Reisfoto’s: Sonora Woestijn in Mexico

Het is nog koel als we de eerste zandduinen tegenkomen. Het bord met de waarschuwing voor stuifzand op de weg zijn we kilometers geleden al voorbij gereden. We rijden in de Woestijn van Sonora. Een woestijn met een oppervlakte van 320.000 vierkante kilometer en uitgestrekt over drie Mexicaanse staten: Sonora, Baja California, en Baja California Sur, en die ver door reikt tot in de Verenigde Staten van Amerika.

Het is 1 van de heetste woestijnen van Mexico, en temperaturen lopen makkelijk op tot 50ºC. Het asfalt is vele malen warmer en de weg in de verte zindert ook zo vroeg op de dag al, in de hitte. Soms zie je daar dingen die er niet zijn. Maar er zijn ook genoeg dingen die er wel echt zijn. Hoewel in de uitgestrektheid van het landschap geen mensen zijn, en verkeer schaars is, zijn we niet de enigst levende wezens. Er schiet een slang over het hete asfalt over de weg, wit met een oranje achtige kop, waarschijnlijk een Sonoran Choachwhip, gezien zijn lengte. Ik rij net niet over zijn staart.

Een knaloranje hagedis rent schuin voor me uit en woestijn ratjes of grondeekhoorns of zoiets. We zien een vos, of is het een coyote? Door de hitte op de weg is het wat lastig te zien.

Een skelet van wat ik denk een koe was, ooit, wellicht doodgereden door een auto en kaalgeplukt door de gieren die overal in de lucht cirkelen.

Het landschap is ruig, onherbergzaam en dit is niet de eerste keer dat we hier rijden. Het is de derde keer en ik blijf het fascinerend vinden. De Sonora Woestijn is opgedeeld in verschillende natuurparken. Zoals de Gran desierto de Altar, Reserva de la Biosfera El Pinacate, Valle de los Cirios, Reserva de la Biósfera El Vizcaíno, Reserva de la Biosfera Alto Golfo de California y Delta del Río Colorado enz.

Je kunt dus in de woestijn rijden en toch langs de kust zoals bij Golfo de Santa Clara, waar en Grand Canyon achtig goudgeel zandstenen landschap een zeer spectaculaire kustlijn vormt met de Zee van Cortez.

Maar je kunt ook langs de zandduinen rijden in de Desierto de Altar, die traag maar gestaag hun mulle zand over de weg duwen zodat motorrijden in elke bocht en na elke heuvel vraagt om aandacht, want je wilt niet in dat mulle zand terecht komen. Of de eindeloze cactussen ronde grote rotsblokken en prikkelstruiken van El Pinacate. En rij je helemaal het schiereiland op dan rij je door de bergen en valleien van het uiterst winderige Cirios en het bergachtige El Vizcaíno. Of iets hoger “in de bocht” zeg maar, door de droge zoutmeren van de Rio Colorado en de Zee van Cortez.

Ik ben meerdere keren door alle parken gereden, vanaf het zuidpuntje tot en met de grens van de VS. En over het schiereiland Baja California en ik ben verliefd geworden op dit ruige landschap vol bijzondere momenten. De eindeloze bloemenzee en instante verandering van bruin naar groen als het regent. Dat cactussen niet sneu en moeizaam 10 cm hoog in een potje bij Intratuin staan maar wel 3 meter hoog kunnen worden, kunnen kromtrekken door watergebrek en weer kunnen herstellen. De bloemen op de cactussen zijn geweldig om te zien en de vruchten heerlijk om te eten. Spechten die huizen boren in de stammen van de cactussen, en de felle lange scherpe naalden, waar je je kleding aan kapot trekt als je niet oppast, maar waar een grote roodkoppige gier gewoon op gaat zitten en niet gespietst wordt.

We reden op onze tweede reis de motor van mijn zoon stuk, midden in dat uitgestrekte verlaten landschap. Voorwiel aan gort door een enorme kuil, we stranden nadat we tientallen kilometers stapvoets door het donker reden op een lekke band en met een verbogen velg, in het dorps Guadalupe Victoria beter bekent als KM. 43. En we kwamen daar weer terug op onze laatste reis maar dat is een verhaal voor een volgende keer.

We reden de beroemde bergroute La Rumorosa in Baja California, kronkelend, door smalle bergpassen, uitkijkend over de VS en dat deel van de wereld waar “de Muur” het landschap van dit prachtige natuurgebied in tweeën hakt, hun kant en onze kant.

We reden door stofstormen, we reden op hete dagen zodat onze neusvleugels knapperig gebakken aanvoelden door de hete lucht, we reden in de fluwele zonsondergangen als alle tinten zacht worden en pastel kleurig. We reden door dood landschap en bloeiend landschap. En ik vond het allemaal prachtig!!

Ik heb foto’s voor jullie, als je op een foto klikt dan vergroot hij uit. Veel kijkplezier!

(lees ook het reisverslag van mijn eerste rit door de Sonora Woestijn: Motorrijden in de Sonora Woestijn in Mexico)

Bekijk de oneindige vlakte op mijn YouTube Kanaal (klik)