Reisfoto’s: Barra de Navidad, Jalisco

Ik was de afgelopen 4 weken in Barra de Navidad in Jalisco. Aan de kust, het begin van de Costa Alegre zeg maar. En het dorp ligt aan het einde van een weg in een baai verweven met 2 andere dorpen.

Toen we in Catemaco ziek werden en de reis in Puebla moesten onderbreken besloten we na Puebla in etappes naar Barra de Navidad te reizen en daar in hetzelfde hotel waar we al eerder zijn geweest wat langer te blijven om aan te sterken. (lees ook: Diarree is niet altijd buikgriep! of Moctezuma’s revenge!)

Het hotel waar we verblijven is klein en heeft maar 11 kamers. Het is heel rustig gelegen, uitzicht op zee, allemaal met een volledig uitgeruste keuken, en dat maakt het een fijne plek.
Ik was er dus al eerder, 6 nachten in totaal en ik herinnerde het me als een heel fijne plek, misschien zelfs wel een plek waar ik oud zou kunnen worden.

Maar dat laatste bleek niet het geval, 14 dagen is meer dan genoeg, 28 dagen was veel te lang, hoewel het heerlijk was om er weer aan te sterken en de schade aan ons lichaam door de parasiet te laten herstellen. (lees ook: En dan slaat de verveling toe)

Barra de Navidad is een klein dorp aan een prachtige baai in de Staat Jalisco (Mexico). Het is verweven met 3 of 4 andere dorpen zoals San Patricio en Melaque. Die dorpen lopen in elkaar over zeg maar. Er rijdt elke 20 minuten een bus heen en weer en de prijs daarvan is 15 peso per persoon.

Het is een saai dorp, we zaten er net na de piek van het zomerhoogseizoen, en iedereen teerde op zijn winsten en had geen zin meer om te werken. Het is toch van de zotte als 50% van de restaurants alleen maar open zijn als de eigenaar zin heeft, en als er dan ook nog eens niks van de menukaart verkrijgbaar is, is dat best afzien. De vorige keer zaten we in Barra de Navidad net voor het hoogseizoen en toen was het al niet veel beter.

Tijdens het hoogseizoen zou ik er niet willen zijn, de verhouding van faciliteiten en hotelkamers is erg uit balans, als alles volgeboekt zit verzuip je hier in de mensen volgens mij, die dringen om een eetplek in de schaarse restaurants en die de winkels leegkopen nog voordat jij door hebt wat er gebeurt.

Want dat is ook een ding, omdat het aan het einde van een kleine weg ligt en er maar 1 grote weg naar toe leidt, is de bevoorrading slecht. Een goede winkelvoorziening is er niet, er zijn allemaal kleine pogingen tot supermarkten maar niemand heeft een goed assortiment. Dus je koop je pasta in winkel A en moet dan 2 dorpen verder voor de saus naar winkel B en de slager is ergens in het midden.

En een bakker is er al helemaal niet, er rijdt om 7 uur een toeterende vrachtwagen door de hoofdstraat, dat moet je dan maar begrijpen dat die brood verkoopt en anders ben je aangewezen op de broodkasten in de vele winkeltjes en die zijn niet altijd even vers en even schoon.

Maar er is een grote stad in de buurt, dachten we hoopvol toen we op de motor stapten voor een rit van bijna een uur door de bergen. Manzanillo, 1 van de belangrijkere havensteden van Mexico, in Colima. Met grote supermarkten. Dat klopt. En daar kun je prima boodschappen doen, maar dat is wel elke keer dik een uur rijden. En verder biedt Manzanillo ook niets, er is niet eens een warenhuis, er is een afhaalpunt van Liverpool, zodat je je online bestellingen kunt afhalen maar verder is er niks aan substantiële winkels. Anders dan een handjevol exclusieve winkels voor rijke Amerikaanse toeristen in een half lege mall. Zelfs fast food ketens ontbreken, hier en daar is wel wat, een Burger King, een Ceasar’s Pizza en een Carl’s Junior, maar dat is het wel.

Dus dan moet je naar de hoofdstad van Colima, de Stad Colima zelf, ook geen ster aan het winkel firmament, en nog verder weg. Of zelfs helemaal naar Guadalajara of Puerto Vallarta wat echt niet te doen is als je alleen een spijkerbroek of een paar schoenen wilt, of een Big Mac.

We schrappen Barra de Navidad als optie om te wonen. De grondprijzen zijn exorbitant hoog want iemand bedacht dat er wel Amerikanen willen wonen, en daarbij is het heel vruchtbare grond en zijn is er veel grond in eigendom van de Ejidal en agrarische corporaties die niet zomaar grond verkopen.

Maar het is en blijft een mooi gebied, alleen de voorzieningen zijn wat ellendig om het comfortabel te maken voor mij of voor ons. Straten van rivierkeien, als er al bestrating is, en hoewel de stranden mooi goudkleurig zijn en het water helder, is er verder dus weinig te doen. Wil je een leuk schelpenkettinkje, dan ben je in de hemel! Elke winkel en elke ambulante verkoper verkoopt ze, er zijn er honderdduizenden, maar wil je een biefstuk, of een hamburger, of een brood, of een liter yoghurt dan wordt het lastiger.

Wij zijn inmiddels verder gereisd, eigenlijk hebben we nu geen optionele woonlocaties meer behalve het eindpunt. Maar wie weet worden we onderweg nog verrast.

Ik heb een paar foto’s, daar kwam je waarschijnlijk voor. Als je op de afbeelding klikt vergroot hij.