Ik ben tevreden met wie ik ben

Ik streef niet veel na, niet meer althans. Toen ik Nederland verliet in 2015 had ik nog wel een paar doelen die ik nastreefde. Of zoals je wilt: wensen die ik graag zag uitkomen. Ik wilde mijn eventuele schuldeiser voorblijven zodat ik financieel op kon krabbelen en met opgeheven hoofd hen tegemoet kon zien. Een betere positie dan vanuit een kartonnen doos vanuit dakloos Nederland.

(Lees ook: Hoe ik succesvol vluchtte voor mijn schulden)

Die doelen heb ik allemaal gehaald, geen schulden, ook geen leningen, ik leef schuldenvrij, leningvrij, en financieel redelijk gezond. Hoewel veel mensen in Nederland en mensen die met een bom duiten zijn geëmigreerd daar misschien anders over denken. Ik heb geen villa met uitzicht op zee, ik heb geen zwembad, ik heb geen breedbeeldTV en geen gastenverblijven.

En die wensen heb ik ook niet. Wat moet ik met al die rijkdom? Ik ben tevreden met wie ik nu ben en met mijn wensen voor de toekomst, een klein eenvoudig huisje ergens aan de rand van de stad, met een mooie veranda waar een eettafel op kan staan en ik wil een buitenkeuken, want waarom zou je binnen koken als altijd de zon schijnt. Ik wil potten met kruiden en een tomatenplant, en zonnebloemen in de tuin.

En ik weet dat ik daarmee heel veel mensen teleurstel, want nog steeds zijn er mensen die mij in hun hoofd wegzetten in een oude haciënda met van die leuke kleurrijke tegeltjes en oude stenen vloeren, dikke muren die verhalen fluisteren van honderden jaren, en een grote boom in de tuin die schaduw biedt aan de tientallen vogels. Jaja, zo zou ik best wel willen leven, in een volgend leven misschien. (Ik zal mijn rekening nummer onder dit blog zetten voor de crowdfunding, hahahahah) . Dromen mag, maar mijn tevredenheid ligt daar niet in die dromen. Mijn tevredenheid draait om realisme. Om wat haalbaar is en wat genoeg is. Mijn tevredenheid zit in mijzelf. In de acceptatie van dit, wat nu is.

Vroeger leek het nooit genoeg, Egyptisch katoen op mijn bed, 101 kleurrijke schaaltjes en mokken in mijn keukenkasten en kasten vol kleding in alle soorten en maten. Een schattig huisje met glas in lood ramen en een knusse binnentuin……..man, man, man, wat een verspilling denk ik wel eens als ik er aan terug denk.

Ik leerde de afgelopen jaren op de hand wassen, en uit een tas te leven. En ik leerde dat dat eigenlijk een heel fijne levensstijl was. En onlangs zag ik een video op YouTube van een meneer die in Nederland in een kleine caravan woont, ergens in de natuur, met een waslijntje tussen de bomen en een buiten badkamer, en heel weinig luxe en weinig spullen en een enorme kennis van wat eetbaar was in de natuur om hem heen. En ik was bijna jaloers op zijn leven. Bedenkende dat ik me nog omring met veel te veel luxe, fijn hoor die airfryer en ik ben supergelukkig met mijn wasmachine, maar ik weet dat ik ook zonder kan. En dat dan het leven ook goed is.

Veel van mijn klanten emigreren op zoek naar een betere kwaliteit van het leven, en soms denk ik wel eens, we hadden eigenlijk een reünie moeten hebben net als bij Boer zoekt Vrouw, en dan na 10 jaar nog eens napraten over al die dromen en wensen en hoe het nu gaat. Is dat leven over de grens nu echt beter? Of is het de mindset, de manier waarop je in het leven staat die verandert is en is het daarom nu beter, omdat jij de kwaliteit van het leven voor jezelf herschreven hebt. Niet alleen fysiek maar juist in je hart. Sta je meer met je poten in de klei van het goede leven zeg maar, of droom je stiekem toch van iets anders?

(Lees ook: 5 Redenen waarom mensen Emigreren)

Ik sprak laatst iemand die een paradijs lijkt te hebben ergens in verweggiestan, maar de manier waarop erover gesproken werd gaf voor mij een enorme leegte weer, opschepperig, pochend, bijna neerkijkend op zij die dat niet hadden (ik dus). Triest vind ik dat, want dan loop je te showen met iets op zoek naar bevestiging en wil je eigenlijk applaus voor wat je uiterlijk hebt neergezet, maar je overschreeuwd je eigen verdriet, je eigen leegte. En later in het gesprek bleek het ook, dat ze niet kon aarden daar in dat mooie verweggiestan. Niks was goed genoeg en de ontevredenheid die ze in Nederland voelde en het gevoel van leegte en gemis had ze gewoon ingepakt, bij haar prachtige designerbikini’s en zonnebrillen en daar op haar droombestemming weer uitgepakt. En niet veel later blijkbaar weer opgepakt.

Ik ben daar wel eens bang voor geweest, dat ik niet zou kunnen aarden, omdat ik altijd zo rusteloos ben en altijd die verliefdheid voor de horizon en alles daarachter heb, en zelden stil lijk te kunnen staan bij wat er voor ligt. Maar mijn reizen hebben mijn ook geleerd wat ik nodig heb om dat geluk en die tevredenheid wel te vinden en wel dat paradijs voor mijzelf te bouwen. Niet het paradijs wat mijn volgers wellicht voor mij inschatten, maar iets heel simpels, lekker functioneel waar ik dan mijn eigen stempel op druk, met mooie leuke spulletjes en kleurrijke tierelantijntjes die ik zelf maak, of bij elkaar scharrel in tweedehandswinkels, of in de natuur. Dingen waar ik intens blij van wordt, zoals mijn schelpen, mijn geschilderde stenen en stukjes gekleurd glas.

Stilzitten in een fijne stoel en uren naar het niets kijken, beetje mijmeren over wat je morgen wilt eten, en of die tomaat nu eens rijp wordt, en of de vogels hier ook zonnebloemzaadjes eten. En kijk…..een kolibrie, da’s gaaf!

En in mijn hart: het omarmen van het leven zoals het me toegeworpen wordt door het Universum, soms zit het mee, soms zit het tegen. Geen makkelijk leven, wel een leuk leven, en vooral leuk als je het leeft in het moment en omarmt zoals het is. Acceptatie van het onvermijdelijke en vooral goed voor jezelf zorgen daarbinnen.

Dat soort tevredenheid.

Ik ben heel tevreden met wie ik ben geworden als mens, mijn goede en slechte kanten, mijn hang naar eenzaamheid, mijn soms redeloos verloren zijn in stilte onder de sterrenhemel. In mijn veelkleurige saaie grijsheid in dit immense woestijnlandschap wat mij voegt als een oude winterjas die je op zolder terugvind en die zo lekker zit dat je hem zelfs wel in de zomer zou willen dragen.

Ik ben heel tevreden met mijn mini inkomen, mijn rekenwerk elke maand om de eindjes aan elkaar te breien, met wat ik bereikt heb en wat niet, ik ben heel tevreden ook als ik die droom van dat eigen huisje niet kan verwezenlijken en altijd in een huurhuis blijf wonen. Ik ben heel tevreden zonder zwembad, ploppen op vrijdag en mangobomen in de tuin, ik ben heel tevreden met mijn rimpelige kop en grijze haar, en mijn halflege glas…….ik ben heel tevreden en zo ga ik het nieuwe jaar in, als tevreden mens.

Ik wens jullie een goed nieuwjaar.

Enne, die Hacienda?

Hahahaha, dit is de link naar mijn crowdfunding……..

Scan (of klik op) de afbeelding en ga naar Paypal om een donatie te doen.

 

Emigratieplannen? Koop de Handleiding voor Emigratie

 

Disclaimer: In alle op de website genoemde personages of gesprekken zit een kern van waarheid, of een kern van waarheden. Maar elke overeenkomst die jij denkt te lezen met echte personen is incorrect. Het zijn samenraapsels van (fictieve) personages en gesprekken over de loop der jaren die bij mij een denkproces teweegbrachten. Het zou zeer onprofessioneel zijn van mij om direct over klanten en hun gesprekken met mij te schrijven.