Reisfoto’s: Caborca, Sonora, Mexico
Op ongeveer 200 kilometer van de grens met de VS ligt het stadje Caborca. In de staat Sonora, aan de rand van de woestijn. Caborca telt ongeveer 70.000 inwoners en is duidelijk een stad in ontwikkeling. Veel nieuwbouw en veel grond wat bouwrijp gemaakt wordt.
Het is een stad waar veel migranten zijn blijven plakken op weg naar de VS, er is veel werk op de omliggende bedrijven zoals bij fruittelers (katoen, druiven, en graan ) en in de mijnen (zilver en goud)
Wat mij opviel was dat het ook een stad van oude mannen is, ik zag niet veel vrouwen. De bankjes in het park zitten vol met hoogbejaarde mannen die daar blijkbaar de hele dag zitten en mensen naroepen en naar elkaar schreeuwen. De vier taxi’s in het stadje hebben niets te doen en staan op hun standplaats met deuren wijd open terwijl de mannen in de schaduw op hun telefoon staren.
Met enige regelmaat dendert een hele lange goederentrein door de stad. Luid toeterend, ze rijden van en naar de VS. Sommigen duren wel 20 minuten voor ze voorbij zijn. Geen migranten op die treinen. Ze vervoeren containers, ijzererts, en olie, vooral kook olie.
Er is eigenlijk niet veel te zien en te doen in het stadje, er is een handjevol winkels, een leegstaand winkelcentrum, een heel lelijke nieuwe kerk, en een prachtig gerestaureerde oude kerk. De stad werd opgericht in 1688. In een gebied wat bewoond werd door de Hohokam. De oorspronkelijke naam van Heroica Caborca zoals de stad nu officieel heet, was Misión La Purísima Concepción de Nuestra Señora de Caborca, gestart door de Jezuïeten zendeling Francisco Eusebio Kino. De plek waar nu de oude kerk staat die in 1803 werd gebouwd, en wat nu Caborca Viejo (Oud Caborca) heet. Het is het beginpunt van een lange rij “Misiónnes”, historische missiegebieden die helemaal doorlopen tot het zuidpunt van het schiereiland Baja California.
Caborca heeft een woestijnklimaat (lees ook: De eerste stofstorm is een feit)
De regio is bekend om zijn grotschilderingen door de Hohokam in La Proveedora en bij Rancho Puerto Blanco. Verder is er 1x per jaar op 12 december een feestdag ter ere van de Heilige Maagd waarbij duizenden mensen op paarden naar de Cerro de la Virgin (de Heilige maagd Guadalupe) trekken, op 5 kilometer buiten de stad. Klederdracht, dansen, muziek kenmerken die dag.
Ik was er niet tijdens die tijd, ik was er vooral tijdens de vliegen-uitbraak die kenmerkend is voor het woestijnklimaat aan het einde van de zomer en het begin van de winter. Overal vliegen. Eerder al in Hermosillo, waar er nog veel meer waren, en ook in Caborca ontkwam ik er niet aan, ze zullen met me meereizen de woestijn is. net als de zandstormen.
Ik heb een paar foto’s van dit best wel slaperige stadje met een soort van identiteitscrisis. Het wil groeien en modern zijn en vooruit maar lijkt vooralsnog een beetje op pauze te staan. (TIP: als je op de foto’s klikt openen ze in een groter formaat)
Ter aanvulling het antwoord op een paar veel gestelde vragen over mijn reizen in Mexico:
Voelde ik me veilig in Caborca? Ja, ik voelde me veilig in Caborca. De mensen lijken vriendelijk, hoewel wel wat in zichzelf gekeerd net als in Yucatan. Hoewel de oude heren op het plein wat vervelend overkwamen en erg nadrukkelijk aanwezig waren. Daar voelde ik me minder op mijn gemak.
Wat is de beste tijd van het jaar om Caborca te bezoeken? Gezien de vliegen niet in september dus. Gezien het klimaat zou ik zeggen in januari/februari of in november/december. En als je in december gaat kun je het feest meemaken van de Heilige Maagd.
Zou ik in Caborca kunnen wonen? Nee, voor mij is het 1 grote truckstop. Ik vond het geen plek waar ik fijn zou kunnen wonen. temeer omdat er geen omliggende steden zijn die met een half uurtje te bereiken zijn en het gemis aan winkels kunnen opvangen. Ik vond het een stadje in identiteitscrisis.
Als de weg wegspoelt
