De drie maagden en de helling van de hel

Ik reed weg uit Guerrero Negro terwijl de lucht zwaar bewolkt was. Zo dreigend dat je twijfelde of je regenkleding aan wilde doen. Maar toch ook weer niet. maar geen vrolijke dag zeg maar. Het somberde flink. Halverwege ergens ter hoogte van het dorp Secunda Etapa zagen we de bergen boven de wolken uitpiepen en bleek het een zware gevalletje van ochtendmist te zijn. Maar hoe gaaf he, een dorpje met de naam: Secundo Etapa, de tweede etappe……daar kan mijn fantasie wel mee aan het werk.

Voor de mensen die vandaag aanhaken: ik ben op weg van Merida, Yucatan naar La Paz e.o. in Baja California Sur. En vandaag rij ik al in Baja California Sur, ik ben er dus bijna. Ik kom vandaag langs San Ignacio het dorp wat tijdens Orkaan Mario een flash flood voor zijn kiezen kreeg waarbij 2 delen van de weg wegspoelde het dal in over het dorp heen en een grote truck met oplegger van Baja Gas & Oil vol gas wegzakte in dat gat in de weg. Een flash flood is een plotselinge overstroming die in dit soort landen bij zware regenval zomaar over je heen kan spoelen. Vooral in bergachtige gebieden.

Ik rij voor de zekerheid met een extra jerrycan benzine achterop, voor het geval het allemaal tegenvalt of weer gaat regenen en we er toch niet door kunnen. Het benzine station daar heeft alleen groene benzine en is volgens zeggen buiten werking omdat het midden in de overstroming stond in 2 meter hoog snel stromende blubber water. (lees ook: Als de weg wegspoelt)

De enigste weg die door het schiereiland Baja California loopt werd op 3 plaatsen zo zwaar beschadigd dat verkeer even onmogelijk was. Binnen 4 dagen was het gat weer dicht en wij reden er gewoon overheen, asfalt was er nog niet, maar puinzooi meer dan genoeg, overal zand en stenen en afval wat in dat water meegesleurd wordt, maar het aangestampte zand in het oude gat was een prima wegdek.

Vlak voor de stad Mulege was nog een brug ingestort en daar moesten we een stuk omrijden door de woestijn. Dat kwam niet eens in het nieuws, zo normaal is het hier dat wegen het even “niet doen”.

Al met al viel het reuze mee. Maar gezien de puinzooi in het dorp San Ignacio, het feit dat 60 mensen hun huis zijn kwijtgeraakt, vee verdronken is, en zelfs iemand overleden is, besloten we door te rijden en daar niet te overnachten. Wel jammer, want het is een vreselijk leuk dorpje. Maar het schaarse schone water wat er nog beschikbaar is is voor hen en niet voor ons toeristen op doorreis, zo redeneer ik dan.

Ik reed langs de Drie Maagden, de Tres Vírgenes. Drie pieken die van noordoost naar zuidwest zijn uitgelijnd: El Viejo, El Azufre en El Virgen. De laatste is de meest prominente van de drie, en dat is ook de eerste die je ziet als je uit het noorden komt rijden en waar je vlak langs rijdt. Het is een beroemd wandelgebied waarbij de wandelroutes over de vulkaanhellingen leiden. En als je dan denkt dat als je daar langsrijdt je drie mooie vulkanen ziet heb je het mis. Elke vulkaan heeft meerdere kegels, maar je kunt ze niet missen want ze rijzen prominent op uit het overigens vlakke tot heuvelachtige landschap. (Voor de nieuwsgierigen onder jullie, als je hier klikt ga je in een nieuw tabblad naar de locatie Google maps)

Via de “Cuesta del Inferno”, de helling van de hel, deel 1 en 2 reed ik weg bij de drie dames. Ik hou van dit soort namen, de drie maagden die langs de helling van de hel staan. Anyway, de Cuesta del Inferno is 1 van de gevaarlijkste punten van de Carretera Transpeninsular. Steile hellingen, korte scherpe bochten en een afleidend prachtig uitzicht over het schiereiland. Je ziet op veel plekken de vangrail stukgereden en in je verbeelding kun je de helling in de diepte bezaaid zien met autowrakken.

Het uitzicht is adembenemend, maar je kunt eigenlijk nergens echt stoppen al doen mensen dat wel. Misschien dat het daarom wel zo gevaarlijk is, omdat mensen er stoppen om van het uitzicht te genieten. Als je uit zo’n blinde bocht komt en er staat een hele familie Mexicanen inclusief koelbox met bier vakantiefoto’s te maken. Da’s niet handig en lastig ontwijken op de smalle weg.

Ik reed hem met het zonnetje in de rug en een prachtig strakblauwe lucht en jullie moeten mij maar geloven op mijn woord, we hebben hem wel op film maar niet op de foto.

Daarna rijd je pas echt de hel in, vind ik, het mijnwerkers- en vissers dorp Santa Rosalia aan de Zee van Cortez. Het begint met een enorme vuilnisbelt waar honderden gieren boven cirkelen, dan de stoffige smerige mijn en de haven die erbij hoort en dan het stadje, wat op zich wel grappig is en een beetje een cowboy film uitstraling heeft. Maar de mensen zijn er zo corrupt. Wisselgeld wordt zelden goed teruggegeven, en hotels geven je gegevens aan kartels en criminelen en dat heeft gevolgen voor de rest van de reis. Zoveel toeristen die daar overnachten die later (telefonisch) lastig gevallen worden dat iemand van de familie zogenaamd gekidnapt is en dat er losgeld betaald moet worden, of die het dorp niet uit mogen tenzij ze honderd US$ betalen. Heel fout stadje. Wij sliepen er ooit net buiten het stdje en dat was ook geen fijne ervaring. Never again. Dus als we niet slapen in San Ignacio en niet in Santa Rosalia, rijden we door naar Mulege, maar daar zijn alleen maar heel dure en heel slechte hotels. De vorige keer hadden we bedluizen. We stoppen wel op het kleine dorpspleintje voor lunch. Dat doen we elke keer, hetzelfde restaurantje, op hetzelfde hoekje, en daarna weer verder onder het viaduct door door de rivierbedding terug de Carretera Transpeninsular op.

We slapen ook niet in Mulege, besluiten we. het is nog vroeg en Loreto is niet ver. Ik heb meer dan genoeg benzine en we kunnen het makkelijk halen. In Loreto zijn de hotels ook duur, maar het stadje heeft meer te bieden en dan zijn we lekker 2 dagen eerder in La Paz.

Wat vooral opviel is dat de woestijn en de steppe prachtig groen zijn op sommige plekken. Ik ken dit gebied alleen maar uit de tijd van drie jaar droogte, als bruin grijs en dor. We rijden door wolken van gele en witte vlinders die als confetti over de weg dwarrelen en in de bermen groeien leuke witte bloemen. Het contrast met het blauwe water van de zee van Cortez en de bruine bergen en al het groen is magisch mooi. De cactussen staan fier en sappig groen in het rotsachtige landschap en de bodem lijkt bedenkt met een mager laagje gras.

Het is een prachtige rit. Enne, we zijn er bijna!