Wat betekent het dat ik zoveel slaap?

Ik slaap al jaren minimaal. Soms maar 4 uurtjes per nacht en dan weken achtereen, en dan opeens slaap ik weer een nacht 8 uur en “trekt het weer recht” denk ik dan altijd. Maar nu lijkt het hek van de dam aan de andere kant van het slaapspectrum: ik slaap, en slaap, en ben slaperig en slaap nog maar weer eens. Ik val in slaap als ik een film kijk, als ik een spelletje speel vallen mijn ogen dicht. En zelfs als ik voor me uit zit te staren worden mijn ogen zwaar.

Waarom heb ik zo’n grote behoefte aan slaap?

Ik heb er zo mijn ideeën over die her en der op het internet onderbouwd worden. Ik ben oververmoeid. Niet eerder was ik na een motorreis zo extreem moe. Meestal landde ik gelijk in een huis wat van te voren geregeld was. Deze keer lukte dat niet, en kwam ik aan in een hotel en moest gelijk vol aan de bak: huis zoeken, bankzaken regelen omdat wetten in Mexico opeens aangescherpt worden voor buitenlanders, papierwerk regelen voor Nederland. Ik kon niet eens rustig beseffen dat de reis voorbij was.

En ik reisde een groot deel van mijn reis op enorme fysieke achterstand na een besmetting met een crypto parasiet die ik opliep in Catemaco. (lees ook: Diarree is niet altijd buikgriep! of Moctezuma’s revenge!)

Aan het begin van de reis dacht ik dat de reis op zich me zwaar zou vallen, urenlang motorrijden over Mexicaanse wegen. Als je 64 bent doet dat iets met je lichaam. Maar dat viel me reuze mee. Ik herstelde heel snel na de soms zware lange ritten. Hoewel mijn motor wat hoog is, zeker met bagage, en ik mijn been niet hoog genoeg krijg om hem erover heen te zwiepen zeg maar, ook niet als ik de pedaal gebruik, lukte het op en afstappen wonderwel op een andere manier. En hoewel we veel onverhard hebben gereden en een paar keer door heel zwaar weer, genoot ik van het motorrijden.

Toch ben ik nu, nu alles af is rondom het huis en de bureaucratie en Amazon zijn (voorlopig) laatste pakketjes door de deur geschoven heeft, oneindig moe lijkt het wel. Ik slaap zeker 8 uur per nacht wat voor mij uitzonderlijk is, en ik kan rustig ook nog een siesta doen van een uurtje of 2 en doe ik die niet dan loop ik een beetje wazig door de middag alsof die van dikke stroop is. Ik word ook niet 101 keer wakker in de nacht zoals “normaal” het geval is. Ik slaap als een blok.

Maar ik rust niet echt uit lijkt het wel.

Ik heb een pot pillen gekocht met mineralen en vitamines, ik heb een volle fruitschaal die ik braaf leegkauw, ik eet avocado’s, tomaten, broccoli. Dus dat eetpatroon is wel weer op peil. Maar ik ik sta op achterstand, dat besef ik. Ik at natuurlijk drie maanden matig en vooral veel vlees in de Mexicaanse restaurants onderweg, Mexicanen en groente, anders dan tomaten en mais is geen combi zo lijkt het. En ik at zeker anderhalve maand hoegenaamd niks vanwege dat ziek zijn.

Ik gok zomaar dat ik oververmoeid ben, zo niet op het randje van uitputting loop. Het waren stressige weken de afgelopen weken. Als banken dreigen je rekening te blokkeren voel je hoe je financieel kwetsbaar bent, zeker als je zeker weten niet aan hun voorwaarden kunt voldoen. Dat doet iets met je, dat doet iets met mij. Tel daarbij op de wetenschap dat ik me daardoor ook “gevangen” voel en mijn vrije leven als nomade misschien wel eerder beëindig dan me lief is en niet geheel uit vrije wil, dan doet dat denk ik wel iets met je hoofd en daardoor met je lijf. En de tientallen hotelbedden en rumoerige hotelnachten van de afgelopen maanden zullen daar ongetwijfeld aan toe voegen.

Na zo’n dikke 8000 kilometer reizen en alles eromheen is de energie op.

Ik gun mijzelf rust. Nu het verwaarloosde kakkerlakken huis een beetje op orde komt en ik zo goed als elke hoek heb schoongemaakt (ook achter de koelkast en achter in de kasten) leun ik achterover en beloof ik mijzelf alleen dat te doen waar ik zin in heb. En van alles wat moet alleen het hoogstnodige. Ik ga terug naar mijn oude regel van 1 ingewikkeld ding per dag en niet zoals de afgelopen weken dat ik kantoren in en uit ren om dingen te regelen. En voor de rest van de tijd ga ik relaxen.

En ik had na aankomst besloten weer een beetje te gaan werken. Ik mistte de gesprekken met al die mensen vol plannen, mijn werk is vreselijk leuk en hoewel het tijdsverschil met Nederland best groot is hier, kan ik prima 1 of 2 gesprekken per dag doen. (bekijk ook: Emigratie Gesprek). Ik heb de eerste gesprekken al weer gehad en ik ging echt te vroeg met pensioen zeg maar. Als je zo van je werk geniet moet je die factor van plezier niet uit je leven halen.

Ik heb een lange lijst van dingen die nog gedaan moeten worden, de motor bijvoorbeeld, die moet gewassen, en naar de dealer voor onderhoud (300 km verderop), en er moet een nieuwe band om, 1 is bijna aan gort gereden. En ik wil dringend naar een strand en naar de zee staren, wandelen langs de mangrove aan het einde van mijn straat is leuk, maar strand is beter. En er staat een hele berg nieuwe hobby spullen die in gebruik genomen moeten worden. En ik wil nog planten op de patio en kweekbakjes vullen met zaden. En , en…….

Maar ik ben moe, dus eerst ga ik slapen en voor me uit staren en wellicht een hangmat kopen (ik zag ophangpunten!!) voor dat heerlijk relaxte gevoel van een lichte ‘swing’ in dat cocon-gevoel van hangen in een lap stof in het luchtledige.

Het leven is een feestje maar je moet wel zelf de slingers ophangen, of een hangmat?