Settelen op een nieuwe woonplek

Het waren een paar hectische weken, direct na aankomt. Prioriteit nummer 1 is dan wel zo snel mogelijk uit dat hotel en in een huis. Want hotels zijn leuk, maar niet altijd handig om in te wonen, zeker niet voor de lange termijn.

(lees ook: Wonen in een hotel)

Elke zoveel tijd huur ik een huis. In die periode regel ik allerlei bureaucratische rompslomp, ontvang pakketjes van Amazon en soms uit Nederland en spaar zoveel mogelijk geld voor de volgende reis. Maar nu is het anders. Ik heb er nog niet heel goed over nagedacht, maar het is nu echt anders.

Maar voor ik erover na kan denken moet ik 101 dingen regelen. Dat huis dus. Want als ik een huis heb heb ik een rekening van vaste lasten en die heb ik nodig om aan te tonen dat ik ergens woon. En met die rekening kan ik dan dingen regelen, zoals bij de bank verklaren waar ik woon en waar ik belasting betaal, daarvoor moest ik eerst bij de Haciënda een belastingnummer regelen. En dat moest allemaal voor 12 oktober anders werd mijn Mexicaanse bankrekening geblokkeerd. So much voor klantvriendelijkheid.

(lees ook: Na 10 jaar handwassen weer een wasmachine)

Maar het lukte, ik vond een huis, tekende een huurcontract voor een jaar, ik kreeg een elektra nota en kon een account bij CFE aanmaken, ik regelde een RFC, gelukkig waren er geen wachttijden en kon ik gelijk dezelfde dag terecht, en daarna door naar de bank, en gelijk door naar de volgende bank om daar en rekening te openen want ik ben niet blij met de bank die ik heb.Die tweede bank is een verhaal voor een andere dag, want buitenlanders kunnen opeens niet meer “zomaar” een bankrekening openen bij elke bank in Mexico. Daar zitten opeens allemaal rare beperkingen op, ook al heb je en vaste verblijfsvergunning.

Tussendoor winkelde ik me suf. In Mexico moet je soms wel 10 winkels af voordat je een product hebt gevonden wat je zoekt, zoals een bepaalde beddenmaat lakens, of leuk serviesgoed, of schoenveters. Niets is vanzelfsprekend in dit land en dat is soms heel vermoeiend. Zelfs na 6 jaar zoek ik me soms nog de pleuris, omdat ik vaak a.) de stad niet ken en b.) het onlogisch vind dat je voor veters naar de papeleria moet. Voor mij is dat een schoolspullen- en hobby winkel, dus hoezo veters daar halen?? Dat soort logica geldt voor meer dingen en vind ik dus typisch Mexicaans. Ik begin het een beetje door te krijgen, maar die veters, dat was een nieuwe.

Inmiddels schuift de week voorbij, en vind ik mijzelf op een terrasje met een heerlijk ijsje en denk: ik schuif wel makkelijk deze stad in. Het voegt zeg maar. Ik “woonde” al eerder in deze staat, bijna 2 jaar, maar niet in de stad zelf, ik deed 1x per maand boodschappen in de stad, soms iets vaker. Nu ben ik midden in die stad. En het is zoals ik gehoopt had. Retesaai, want deze stad biedt niet veel cultuur enzo, het is wel heel gemoedelijk, het temperament van de mensen is hier zo anders dan in Yucatan, en je hebt hier veel meer “praatjes” op straat. Het is zalig warm op een droge manier zodat je een boel minder natte kleding hebt op een dag. En er is niet veel verandert, er zijn alleen heel veel meer van die Chinese winkels bijgekomen vol met van die troep dat je denkt: als ik dat niet koop is mijn leven nooit meer hetzelfde, om er 10 minuten alter alweer spijt van te hebben omdat het al uit elkaar valt.

Maar verder? Weinig verrassingen, en ik voeg naadloos in dat langzame, dat plattelandse, dat kleinstedelijke, dat gemoedelijke. En slof door de zanderige straten van winkel naar winkel en eet mijn birria in de oververhitte Public Market onder een grote fan.

Ik geniet van de heerlijk strakblauwe lucht, ik geniet van de donkere nachten, deze stad heeft weinig straatverlichting, en mijn straat bijna helemaal niet, dus de sterren hemel is heel dichtbij. Ik geniet van het landschap, de bergen in de verte, het intens blauwe water, het alweer verblekende groen na alle regen. De hagedisjes, de schorpioenen, de gieren en de kolibries, En die prachtige bijna fluwelen zonsondergangen elke avond, die uren lijken te duren.

De nacht valt snel, het is met een kwartiertje bijna donker, maar dan is er nog heel lang die rood roze gloed net boven de horizon alsof de hete dag na smeult in de verkoeling van de diep donkere nacht.

Dit is de stad waar ik wilde wonen, ook al hield ik de hele motorreis een open mind, en heb ik elke potentiele plek om te wonen bekeken met die intentie: kan ik hier wonen, kan ik hier wortel schieten. Maar ik reisde elke keer weer door, 10 jaar lang. Er waren een paar momenten dat ik dacht: dit is ‘em. Maar ik denk dat nu, hier dit het is: de juiste plek.

Thuiskomen.

(lees ook:Reisfoto’s: Barra de Navidad, Jalisco)