Een nomadisch leven leiden kan dat?

Het is natuurlijk een beetje een open deur intrappen, op deze website schrijven over de mogelijkheid van een nomadisch leven leiden, ik doe het namelijk zelf al 10 jaar. Dus ja, dat kan. Maar hoe werkt dat nu eigenlijk in de praktijk. Want er zijn in deze digitale wereld steeds meer obstakels die het moeilijk maken nomadisch te blijven leven.

Ik merk zoveel verschil als het gaat om registratieplicht als ik nu naar mijn nomadische vrijheid kijken dat vergelijk met 10 jaar geleden toen ik net begon. Toen ik net begon met mijn nomadisch leven bewoog ik me in het grensgebied van “niet bestaan” voor de overheid en legaal in een land verblijven. Want als je iets wilt voorkomen als nomade is illegaliteit. Nu anno 2025 moet ik regelmatig verantwoording afleggen voor mijn ontbrekende woon- of verblijfplaats. Zeker als het gaat om zaken binnen de EU. Als je niet aan hun eisen kunt voldoen wordt de service of dienstverlening je ontzegt. Simpel. Contracten worden beëindigd en loketten blijven voor jou dicht tot je aan hun voorwaarden kunt voldoen. Die voorwaarden zijn vooral t.g.v. Europese regelgeving.

Ik vind dat storend, het beperkt me in mijn vrijheid, ik voel me daardoor een tweederangs burger, die wel de laten mag hebben maar niet de lusten van een Nederlandse nationaliteit. Ik heb dan ook gezocht naar een (blijvende) oplossing.

De producten die je kunt kopen in de Emigratie Winkel gaan dan ook vaak over dat soort oplossingen, zodat je van dat “gezeur” uit Nederland af bent. Je zult er nooit helemaal los van komen, maar je kunt het wel tot een minimum beperken.

Geldzaken en nomadisch leven

Vooral je financiële vrijheid is, als je geen bitcoin en bitcoin-creditcard hebt, best lastig te regelen en in stand te houden. Banken maken tegenwoordig steeds meer internationale afspraken binnen het beleid dat bankervaringen in het ene land hetzelfde moeten zijn als in het andere land, dat kun je ook vertalen als: dat je in het ene land moet bewijzen waarom je niet in het andere land bent. Ik vertrok voordat bitcoin echt een hype werd, en de bitcoin creditcard bestond volgens mij nog niet eens in Nederland, als ik nu zou vertrekken, met de kennis die ik nu heb, zou ik zeker mijn geld omzetten in Bitcoin en een Bitcoin creditcard regelen. Het zou mijn financiële vrijheid minder kwetsbaar maken. Hoewel je dan wel afhankelijk bent van de grillige Bitcoin-markt in plaats van de traditionele wisselkoersen en tarieven, maar als het gaat om registratieplicht en verantwoording afleggen voor bijvoorbeeld je pin-gedrag of je inkomsten is Bitcoin een uitkomst. En dat is wat ik bedoel met “mijn financiële vrijheid”.

Want een bankrekening openen in het buitenland op bijvoorbeeld een toeristenvisum is vaak maar beperkt mogelijk en echt vrijheid om te doen en laten wat je wilt met zo’n rekening heb je niet.

Geen vaste woon- of verblijfplaats

In Nederland zijn we gewend binnen een systeem te leven, als je kiest voor nomadisch leven stap je uit dat systeem. Alles is gekoppeld aan je woonadres, en dat geef je op. Sommige zaken kunnen daardoor nodeloos ingewikkeld worden, zoals het afsluiten van een verzekering en het aanhouden van een bankrekening.

Wat je moet leren als Nederlander is dat je niet altijd het achterste van je tong moet laten zien in de informatiedrang die wij als Nederlanders bij geboorte hebben meegekregen. Over mijn jaren als Emigratie Coach vertelde ik mensen dat de systemen lang niet zo in elkaar grijpen als dat we moeten geloven (lang leve de privacy wetgeving!!), en niet iedereen kan bij jouw inschrijving (of niet inschrijving) in het BRP. Beantwoord vragen kort en bondig, en laat het aan de vraagsteller om de juiste vragen te stellen.

Net als bij Immigratiediensten: Waarom bent u hier? Nou voor vakantie. Dat jouw vakantie wellicht de maximale visumperiode gaat bestrijken inclusief alle verlengingen, dat gaat die specifieke ambtenaar geen ene zak aan en dat is ook niet wat hij vraagt. Hij vraagt: Waarom ben je hier? Jij wilt een toeristenvisum en dus ben je op vakantie. En bij de verlenging idem: jij wilt je toeristenvisum en dus je vakantie verlengen.

Pas als ze vragen hoe je voor dit alles betaald moet je wat zweet in je nek krijgen. Maar ook dat soort vragen zijn simpel te beantwoorden.

Wij hebben in Nederland geleerd veel te veel informatie vrijwillig af te staan, omdat we denken dat het zo hoort. En als je wilt gaan leven zonder vaste woon- of verblijfplaats, moet je leren op je tong te bijten en niet meer informatie te geven dan de vraagsteller vraagt. En je zoekt de grijze ruimtes op van bijvoorbeeld de Nederlandse wet- en regelgeving. Als jij aan de balie ergens enthousiast staat te vertellen dat je in een camper gaat wonen en voorlopig geen vast huis meer wilt zul je merken dat je droom heel snel lekgeprikt wordt door de Nederlandse bureaucratie en regelgeving.

Zonder te liegen kun je ook de waarheid in het midden laten. En als je die kunst beheerst, is ook je nomadisch leven een stuk aangenamer.

Voorbeeld: De Mexicaanse Immigratiedienst vraagt voor mensen met een (tijdelijke of vaste) verblijfsvergunning, dat je je verhuizing doorgeeft binnen drie maanden na de verhuisdatum. Dat is voor mij ondoenlijk. Ik zit dan elke 2 dagen op een Immigratiekantoor. Dat ga ik dus niet doen. Ik ben namelijk nog onderweg naar mijn volgende huis, en ik doe er iets langer over dan de gemiddelde verhuiswagen zeg maar. Zij denken dat ik nog In Merida (Yucatan) woon. Maar daar heb ik allang de huur opgezegd. Ik kom pas aan bij mijn volgende woning als ik iets anders wettelijks moet regelen waarvoor ik een woonadres nodig heb.

Landen worden steeds allergischer voor mensen zonder vaste woon- of verblijfplaats. Maar landen waar papier het nog wint van digitalisering, of zoals in Mexico Staten onderling (nog) niet communieren, kom je er nog prima mee weg.

Bureaucratie begint je nomadische leven binnen te sluipen anno 2025

Steeds meer landen beginnen met digitale loketten en digitalisering van diensten en producten. En dat begin ik als nomade te merken. Kon ik in de Filipijnen van visumverlenging naar visumverlenging doen waar ik zin in had en wonen waar ik wilde, tot aan mijn visum-run had ik geen zorgen zeg maar, als het ging om mijn verblijf in dat land.

Tegenwoordig kijkt men (in heel Z.O Azië) veel kritischer, ben je rond de 30 en heb je een laptop bij je en een rugtas, dan krijg je hoogstwaarschijnlijk vragen over je inkomsten en mag je geen toeristenvisum verlengen, of na je visumrun niet meer terug. En in andere landen mag je alleen naar binnen op een digitale nomaden visum met alle administratieplicht van dien. En ben je zoals ik boven de 60, dan krijg je het dringende advies bij je volgende visum een gepensioneerden visum te regelen, zeker als je een regelmatig terugkerende bezoeker bent.

Ze zijn bij de Immigratiediensten ook niet gek natuurlijk en weten heus wel wie er langs zo’n poortje komt, profilering noemen ze dat, en hoewel dat in Nederland een vies en beladen woord is, gebeurt het overal in de wereld aan de grens, ook in Nederland.

Dat is de tweede hindernis die je moet nemen, ken de visumregels en weet wat je kunt verwachten aan vragen en zorg dat je je Immigratieverhaal op orde hebt. De eerste stap is natuurlijk Nederland zo netjes mogelijk en vooral in jouw voordeel afronden.

En verder heb je dan in het land waar je (tijdelijk) bent allerlei digitalisering waar je misschien niet op zit te wachten. Mexico is versneld aan het digitaliseren en het is soms niet bij te houden zoveel verandert er, en dan is het in de ene staat wel en in de andere niet, en dus moet je constant inlezen of je nog wel door een checkpoint komt of je aan de regels houdt.

Wat heb ik geleerd en wat zou ik anders doen als ik in 2025 een nomadisch leven zou beginnen?

Afgezien van die bitcoin creditcard eigenlijk niet zo heel veel. Ik had en heb mijn zaken volgens mij prima op orde. Ik wandel vrij door het schemergebied van de Immigratie-regelgeving en de Nederlandse wetgeving en heb er maar een paar keer per jaar “last van”. Er ontstaat een soort van agenda ritme, zo moet ik in Mexico jaarlijks nieuwe nummerplaten voor de motor, hoewel ik nu een set heb wat drie jaar geldig is, dus ik moet even kijken hoe lang ik er mee weg kom om daarmee in een andere Staat te wonen en te rijden, daar zijn ze niet zo happig op dat je externe nummerplaten gebruikt.

Om die nummerplaten te bemachtigen moet ik kunnen aantonen dat ik ergens woon, ik moet een energienota of een telefoonrekening kunnen laten zien. Om dat aan te kunnen tonen moet ik dus wel eerst een verhuizing doorgeven bij de Immigratiedienst. Sterker nog in Yucatan moest ik een (dure!!) begeleidende brief van de Immigratiedienst hebben waarin stond dat ik netjes mijn verhuizing had doorgegeven. Dus 1x per jaar huur ik ergens een huis, en dat is dan vaak weer niet mogelijk om dat per maand te doen en dan zit ik aan een jaarcontract of een halfjaarcontract vast. Hoewel ik er ook omheen kan werken als ik een vriendelijke huisbaas heb. Ken je mogelijkheden, echt ik kan het niet genoeg zeggen tegen startende nomaden.

Wat zou ik anders doen…….tja, ik zou misschien niet naar Mexico gaan, maar een ander land in Zuid Amerika kiezen. Mexico staat met anderhalf been in de digitalisering en het wordt hier steeds lastiger om buiten het systeem te blijven. Soms denk ik wel eens: ik moet afzakken richting het zuiden, naar wat primitievere landen. Maar op mijn leeftijd krijg je niet zomaar meer een visum, ik moet pensioen kunnen aantonen of substantieel eigen geld, en pensioen krijg je in Nederland pas laat (en vaak veel te weinig om aan de eisen te voldoen), veel later dan de visumleeftijd, en substantieel eigen geld is een relatief begrip, ik vind mijn geld wel substantieel, maar ik wil er ook vrij over kunnen beschikken en het niet in een fonds hoeven zetten ofzo. Als je ouder wordt, worden je mogelijkheden om nomadisch te leven en van land naar land te trekken buiten Europa wat beperkter zeg maar.

Dat zou ik ook anders doen: ik zou niet meer wachten tot mijn 54ste, ik zou veel eerder weg gaan. Ik had dit jaren eerder moeten doen en niet pas toen het water me in Nederland aan de lippen stond. Zo zonde dat ik al die jaren in die tredmolen ben blijven lopen, zeker de laatste 5 jaar van mijn leven toen ik met gepaste tegenzin van burn-out naar burn-out rende bij een niet zo fijne failliet gaande werkgever.

Maar verder? Ik heb geen spijt van mijn keuze, ik geniet volop, maar ik besef ook dat het eindig is, omdat ik ouder word en omdat de wereld om mij heen digitaler wordt. Breek me de bek niet open over betalings-portals voor webshops en Europese banken, Privacy regels, regelgeving over geld en inkomsten, Europese webshopregels enz!! Kijk, het is niet alleen het zwerven en nergens wonen, het is ook de combinatie van voorzien in je eigen inkomen. En als je als digitale nomade over de wereld gaat trekken dat komt zo met zijn eigen set van uitdagingen. Ik heb denk ik wel geluk gehad met mijn website en mijn online beroepskeuze, maar met de komst van de AI is ook dat eindig.

Ik denk dat je als nomade niet al te romantisch moet zijn, je moet vooral realistisch zijn, en goed vooruit kunnen kijken, hobbels op de weg zijn er ook virtueel, en soms zelfs emotioneel. Het is niet alleen maar rozengeur, witte stranden en maneschijn, 1000 zonuren per jaar en een uitdagend leven. Het is een levensstijl en ik besef nu, na 10 jaar mijn was op de hand wassen en in andermans bed slapen dat deze levensstijl niet voor iedereen is weggelegd.

Maar man wat is het een geweldig leven!!

Meer lezen over een nomadisch leven en hoe je dat aanpakt? Klik dan hier!

En vergeet niet in de Emigratie Winkel te kijken! (klik)

Al mijn kennis en ervaring vind je daar terug in informatie bladen en boeken.