eenzaam mens op een berg wat als je emigratie mislukt
Emigreren

Wat doe je als je emigratie mislukt?

Ondanks al je goede planning en je prachtige dromen die je wilde realiseren kan je emigratie niet zo verlopen als je wenst. En als het tegenzit kan het verlangen om terug te gaan naar Nederland gaan overheersen. Maar niets is meer ingewikkeld dan re-migreren. Terugkeren naar Nederland na je emigratie.

In dit artikel ga ik de redenen beschrijven waarom een emigratie kan tegenvallen of zelfs mislukken en ik geef een aantal handreikingen wat je kunt doen als dat bij jou het geval is. En dit artikel is ook goed om te lezen als je nog moet vertrekken. Het is altijd verstandig om na te denken over de mogelijkheid dat een emigratie mislukt.

Ik weet nog dat mijn zoon en ik vertrokken uit Nederland om als digitale nomaden te gaan leven. Dat is nu ruim 10 jaar geleden. We vertrokken op 1 oktober 2015. Naar de Filipijnen. En ondanks alle snode plannen die we hadden, hadden we ook een noodplan. Want het mislukken van je emigratie hoeft niet eens altijd door jezelf te komen. Het kan ook komen omdat het land waar je naar toe verhuisd verandert, omdat de vreemdelingenhaat toeneemt, of omdat er een natuurramp plaatsvindt.

Ook al zaten we niet dicht bij elkaar, hij zat op eiland A en ik verderop 2 dagreizen verder op eiland B, wisten we dat als het ellendig zou worden en we moesten weg, dat we elkaar in HongKong terug zouden zien. We kozen voor die plek om verschillende redenen: Je hebt als houder van een Nederlands paspoort geen visum nodig voor HongKong, en er vertrekken dagelijks vluchten vanaf de grotere luchthavens in de Filipijnen. En van daaruit zouden we dan wel verder zien. Want we wisten 1 ding zeker: terugkeren naar Nederland was geen optie.

Alleen al om een huis te vinden en weer terug te moeten in het regime van verplichte ziektekostenverzekering en dat soort zaken, daar hadden we geen zin meer in.

We zouden, ook al deden we even eens tap terug, vooruit blijven bewegen.

Een emigratie kan om allerlei redenen misgaan. Ziek en zeer, vreselijke heimwee, geen inkomen (meer) hebben, niet meer voldoen aan de financiële eisen van de visum waarop je in een land verblijft, enz.

Wat je reden ook is en hoe persoonlijk hij ook is, het is nooit leuk als je besluit dat het niet lukt in het land war je dacht dat al je dromen zouden uitkomen. Spelen er rondom het vertrek uit Nederland heel veel emoties, rondom het accepteren dat een emigratie niet gelukt is spelen zo mogelijk nog meer emoties. Als Emigratie Coach heb ik een aantal keren gesproken met mensen die liever terug gingen naar Nederland. Omdat dat in het moment van wanhoop de enigste juiste beslissing leek.

(lees ook: Twijfel en Heimwee na je emigratie)

Ik geef 5 tips om om te gaan met het feit dat een emigratie niet zo verliep als he had gehoopt.

Afhankelijk van wat de reden is voor jouw verlangen om het land van de dromen weer te verlaten kun je je misschien vinden in 1 of meerdere van deze tips, want terugkeren naar Nederland hoeft niet. Zelfs niet als je heimwee hebt, wat we allemaal wel eens hebben, hoe vaak ik wel niet een virtueel portie bitterballen heb gegeten op mijn favoriete terras in Alkmaar. Ik bedoel maar: Wie mist er nu niet iets uit Nederland?

Leer om te gaan met het onverwachte en leer flexibel te zijn

Wellicht had je het je heel anders voorgesteld hoe het leven zou zijn op de nieuwe woonplek. En het is eigenlijk 1 lange sleur van stress en bureaucratie en in de wintermaanden is het verre van gezellig op de vakantiebestemming waar je het zomers altijd zo naar je zin had. Maar als zelfs de laatste supermarkt zijn deuren sluit lijkt het wel een kerkhof. En opeens is de lucht minder blauw en regent het “alweer” ook al valt dat allemaal best wel mee.

Je aanpassen aan het ritme van een ander land en een andere streek heeft tijd nodig, en woon je in een mega groot land, dan kan het zijn dat je in elk deel een andere cultuur treft. Ik heb me de afgelopen 6 jaar dat ik door Mexico reisde op de motor verbaasd over de cultuurverschillen tussen verschillende staten en Mexicanen onderling. Aanpassen leek soms gewoon onmogelijk, want als je dacht dat je het begreep uit de vorige woonplek dan was het toch weer anders. En dat gold ook voor de jaarlijkse procedures bij de overheid. Na 6 jaar kijk ik nog steeds als een aap naar een roestig horloge als het om de overheidscontacten gaat. En ik heb mijzelf aangeleerd maar gewoon domweg de vinger te volgen, van loket A naar B via de printshop en weer terug. Niet nadenken, niet teveel vragen stellen gewoon doen wat er van je verwacht wordt. Vreselijk frustrerend en tenenkrommend soms, die eindeloze rijen en het totale gebrek aan logica in procedures. En waarom is het 500 km verderop weer anders?

Misschien heb jij ook van die voorbeelden dat je denkt dat je zeker weten een woord kent, en dan betekent het toch net even wat anders binnen de context waarin jij het gebruikt, of je hebt al 10x geprobeerd je telefoonnummer conform de nieuwe wetten te registreren en het is nog steeds niet gelukt omdat het systeem steeds crasht. Soms is 1 druppel echt genoeg om de emmer te doen overlopen en uit te roepen: Ik wil terug, ik haat het hier!!

Terug is niet altijd de beste oplossing, vaak is het een kwestie van aanpassen, maar op een andere manier dan je tot nog toe hebt geprobeerd. Ik leef momenteel in een eigen bubbel. Ik ben wel in Mexico, maar ik ben niet in Mexico.Ik heb me aangeleerd 1 ingewikkeld ding per dag te doen, en daar hoort boodschappen doen ook bij, want dat is zo frustrerend in dit land en zo tijdrovend. En ik trek me terug uit de maatschappij als het me te druk of te ingewikkeld wordt. Dan zit ik lekker thuis in mijn eigen bedoeninkje en laat ik alle gespannen zenuwen weer tot rust komen.

Dat is een andere vorm van aanpassend an lid worden van de lokale klompendansclub en te proberen te integreren tegen heug en meug. Ik ben nu een veel leuker mens voor mijzelf en de Mexicanen om mij heen, omdat het het Mexicaanse leven doseer.

Weggaan is niet altijd een optie, zeker niet nu visumregels zo aangescherpt zijn de laatste jaren en de financiële voorwaarden vaak zo onredelijk hoog zijn geworden dat je bijna nergens meer in aanmerking komt voor een verblijfsvergunning. Daarbij met mijn jaren wordt er gelijk naar een gepensioneerden visum verwezen en ik het geen pensioen. Aangezien in veel landen de pensioenleeftijd veel eerder ingaat dan in Nederland.

Probeer een manier te vinden zodat het wel werkt, soms is het zo simpel als 25 kilometer verderop gaan wonen in een ander dorp of juist een grote stad waar het wel voegt.

Je verhuisd met bepaalde verwachtingen en die zijn niet altijd reëel en je kunt nog zoveel onderzoek doen naar externe factoren, als je niet genoeg (eerlijke) zelfkennis hebt gehad in de voorbereidngen zijn je verachtingen wellicht niet realistisch en niet haalbaar, gewoon omdat jouw plannen lokaal niet aanslaan of je financieel plaatje niet deugde.

Maak een nieuw plan, je zit namelijk niet vast, je pakte al eens eerder je hele hebben en houwen in en vertrok, wat let je om dat weer te doen?

Misschien kun je beter aarden als je

  • ander werk hebt
  • een ander huis zoekt
  • een andere locatie in hetzelfde land zoekt
  • een ander land zoekt wat beter past bij je wensen en verlangens
  • accepteer dat het soms tegenzit en moeilijk is en dat je gewoon even moet volhouden.

(lees ook: De emigratie blues)

Verander je mentaliteit. Vraag bij familie of vrienden om hulp om door deze moeilijke tijd heen te komen. Wellicht is voor jou de droom voorbij en stap je in de realiteit van alledag, maar dan heel ver van alles wat je bekend was en vertrouwd is, maar voor die familie en vrienden leef je nog steeds “de droom”. Wees eerlijk over je worsteling en je gevoelens. Vaak als je dingen benoemd en onder woorden brengt lijkt het opeens minder zwaar. En met meer contact met het thuisfront kalmeer je wellicht, tenslotte moet je een heel nieuw sociaal leven opbouwen en een nieuw sociaal vangnet. Leun tot die tijd even wat meer in dat netwerk wat je achterliet en laat hun een deel van je lasten dragen.

Je vertrek is geen mislukking, je zit even op een domme omleiding, en je zoekt je weg terug naar de originele droom, de emoties die je voelde bij het vertrek, die spanning, die verwachtingen maar nu met een nieuwe realiteit, want je hebt het al gedaan en je bent nu ervaringsdeskundige.

Je verhuizing was een leermoment. En ook al besluit je toch terug te keren naar Nederland, dat hoef je niet met hangende pootjes te doen. Jij was degene die handen en voeten gaf aan een droom, die de stap durfde te nemen die duizenden mensen nooit durven zetten, die blijven maar dromen. Jij deed het. En het was niet wat je je er bij voorstelde. In een wat kleinere zin, zonder je emoties te bagateliseren, je bestelde een gerecht in een sjiek rstaurant en je vind het niet te vreten. Zonde van het geld, maar ala. Je kunt altijd nog langs de Febo voor een vette hap.

Zo kun jij altijd terug naar de basis van je bestaan en opnieuw beginnen in Nederland, een land wat je door en door kent, waar je weet welk loket je moet hebben en waar de pindakaas staat, en hoe het werkt met gezondheidszorg en voor welke zaken je waar moet zijn en hoe je in het openbaar vervoer stapt.

Die terugkeer, afgezien van praktische zaken zoals

  • een huis vinden
  • je opnieuw inschrijven bij een gemeente
  • de wettelijke verplichtingen zoals een zorgverzekering en een WA verzekering weer oppakken
  • zoeken naar een baan, of je oude werkgever vragen of je terug kunt komen, of je oude klanten weer opzoeken en kijken of ze een opdracht voor je hebben

en al die andere zaken die bij de opstart komen kijken, is een verhaal wat je op het lijf is geschreven, want je groeide er op. De smaak van boter is herkenbaar, de seizoenen zijn vertrouwd, en ook al maakt de regering soms gekke bokkensprongen, je weet welke toeslagen je kunt aanvragen om je leven eenvoudiger te maken en er wordt best goed voor je gezorgd. En je familie en vrienden, die kun je weer aanraken in plaats van statisch naar wuiven via Facetime terwijl je opgewekt ” Nou doei!” roept. Geen zwart gat meer waar je invalt als de stilte door het huis zoemt na zo’n gesprek met thuis, want je bent weer thuis.

Met een bende levenservaring waar je “u” tegen zegt!

In de serie Depressie na Emigratie (klik) behandel ik redenen waarom emigratie niet voegt, niet lukt of lastig kan zijn. Afgezien van depressieve gevoelens die vaak de uitkomst zijn van niet kunnen wennen en aarden, heimwee of je totaal verloren voelen op je nieuwe woonplek, komen al die onderwerpen uitgebreid aan bod inclusief tips om toch vol te houden, toch een kleine verschuiving te maken in de hoop het tij te keren.

En ik leg uit dat er niks mis mee is als je accepteerd dat Emigratie voor jou een mooie droom was, en had moeten blijven omdat je gewoon niet uit het goede hout gesneden betn voor zo’n avontuur waarin alles in je leven verandert.

Dankbaar voor alle gratis informatie en het zoekwerk wat ik voor jou gedaan heb? Geef dan een kleine blijk van waardering.

Jeanette reisde sinds over de wereld sinds haar 17de, maar altijd met een huis om naar terug te keren. In 2015, op haar 54ste, liet ze ook dat huis achter. Je zou haar een nomade kunnen noemen want ze zwerft het liefst over de aarde op een motor met alle bezittingen achterop. Zo reisde ze bijvoorbeeld door de Filipijnen en dwars door Mexico waar ze nu woont. Ze is eigenaar van deze website en FloatingCoconut.net, haar persoonlijke website. Momenteel reist ze niet meer en woont ze in La Paz BCS.