Trekkers & blijvers, van rusteloos naar rust.

Het rusteloze van het reizen trekt eindelijk weg. De stress die we hadden na aankomst zweeft nog een beetje na, maar verdwijnt ook meer en meer, in de heerlijk langen dagen van absoluut niets doen.

Ik kwam zoals je al eerder hebt kunnen lezen, deze keer erg gestrest aan, anders dan andere reizen als ik ergens aankwam had ik nu heel veel verplichtingen die ik moest nakomen anders zou ik financieel vast komen te zitten. De financiële wereld vereist steeds meer bewijslast van zijn klanten en als je altijd reist is dat steeds lastiger om aan te voldoen. Eén van de vele redenen om na te denken over settelen en ergens wortel schieten. Er was een tijdsdruk, en ik ben niet goed in dat soort verplichtingen emotioneel gezien. Dus ik flipte bijna van de stress.

Daarnaast heb je na zo’n maanden lange reis ook iets rusteloos over je, vooral de laatste 1000 kilometer is toch elke dag inpakken, op de motor, deels uitpakken slapen en weer inpakken. Ik heb bijna 10 jaar geleefd met het motto “ja maar ik ga hier toch weer weg”. En dat motto heb ik nu in een doosje gestopt en bij de stadsgrens in de berm gezet. Want ik weet niet of ik weer weg ga hier. Het plan is van niet.

Na zo’n reis moet je dan even in je ritme komen van “voorgoed” uitgepakt zijn. En nu echt voorgoed. In de eerste dagen als ik alle verplichte nummers hebt afgewerkt valt er dan een enorme vermoeidheid over me heen. Dagenlang wachten op Amazon bestellingen, maken de dagen lang en traag. En dat rusteloze lijkt niet echt weg te ebben, want je moet dan tussen de pakketbezorgers “snel even” boodschappen doen bijvoorbeeld.

Maar nu hoef ik niks meer. Alle bestellingen zijn wel binnen, ik ben de trotse eigenaar van een eigen koffiemok, ik heb bestek in de besteklade, ik heb kleding voor de komende wintermaanden en ik kan achterover leunen. En ik kan die vermoeidheid eindelijk de ruimte geven om op te ossen in het niets. Lange warme douches nemen, uren op het dakterras voor me uit zitten staren. De rust van het natuurgebied vlakbij absorberen, luisteren naar de vogels.

Alsof je je hartslag kalmeert na een piekmoment.

En dan nu leren dat gevoel vast te houden, niet te verzuipen in verveling waardoor dat rusteloze weer de kop opsteekt en ik toch weer wil rondreizen. Vroeger had ik een dierenencyclopedie, 10 delen, 1 deel heette “trekkers en blijvers”. Mooie titel, dat sprak me als kind al aan. Het contrast. En de afgelopen 10 jaar was ik een trekker en geen blijver, en nu wil ik een blijver worden en geen trekker meer zijn. Zoiets. Ik die in de trein altijd graag achteruit reed omdat ik dan kon zien waar ik geweest was……ik wil vestigen.

Waarom?

Geen idee!

Het is een onderbuik verlangen wat het afgelopen jaar heel hard groeide en de boventoon ging voeren.

Ik kan 101 redenen verzinnen, zoals de leeftijd, altijd maar in de troep van een ander wonen, die eindeloze reeks hotelkamers, dat soms totaal ontheemde gevoel, geen sociaal netwerk op kunnen bouwen, die digitale wereld en digitale overheid die steeds lastiger is voor ’trekkers”…….

Maar die verzin ik, die redenen, het gevoel kan ik niet verklaren.

Het is er en ik accepteer het, en als het lang duurt dan zal het wel een reden hebben.

Zo leef ik.

Vol gevoel.