Het één na laatste hotel na 10 jaar nomadisch leven

Als ik de deur van het één na laatste hotel achter met dichttrek is het buiten al ruim 40ºC, en het is pas 8 uur in de ochtend. Ik was een beetje vergeten hoe heet de woestijn kan zijn in zijn aanloop naar de koelere tot zelfs koude winters.

Ik ben een beetje nostalgisch vandaag. Tien jaar nomadisch leven eindigt over een paar uur. Over 356 kilometer. Nog 1 keer zig-zag ik over het schiereiland van Baja California en dan draai ik voor goed naar de Zee van Cortez en daar ergens hoop ik een huis te vinden. If not, dan zal ik weer op de motor moeten stappen, maar dat is iets voor over een jaar, of misschien zelfs wel 2 jaar.

Ik beloof mijzelf om het een kans te geven, en spreek mijzelf streng toe als de nervositeit de overhand dreigt te nemen en de twijfels toeslaan. Ik ben niet helemaal op mijn plek in dit land, maar ik wil wel mijn plekje innemen in dit land. Een eigen klein stukje Mexico, helemaal voor mij alleen waar ik kan thuiskomen.
Maar dit land heeft zoveel regeltjes, knetter word je er van en overal lijkt een mega prijskaart aan te hangen, vooral als je een andere huidskleur hebt. (of haarkleur)

Ik zou echt niet weten waar ik dat anders zou moeten doen op dit moment. En ik ben verliefd op het woestijnlandschap. Ik was 10 jaar geleden zo’n “sand between your toes”- typetje toen ik aan mijn avontuur begon. Ik dacht altijd dat daar een zee bij hoorde en dat dat zand van een strand kwam. Maar ik heb een paar jaar geleden ontdekt dat je ook rete-tevreden kunt zijn met woestijnzand tussen je tenen. Ik in ieder geval wel.

Over de twijfel schrijf ik in de komende weken nog een blog, het staat al in de rij om gepubliceerd te worden maar ik herschrijf soms stukjes, omdat het een proces is wat ik momenteel doorleef en in de betrekkelijk stille uren op de motor herkauw zoals een koe zijn gras herkauwd.

Straks is het tot snot vermalen en zakt het makkelijker in denk ik. Zo werkt het bij koeien ook toch?
Maar dat is voor later.

Als ik terugkijk op deze reis was hij korter dan alle andere reizen die ik sinds 2015 maakte. Het was op 15 juni dat ik de deur in Merida Yucatan achter me dicht trok en mijn ruim anderhalf jaar daar beëindigde. Ik denk er nauwelijks aan terug. Ik hecht zelden aan de plekken waar ik woonde, er zijn er maar 2 waar ik soms naar terug verlang. En die liggen beiden op het eiland Siquijor in de Filipijnen. En dan met name het klifhuis daar met zijn grote schuifpuien en uitzicht over de Bohol Zee, en als tweede het kleine strandhuisje met de buitenkeuken, op datzelfde eiland. Wonen op het strand is ook best wel fijn. Maar goed dan kom ik weer bij dat zand enzo…..wat ik al zei. Zand is zand. En soms leer je jezelf kennen op een andere manier.

Een kortere reis dus, slechts drie maanden en 1 week. Slechts 22 hotels, slechts 22 stops dus. Toch reden we een fors aantal kilometers, ergens tussen de 6000 en 7000. Misschien wel ietsje meer. Maar we deden minder steden aan, en maakten minder dagtochten. Deels omdat we ruim een maand ziek waren en drie weken op de plee in het hotel in Puebla zaten. En vervolgens ook nog eens een maand uittrokken voor herstel in Barra de Navidad. (lees ook: Reisfoto’s: Barra de Navidad, Jalisco)

We reden langere ritten omdat we veel van deze route al gereden hadden. De leukste stad van deze reis vond ik Orizaba, daarna Puebla, altijd fijn om in Puebla te zijn. De rest van de reis is een beetje een blur. Ik keek er naar uit om Oaxaca nog een keer te zien, maar was er snel uitgekeken, en daar sloeg die parasiet in volle sterkte toe. Het geografisch middelpunt van Mexico was ook wel grappig en dat museum met al die kijkkastjes van Mexicaanse alledaagse taferelen ook in dat stadje met die moeilijke naam…..Tequisquiapan.

Maar het overtrof niet de Pico de Orizaba die eindelijk uit de wolken tevoorschijn kwam. De mensen op Facebook genoten van de foto’s, althans dat hoop ik, toch knipte ik de reis voor hen kort en stopte met Facebook. Net als dat ik stopte met Quora.

Ik wil weg van het internet, alleen deze website nog en mijn YouTube kanaal blijven publiek toegankelijk, en mijn Quora profiel blijft actief, dat heeft te maken met inkomsten. Ook een ander verhaal. Niet nieuw, nooit gelukt die wens van het internet los te raken. En ik gok zomaar at het nu ook niet zal lukken, niets menselijks is mij vreemd.

En dan kom ik vandaag aan op mijn eindbestemming, een raar idee.

ik rij zenuwachtig als malle kip de poort van het hotel uit. Wetende dat ik over een uurtje of 5-6 even zo zenuwachtig de poort van het laatste hotel binnenrij. En dan de zoektocht begin naar een huis.

Eerst huren, een jaartje ofzo en als het dan bevalt dan kopen, of zelf iets bouwen? Geen idee. We zien wel. En dat: we zien wel, dat maakt me zo onzeker denk ik. Tien jaar lang was mijn leven onzeker, ik had maar 1 zekerheid, ik ga altijd weer weg.

Nu ga ik wellicht nooit meer weg.

Ook al wil ik diep in mijn hart misschien wel.