10 jaar Online Geld Verdienen, een terugblik
In de rubriek “10 jaar onderweg”, kijk ik terug op mijn leven als nomade. En in dit artikel specifiek naa rhet leven van een digitale nomade. Want hoewel ik in de begindagen van het digitale nomadenschap vertrok, wilde ik niet persé meeliften op die hype. Want ik geloofde al die mooie praatjes niet zo erg.
Ik moest mijn leven in 2015 helemaal opnieuw uitvinden, ik was werkzaam geweest in verschillende werkvelden maar vooral in stedelijke herstructurering, niet iets wat je “even” online voortzet, vooral niet vanuit het oogpunt van sociaal domein. Ik was office manager geweest, hmm….mss kon ik sociale media manager worden? Of Personal Assistant?
En ik was schrijver geweest bij een zakelijk platform, een kerkblad en een online lifestyle magazine. En daarnaast was ik coach. Het meest logische was dat ik zoiets weer ging oppakken. Ik was een hobby blogger van het eerste uur en ik had ook met mijn laatste Nederlandse website een groot aantal volgers. Door de omstandigheden rondom mijn vertrek kon ik al die volgers niet behouden. Ik moest echt overnieuw beginnen. En ik moest geld verdienen, en snel. Want ik had nog wat af te lossen in Nederland. Ooit.
Ik had besloten vlogger te worden. Immers, ik ging iets moois doen: ik ging naar de Filipijnen, het land waar veel mannen van dromen om daar de liefde te vinden. Twee zaken die ik negeerde waren dat ik vrouw was en geen man, en dat ik een Westerse vrouw was. Waar veel van die westerse mannen een uitgesproken mening over hebben want daarom willen ze naar Azie. En gemakshalve negeerde ik ook maar dat er amper vrouwen zijn die naar de Filipijnen willen.
Het sloeg niet aan. Simpel. Ik trok wel wat publiek, maar de meeste mannen keurden het af, wisten het beter ook al zagen ze het met eigen ogen op mijn beelden en het werd een frustratie. om videos te maken. Mijn tegenzin spatte van het beeldscherm af en zelfs nu anno 2026 ruim 10 jaar later heeft mijn YouTube kanaal nog niet eens 5000 volgers.
Ik besefte al snel dat dat hem niet ging worden. En YouTube werd voor mij al snel een soort eigen archief van leuke herinneringen. En geen bron van geweldige inkomsten, het was een leuke aanvulling op iets wat echt substantieel meer moest gaan opleveren. Maar het dekte niet eens mijn onkosten voor mijn website om maar iets te noemen.
Ik beunde aan alle kanten wat bij elkaar om te ontdekken waar ik nu echt gedegen geld kon verdienen. Ik werkte op Freelance platforms die waren toen nog gratis, ik maakte HTML websites, ik deed wat social media management en ik schreef artikelen voor mijn eigen website waar advertenties via Adsense meeliepen en bood boeken aan via een webshop. En dat liep wel, niet heel goed, maar het liep.
Gelukkig voor mij had ik de steun van mijn zoon, hij had wel een stevig online inkomen en al jarenlang. En hoewel hij er af en toe flink de zweep over gooide als het gaat om mijn leerproces, steunde hij me ook financieel als ik het moeilijk had. Ik leerde heel veel van hem. Maar ik leerde nog meer van mijzelf. Ik leerde in deze zoektocht vooral mijzelf kennen. Ik leerde dat ik een bloedhekel heb aan sociale media, maar stiekem wel verslaafd was aan bloggen. Ik leerde dat ik het leuk vond om mensen te helpen, ik werd een soort van digitale nomade moeder. Ik was verreweg de oudste van de bunch zeg maar en veel van die backpacker-meisjes, vooral met liefdesverdriet maar ook met financiële problemen omdat die Digitale Nomade verhalen op het internet inderdaad indianen verhalen bleken, kwamen uithuilen bij me. En ik adviseerde. En op een dag dacht ik: maar waarom doe ik dat voor niets?
En zo begon het. Mijn online coachingsbedrijf met ook offline activiteiten. Ik coachte ook voor een maaltijd of een drankje bij de zonsondergang. En dat breidde zich allemaal razendsnel uit. Mijn Adsense inkomsten stegen, omdat ik de software van mijn zoon daarvoor gebruikte. Als je inzicht hebt in hoe mensen zich gedragen op websites kun je bakken vol geld verdienen aan advertenties mits je de goede laat zien op de juiste plek, en geloof me: Wat Google denkt wat goed is is voor jouw publiek niet altijd goed. En met deze software beslis je zelf waR die advertenties komen. Ik werd er handiger in zeg maar. En ik leerde “on the job”.
En op een dag, toen de wereld weer een stukje ingewikkelder werd en ik het Engels wel zat begon te worden, besloot ik alle som te gooien. Want hoewel de Engelstalige markt groot is is daarmee ook de eis dat je kennisveld enorm groot is, ik besloot alles om te gooien naar het Nederlands en me alleen nog maar te richten op Nederlanders ie naar het buitenland willen. Een riskante keuze, om een best wel redelijk lopend bedrijf opeens helemaal van richting te veranderen nog voor het goed en wel ingebed is zeg maar.
Maar het werd een succes. En ik bleek een gat in de Nederlandse markt op te vullen. Ik bouwde een reputatie op en het groeide en groeide. En ik kon al die dingen die ik niet leuk vond loslaten en me richten op werk waar ik van genoot. Want niets is leuker om mensen te ontmoeten die mooie plannen hebben en die met een klein beetje advies en soms een duwtje in de rug een prachtige toekomst voor zichzelf bouwen. Man wat heb ik een mooie plannen en leuke mensen voorbij zien komen de afgelopen jaren.
Na het omzetten van mijn Europese Adsense account naar een Mexicaans Account voor YouTube, eind 2025, besloot ik ook mijn advertenties inkomsten via de website stop te zetten. Resultaat: een veel leukere en vooral rustigere website voor mijn bezoekers.
En het mooie was dat ik daardoor ook kon leven zoals ik wilde. Lekker reizen, parttime werken, het tijdsverschil tussen Nederland en waar ik me bevond ,maximaal uitbuiten in mijn voordeel. Een mooie webwinkel opzetten met goedlopende producten, die zo goed verkopen dat ik eigenlijk wel zonder al die videogesprekken uit de voeten kan. En dat werd de volgende stap: het afbouwen van de life coaching. Ik had een aantal coachingstrajecten, en op een dag dacht ik: dit is mijn laatste klant. je kunt ook teveel geld willen verdienen, en ik zou, als ik kijk naar de levensplanning waarmee ik opgroeide, eigenlijk dit jaar met pensioen gaan. Dat er ooit een kabinet roet in mijn eten gooide, daar had ik nu in het buitenland niet zoveel meer mee te maken. Want ik werk niet voor een werkgever, ik ben eigen baas, en ik kan met pensioen wanneer ik dat wil. Dus ik besloot alle meer arbeidsintensieve activiteiten te stoppen.
Heel even twijfelde ik, ik stopte, ik wilde de laatste reis gebruiken als moment om te stoppen, en toen kakte opeens al mijn verkopen in en ging ik twijfelen. En ik mistte mijn werk. Man wat zijn je dagen dan stil zeg als je niet lekker met klanten kunt kletsen. Zo saai! Dus even zat ik op de wip, zo van: ja maar…….en dus besloot dat ik nog 1 soort gesprek in mijn assortiment zou houden. Ook om die dip in verkopen op te vangen die hopelijk tijdelijk was.
Aangekomen in La Paz begon de zoektocht naar een huis, en toen dat gekocht was en ik wist hoe mijn financiële toekomst eruit ging zien als het gaat om uitgaven kon ik mijn inkomstenbehoefte berekenen en besluiten te stoppen met de fysieke gesprekken. Ik heb alleen nog de “ontmoet mij in La Paz” optie, maar ik gokte zomaar dat er zo weinig Nederlanders in La Paz zijn dat dat niet echt veel tijd in beslag zou nemen. Had ik het mis!! Ik al 2 stellen heb ontmoet de afgelopen maanden. Binnenkort kan ik dat product uitbreiden met: huur een appartement bij AJ Rentals tijdens je verblijf in La Paz. Maar dat duurt nog wel een paar maanden.
Eigenlijk is mijn bedrijf constant in beweging geweest, niet omdat ik het steeds meenam naar een andere stad en zelfs een ander land, maar ook omdat ik het liet meebewegen met de trends op de markt, en met de ontwikkelingen in mijn leven. En hoewel je hier op de website artikelen vind over het leven als digital nomade en online geld verdienen heb ik hopelijk altijd de mythe van met je laptop op het strand een beetje makkelijk geld binnen harken wel ontkracht: het is hard werken om als digitale nomade te overleven. Al die mensen van de 4-urige werkweek en nomad-tribes enzo werken allemaal weer voor een baas in een kantoortuin en hebben hun rugtas in de wilgen gehangen. Diegene die het overleeft hebben hoor je nauwelijks, want die hebben een leven net als ik: vol realisme en ze leveren geen gebakken lucht. Sommigen werken nu in eigen gemaakte kantoortuinen en delen freelance opdrachten, in de wetenschap dat ze het alleen niet redden financieel gezien. En de term “Digital Nomad” lijkt in deze tijd meer en meer van toepassing op iemand met een al gevestigd portfolio die vertrekt omdat hij/zij zeker weet dat er een vast inkomen is, of op mensen die van hun werkgever mogen werken waar ze willen. Het is al lang niet meer de van losse opdrachten overlevende freelancer die probeert aan de weg te timmeren vanuit Chiang Mai of Marrakesh.
Zou ik het nog een keer doen als ik voor de keuze stond? Ja, want het is een geweldig leven, financieel kwetsbaar, maar wel fantastisch om elke keer vanaf een prachtige plek te werken. Ik zou op jongere leeftijd vertrekken en ik hoop dat als ik het weer zou doen in een ander leven ik mer zelfkennis zou hebben vooral t.a.v. wat ik leuk vind om te doen. En ik hoop dat ik dan weer net zo’n geweldige steun en toeverlaat had als ik nu heb in mijn zoon.
Steun deze website! Geef Gul.
