ik ben wel eens mijn sleutels kwijt, of weet niet meer wat ik gisteren at, maar dat is meer omdat elke dag een soort blurrig bestaan is aan relaxte activiteiten met hier en daar wat stress. Maar ik wet wie ik ben, ik ken al mijn FB vrienden bij naam en weet waar ze wonen en ik kan ook prima herkennen waar ik ben en wat ik doe…..ook als ik de trap oploop naar boven weet ik nog wat ik ging doen. *Maar, ik hou hem in de gaten! Ik heb er de leeftijd voor zeg maar, sprak zij cynisch*

De vooroordelen van zulke websites zijn schrijnend en hun enigste oplossing lijkt dat je je moet inschrijven voor onbenullige cursussen en buurthuis-activiteiten. Want dan word je weer een gezond mens zonder afstervende cognitieve vaardigheden die participeert. Joepie!

Geen echte oplossingen dus. Ik maak her en der praatjes, met de overbuurvrouw, met de taxichauffeur of de Amazon bezorger. Ik ben geen zombie-ende randdebiel die de deur nooit meer uitkomt anders dan om de drankbestelling van de Rappi bezorger aan te pakken.

Ik mis soms dat substantiële contact waar zij over schrijft op haar Facebook. Dat “kennen en herkennen” van een groep mensen die ik vroeger op mijn website “Langs de Dijk” aanduidde als “de intimi”. Vrienden en vriendinnen door dik en dun.

Het waren er toen ook al niet veel, maar ze waren er wel, totdat ik ging emigreren.

Ben ik zielig? Nee, ik had gewoon een emotioneel moment en dacht terug aan wat was en niet meer is.

Koffieleuten en winkeldagjes, theater bezoekjes en naar de film, dagjes uit, uit eten al is het maar een patatje op de hoek, dat allemaal en meer, met iemand die jou echt kent, die weet wat jouw hart beroerd en waar je blij van wordt en die weet wat jou raakt en waar je bent in het leven.

Soms mis ik dat.

Is sociaal contact belangrijk? Voor mij niet, nee. Dus niet voor iedereen. Het ligt er denk ik aan waar je focus ligt. Als je focus ligt bij waardering zoeken en aandacht krijgen dan is sociaal contact belangrijk, want dan heb je andere mensen nodig om aanvulling te geven op je leven.

Als je prima tevreden bent met je leven zoals het is, moet je vooral oppassen dat je je niets laat aanpraten in een wereld waarin individualisme steeds meer de norm wordt, want er is niks mis met alleen zijn. Het gaat om de emotionele belevenis en de waarde die jij zelf bepaald als het gaat om de kwaliteit van jouw leven.

Voel jij je eenzaam of niet? Dat is de kern. Ik voel me niet eenzaam. Ik mis soms iets, maar vaker niet dan wel. Ik zie wel eens zo’n vertederend ouder echtpaar hand in hand lopen hun tientallen jaren door dik en dun druipt van hen af, dat benijd ik wel eens. Maar ik zie ook genoeg stellen, zelfs op vakantie die elkaar niks meer te zeggen hebben en die verveeld op hun ligbedje hangen nippend aan hun margarita terwijl hij steels onder zijn zonnebril door naar al dat moois wat voorbijschuift gluurt en zij een sacherijnige bek heeft vol botox om haar ouderdom te verbloemen in de hoop dat hij weer eens zo naar haar kijkt.

Ja ik voelde even een steek van jaloezie toen ik al haar posts zag van dat weekend weg, dat zag er supergezellig uit. Maar ik heb een prima leven zoals het nu is. Ook al zou ik best weer een hartsvriend(in) willen.

Dus zit jij, net als ik, snorrend tevreden “achter de geraniums”, dan is er niks mis met je. Maar veer je op bij elke beweging in de buurt in de hoop dat iemand je ziet en naar je zwaait, dan is het wellicht tijd voor een wekelijks tochtje naar een buurthuis of toch maar eens djembé lessen of een aquarel cursus op te pakken.

Want dan is menselijk contact wel belangrijk voor jou en mis je dus blijkbaar iets.

Maak ik me zorgen over mijn ogenschijnlijk afkalvende sociale vaardigheden?

Nee, niet echt. Als het moet red ik me prima, het geheim van mijn tevreden leven is denk ik dat ik niks meer moet. Ik doe waar ik zin in heb, tenzij de wereld me in de weg zit met verplichtingen, maar verder binnen de grenzen van fatsoen, leef ik vooral voor mijzelf.

En misschien passen daar wel geen hartsvrienden in, misschien is de wijze waarop ik mijn leven leid wel een te egoïstische levensstijl. Maar het is wel MIJN levensstijl.