Zonsopkomst Zee van Cortez

Ik zag vanmorgen een prachtige zonsopkomst. En ik moest er van huilen. Het altijd luidruchtige Mexico om mij heen was zowaar doodstil, ik hoorde vogels langs de vloedlijn, en ik hoorde mijzelf denken, zonder hinderlijke input van buitenaf.En ik zag de schoonheid van de natuur en dat raakte mijn ziel.

Ik ben een sucker voor romantische onzin, zelfs op mijn 64ste kan ik wegzwijmelen bij rozengeur en maneschijn. Maar ik heb er veel te weinig van in mijn huidige leven. Het lijkt wel alsof de wereld steeds sneller draait en dat daarmee ons (en dus ook mijn) irritatie-niveau piekt. Ik ben ook chronisch moe. De ziekte die ik eerder deze reis opliep hakt er in, er is veel verandert in mijn leven. Ik kan niet meer tegen vet eten, en Mexico eet vet, heel vet. Mijn haar is raar, het lijkt uitgedroogd, maar dat is het niet want als je het aanraakt is het opeens vet. De hele dag een helm op je kop zal daar ook aan bijdragen maar ik herinner me zulk raar haar van vorige reizen. Mijn kleren slobberen nog steeds om me heen en ik heb regelmatig last van een soort van mist in mijn hoofd die verder gaat dan mijn normale vergeetachtigheid.

(lees ook: Diarree is niet altijd buikgriep! of Moctezuma’s revenge!)

Tel daarbij de eindeloze reeks hotelbedden op, gehorige kamers, altijd muziek en lawaai van de samenleving of het geruis en gesuis en gebrom van de motor dan is er een soort overkill aan rotzooi, en te weinig van dit soort mooie en serene momenten.

Dus raakte het mijn ziel. Het wees genadeloos aan wat ik nodig heb in mijn leven: een cocon, een plek waar ik kan uitrusten, momenten met mijzelf en mooie natuur en dan niet gezien vanaf een door het landschap scheurende motor, maar gezien vanaf een rustpunt. Een plek waar ik mijn schouders kan laten hangen en tranen de vrije loop kan laten. Tranen die ik veel te vaak wegdruk waardoor ik boordevol zout water lijk te zitten.

Ik genoot, ik genoot van het flinterdunne reepje maan net boven de donkere wolken die als suikerspin hingen in het vervagende rood van de dageraad. Van de laatste flonkerende sterren, terwijl ik de gedachte dat het waarschijnlijk satellieten zijn wegduwde net als de wetenschap van het fel verlichte hotel vol snurkende Mexicanen, want ik wilde dat ik omringt was met natuur. Ik dronk het geluid van de vogels op het wad wat ontstaat bij eb in. En zag de lucht weerkaatst in de restjes water die daar nog staan.

En ik genoot, balsem voor mijn ziel. En ik liet de tranen even de vrije loop. Alles stress, alles weg laten vloeien in zo’n moment, dat is terugkeren naar de essentie van het leven.