Soms wil ik gewoon verdwijnen. Jij ook?

Eigenlijk denk ik dat iedereen er wel eens van droomt, gewoon verdwijnen. Weg van alle verplichte nummers, weg van alle sociale media, weg van alles. Oplossen in het niets, de deur achter je dicht trekken en ergens overnieuw beginnen. Ik denk dat het na de droom van het verdelen van de fictieve gewonnen staatsloterij 1 van de meest onuitgesproken verlangens is die mensen soms hebben.

Ik reed vandaag op de motor door de Mexicaanse staat Colima. Een staat die niet al te best bekent staat als het gaat om kartel activiteiten enzo. Toch is 1 van de grotere havensteden gelegen in Colima en worden er jaarlijks honderdduizenden container met goederen van en naar die haven vervoerd. Import en export, het laatste voornamelijk landbouwproducten. Want ik ben momenteel in fruitland. Mango’s, avocado’s, kokosnoten, bananen, aardbeien, perziken, avocado’s, het kost hier allemaal geen drol en je kunt het overal langs de weg of zo van de vrachtwagen bij de ingang van het dorp kopen. Mar wat vooral opvalt aan de staat Colima is de uitgestrekte bergen vol bossen en boomgaarden, de ene reeks berghellingen na de andere, ogenschijnlijk onbewoond.

En ik dacht terwijl ik de weg volgde die zich daar doorheen kronkelde: Hier zou je misschien nog wel kunnen verdwijnen.

Het is uitgestrekt, redelijk onherbergzaam, je moet alleen oppassen dat je niet tegen zo’n kartel plantage aanloopt of een cocaïne kokerij. En je moet bereid zijn een boel luxe in te leveren.

Want hoe romantisch het ook klinkt dat verdwijnen, er zitten altijd wat praktische haken en ogen aan. Daar heb ik menig artikel (en boek) op deze website aan gewijd. Want ooit verdween ikzelf ook. Uit het systeem, van het internet en uit Nederland. (snuffel ook eens rond in de rubriek “verdwijnen uit het systeem” (klik))

Je moet heel veel regelen als je wilt verdwijnen, het is niet een kwestie van je boel oppakken en poef, je bent weg. het vereist enige voorbereiding en een goed plan. Een plan wat je door de jaren heen kan helpen. En dus niet een korte termijnplan. Want je moet goed nadenken hoe je uit het systeem wilt blijven onder de veranderende wetten en regels. En je moet bereid zijn hier en daar illegale dingen te doen, zoals rondom je verblijfsvergunning enzo. Daarom moet je ook een goed plan hebben. Een wel doordacht plan. Een plan wat vragen beantwoord over zelfvoorzienendheid, zelfredzaamheid en je financiën. En wat de hamvraag beantwoord: Hoe BLIJF ik uit dat systeem ook als het systeem me dreigt in te halen en ik illegaler word dan ik wil zijn?? Geloof me, want je wilt niet uitgezet worden met een speciale “overstayed” stempel in je paspoort, want dan kom je geen enkel land meer in. Zo’n stempel moet je echt vermijden!

Ik heb twee jaar aan voorbereiding gedaan. Echt alles gewist over mijzelf op het internet, dat duurt ook even, voordat dat allemaal af is. En omdat ik wel geld moest verdienen ben ik onder een pseudoniem overnieuw begonnen. Ik bleef niet helemaal weg uit het systeem, want ik ging vliegen, en ik had een vooraf goedgekeurd visum, maar ik gokte dat dat wel ging lukken, want daarna verdween ik echt van de radar, nadat ik aangekomen was op mijn bestemming.

Ik zeg niet dat jij ook zoiets moet doen hoor, maar stel je wilt dat, dan kun je daar over nadenken. Ik heb wel dingen geleerd in de praktijk die ik nu anders zou doen, ik zou nu wel een bitcoin account willen met een creditcard bijvoorbeeld. Dat bestond “in mijn tijd” nog niet. Dat is wel een verbetering voor mensen die echt de wens hebben te willen verdwijnen. Hoewel het in niet in alle landen een wettig betaalmiddel is, kun je wel als je dan eens naar de bewoonde wereld moet dat je zonder sporen na te laten geld op kunt nemen en dingen kunt afrekenen. (lees ook: Mexico en Crypto en de Wet)

Nu ja, zo mijmerend op de motor reed ik door dat verlaten landschap en genoot van alle groen en alles wat er niet was. Geen supermarkten, geen benzinestations, zelfs geen abarrottes of Six. Wel oppik-punten voor seizoenswerkers. En pickup’s vol kisten met fruit. Mango’s momenteel. Stel je voor dat boeren niet naar papieren vragen? Dan kun je werken. Ik kan me zo voorstellen dat zo’n pick-up vol mankracht echt niet allemaal legaal uit Mexico komt, daarvoor zijn er teveel tinten bruin en teveel stijlen van haardossen en teveel mensen die door dit land lopen.

Of stel je voor dat je zo’n goed plan hebt dat je nooit meer naar de bewoonde wereld komt, omdat je in je eerste rit alles meeneemt om geheel zelfvoorzienend te zijn? Stel je voor dat dat lukt? Hoe zou je leven er dan uitzien? Niks geen videootjes meer op Tiktok en Youtube, en niks geen Facebookprofiel, geen contact meer met familie en vrienden, die vragen zich misschien wel af waar je gebleven bent, en hoogst waarschijnlijk heb je niet eens telefoonbereik! Wat een rust!!

Ik vraag me af hoe lang je dat volhoudt voordat de wereld op de stoep van je jungle huis staat. Zo’n verdwaasde vogel-teller die denkt: WTF??!! Vorig jaar woonde hier nog niemand en kijk nu?? Of een medewerker van CFE of de telefoonmaatschappij, of een houthakker……Het lijkt in deze overvolle wereld bijna onmogelijk om helemaal weg te zijn van alles en iedereen en ook weg te blijven. Ik vraag me wel eens af of er nog onbetreden grond is in deze wereld. Of er nog wel plekjes zijn waar nog nooit iemand met een klembord en een meetlint is geweest?

Maar zo rijdend door de staat Colima, en eerder al, diep in de bergen van Chiapas bij de grens met Guatemala, waar je op sommige plekken zo lopend de grens kunt oversteken zonder een kip tegen te komen, krijg je wel de sterke indruk dat je een goede kans zou maken om helemaal te verdwijnen en onzichtbaar te worden en te blijven. Mits je goed voorbereid…….een goed plan hebt…….

(lees ook: Verdwijnen in een digitale wereld)