Diarree is niet altijd buikgriep! of Moctezuma’s revenge!

Het lijkt alweer zo lang geleden sinds ik vertrok uit Merida Yucatan. Maar zo heel erg lang is het niet, het is wel zo ongeveer 3000 kilometer geleden, en 11 hotelkamers, 1 motorreparatie, en 1 heel erge periode van ziek zijn. Maar in tijd is het krap aan 2 maanden terug dat ik daar weg reed met al mijn bezittingen weer achterop.

Het is zo natuurlijk dit leven, reizen van hotel naar hotel. Toch zit ik na 3 weken ziek zijn in Puebla, nu voor een maand in een appartement in een klein hotel aan de Costa Alegre in Jalisco. Bijna alsof ik er weer woon zeeg maar.

Ik zit bij te trekken van een parasiet die wekenlang zijn best deed om mijn lichaam af te breken. Ik liep hem hoogstwaarschijnlijk op in Catemaco, in Veracruz, een dorpje aan een meer waar alle bomen vol broedende maar vooral ook schijtende vogels zaten. Echt, het hele dorp stonk zo gruwelijk en zat onder de stront. En in de ochtend veegden ze al die stront in het rondte. Die stofwolken, die smerige zooi, is hoogst waarschijnlijk de bron van onze “bug”.

Water scheten we, weken lang, we verloren onze bolle wangen, onze vetlaagjes, onze huid droogde uit, en mijn haren werden broos en dof, en we verloren vooral heel veel spiermassa. We zijn zo snel moe, dat is bijna niet te filmen.

Dus deze 4 weken aan zee zijn om aan te sterken. Net zoals we vroeger zieke mensen naar sanatoria stuurden aan zee. Liggen, zonnen, niks doen, goed eten en aansterken. Vandaar ook een appartement met hotelservice. We kunnen zelf koken hier. Heel fijn. Maar de kamer wordt wel schoongemaakt en het beddengoed en handdoeken vervangen.

Orizaba deden we nog redelijk normaal, we voelden ons wel meh……ik was in Catemaco al ziek geweest, kotsen, koorts, maar ik trok weer bij. In Oaxaca barstte het los. Man wat waren we ziek daar in ons hotel op een steile helling boven de stad. Je liep ook niet “ff” heen en weer naar een winkel, alles was ver weg, en die steile helling…….geen probleem als je fit bent, maar als je zo ziek bent. Drama!

We reden na een week ziek zijn, met een nog heel ziek lijf en vol Imodium toen het even beheersbaar leek van Oaxaca naar Puebla. Maar daar bleek het helemaal niet beheersbaar. Ik zat soms hele nachten op de WC, geen puf om op te staan, want elk slokje water kwam er 10-voudig als water weer uit. Je broek ophijsen had totaal geen nut, met dat je opstond moest je weer.

Mijn zoon verging het niet veel beter, gelukkig wisselden onze goede en slechte dagen in de levens- en voortplantingscyclus van de parasiet zich af. Zodat dan de 1 en dan de ander op strooptocht kon naar licht verteerbaar eten wat je met alleen een waterkoker kon klaarmaken. We leefden op aardappelpuree met een beetje kippenbouillon erdoor. De waterkoker kochten we voor 10 euro bij een Chinese importwinkel, een setje reisbestek bij Miniso.

Puebla is een heel leuke stad, zo anders dan Oaxaca wat ook een leuke stad is, en we hebben er ondanks ons ziek zijn best wat van gezien. Beide steden bezochten we al eerder. Met ons ziek zijn was het een soort van twee stappen vooruit 1 achteruit, en in de vooruit stap trokken we er op uit, gewapend met Imodium. Je moet je niet lam laten leggen door zoiets.

Maar als je na elke stap doodmoe bent, is het wel verstandiger om ergens uit te rusten. Motor rijden lijkt eenvoudig, je zit lekker de hele dag op je kont zeg maar, maar het is heel intensief. Zeker met de slechte kwaliteit van de wegen in Mexico momenteel. Bar slecht zijn ze, vol kuilen en scheuren, ingezakte bruggen, aardverschuivingen en scheve tunnels waar we doorheen moeten. En dan nog onze haastige heethoofdige medeweggebruikers. Het is heel intensief. En met minder spierkracht is het doodvermoeiend ook.

Dus nu hang ik lekker lui in een ligstoel op het dakterras, uitzicht op de Stille Oceaan, zonnetje op mijn bol, in de namiddag af en toe een onweersbui, zomergevoel alom, lekker aansterken. Een koelkast vol lekkers, de bijna (zo leek het) eeuwig aanwezige felle buikpijnen zijn zo goed als weg, de gang naar de WC is weer nuttig en normaal, en ik rust lekker uit, kweek weer wat zitvlees, ik wil naar de kapper, ik wandel door dit dode dorp waar waarschijnlijk niemand in Nederland ooit van gehoord heeft. Ik wandel over het strand (Zwaar!!!) Ik winkel in al die kleine supermarktjes en loop langs de slager, zoek mijn spulletjes bij elkaar, die verkoopt dit en de ander heeft dat. En ik kom alsnog met maar de helft thuis wat ik op mijn verlanglijstje had staan. Er is gewoon weinig te koop in dit dorp.

Geeft niet, alles smaakt lekker, smaak is heel intens al je zo ziek bent geweest, En elke hap is een feestje, elk glas drinken voelt als champagne op oudejaarsavond, eigenlijk vier je ook een beetje een nieuw begin. Want zo’n parasiet in het buitenland kan ook heel anders aflopen.

Veel mensen denken dan dat ze buikgriep hebben, wij ook eerst, en mijn halve Facebook brulde ook gelijk: Moctezuma’s revenge!! Maar als je andere verschijnselen mist en het overduidelijk geen buikgriep is, moet je toch even verder kijken dan je neus lang is en je ervaring rijk. Want hoewel deze parasiet in Nederland nauwelijks voorkomt tenzij mensen het in het buitenland in bijvoorbeeld zwemwater hebben opgelopen komt het wereldwijd steeds vaker voor dat mensen besmet raken. In Nederland zijn het er ongeveer 600 per jaar, het neemt wel sterk toe de laatste jaren, maar haalt het niet bij de 1-3% van de totale bevolking van landen waar hygiene en waterfiltratie anders is dan in Nederland. En het is ook gruwelijk besmettelijk. je kunt jezelf ook her-besmetten.

Nu ja, geen buikgriep en geen voedselvergiftiging zoals ik eerst dacht. Maar zo ellendig ziek.

Geloof me motorrijden als je zo erg diarree hebt is een drama.

Vandaar het extra lange verblijf in Puebla en nu hier in dit stranddorp lekker aansterken.

Daarna vol goede moed weer verder.

Welke steden bezocht ik op deze motorreis tot nog toe?

• Candelaria (Campeche)
• Palenque (Chiapas)
• Villahermosa (Tabasco)
• Catemaco (Veracruz)
• Orizaba (Veracruz)
• Oaxaca de Juárez (Oaxaca)
• Puebla de Zaragoza (Puebla)
• Tequisquiapan (Querétaro)
• Leon (Guanajuato)
• Cocula (Jalisco)

En dan nu ergens aan de Costa Alegre.