Het is prima om gemiddeld te zijn
Na een veel bewogen 10 jaar van constante verandering en reizen tot het bijna mijn neus uitkwam ben ik nu “gewoon”. Ik woon nu in een huis (nog niet mijn huis) en ik heb van die truttige dingen gekocht zoals een airfryer en een rijstkoker en ik heb wel drie jurken en meer kleding dan ik ooit had.
Ik was altijd al gewoon, maar dat zag de wereld om mij heen anders, mijn klanten en volgers vinden mijn leven uitzonderlijk en spannend en stoer en boeiend en vooral ongewoon. Maar ondanks al dat reizen en steeds verkassen en geen vaste woon- of verblijfplaats hebben ben ik heel gewoon, heel gemiddeld, en dat is misschien niet zoals jij mij ziet, maar ik ben het wel.
Ik was nooit iemand van het grote publiek. Mijn YouTube kanaal heeft amper 4800 volgers geloof ik, en mijn FB nog geen 1000. En ja, ik heb ook Twitter-account met een zooitje volgers, maar ik zou niet meer weten hoe ik daar moet inloggen zolang ben ik daar al niet meer geweest, en ik deed Quora maar liet mijn bijna 2000 volgers daar ook in de steek. Want de druk werd veel te groot om te presenteren, om te voldoen aan de verwachtingspatronen. Om elke keer weer weten te boeien en te binden. Ik gaf mijn LinkedIn met enorm netwerk op want daar had ik als niet-carrière-bep en zonder persoonlijk ontwikkelingsplan en jaarlijkse beoordelingen niks meer te zoeken en ik ben nooit begonnen aan Tiktok enzo. Niks voor mij. Dus ik heb maar een matige groep volgers.
Ik heb moeite met sociale media, dat mag duidelijk zijn, het vertelt ons namelijk dat het niet oké is om gemiddeld te zijn. Als je niet constant op de toppen van je tenen door het leven draaft, van adrenaline kick naar adrenaline kick, ik villa’s woont met infinity pools of elke week incheckt op een cruise, geen nieuwe producten probeert, niet de nieuwste technologie in huis haalt en constant voorop loopt met alles wat hip en modern is, poke bowls eet en je hond een jurkje aan trekt en een dansje laat doen, of met je camper of tiny huis erop uittrekt, dan is er iets mis met je.
En de grootste schreeuwers staan vaak vooraan en worden opgepikt door het algoritme puur op basis van hype en hetze. Maar de mensen die echt verschil maken in deze wereld of in hun eigen leven, die hoor je vaak niet, die hebben heel andere prioriteiten dan de hele dag met een camera rondlopen en alles vastleggen. En maken zich nauwelijks druk over een algoritme. En buiten dat niet uit.
Als je gemiddelde mensen bekijkt op sociale media zie je echte mensen, mensen die worstelen en leven, die lachen en huilen en dat doen ze in hun gewone kloffie op weg naar hun werk, of in de trein, en niet persé op een hip strand in Bali in een inieminie bikini of hippe trendy roze flamingo zwembroek.
Gemiddelde mensen leven een no nonsens leven en werken gewoon bij een werkgever of in een eigen bedrijf, en doen niet mee met de steeds veranderende hype, zijn niet streberig en veranderen de wereld in stilte gewoon door zichzelf te zijn.
En daar is niks mis mee.
De online wereld bedriegt. Wat je denkt dat gelukkige influencers zijn, zijn vaak verknoeide individuen. Ontmoet een influencer in het echte leven en je zult snel een ander persoon zien. Influencer zijn is niet altijd een slechte zaak en sommige influencers die ik heb ontmoet, doen buitengewone dingen, maar die zijn eerder uitzondering dan regel. De meeste zijn in het echte leven helemaal niet zoals voor de camera.
Ik ontmoette YouTubers in Azië met succsevolle kanalen over werken op witte stranden, waar menig laptopwerker naar keek en dacht: dat wil ik ook! Die inpakten en op reis gingen om vervolgens in pure armoede totaal berooid te eindigen in de straten van Cebu, Manilla, Kuala Lumpur en zelfs in Chiang Mai. Want het digitale nomaden leven is helemaal niet zo stoer en geplaveid met goud zoals zovelen in die tijd deden geloven. En als die prachtige witte stranden is 9 van de 10x een filter en sluit niet aan bij de werkelijkheid. En al die succesvolle kanalen en influencers van de 4-urige werkweek zitten allang weer braaf op kantoor.
Maar die stille laptop-werker, die gewoon zijn koffie bestelt, laptop open klapt en geen camera in het rondte zwiept, die geen sociaal media kanaal heeft met miljoenen volgers, die werkt nog lekker in Bali in een simpel appartementje al dan niet met uitzicht op zee. Maar die werkt best veel uren, want die weet hoe het echte leven in elkaar steekt en dat je kwaliteit moet kunnen leveren en klanten tevreden moet houden.
Ik zag na mijn vertrek uit Nederland 10 jaar geleden al heel snel dat die wereld van al die reizigers en emigranten zo nep is, en ik zag hoeveel ellende dat vaak teweegbracht aan de kant van de goedgelovige fan. Ik besloot daar niet aan mee te doen. Hier op mijn website lees je realiteit, geen rozengeur en maneschijn. En op mijn YouTube kanaal zie je het dagelijks leven zoals het is, en geen filters en photoshop en alleen maar de positieve kanten. En daarom ben ik altijd gemiddeld gebleven in mijn bezoekers, volgers en fans. En ik vond dat prima.
Ik zat 10 jaar lang elke week achter mijn laptop en typte blogposts en deed onderzoek omdat ik een verschil wil maken. Dat was mijn doel. Ik wilde eerlijkheid hoog houden in een wereld waarin gemiddeld zijn afgekeurd wordt en veroordeeld wordt als saai. Ik wilde de realiteit laten zien van alledag in de landen waar ik doorreis, en ik wilde geen hypes en hetzerige artikelen over dreigende emigratie belasting, stralend en eenvoudig digitale nomaden leven of onrealistisch zijn over vluchten voor schulden of emigratie in het algemeen.
En nu, nu ik mijn “spannende stoere nomadenbestaan” in de wilgen heb gehangen en gewoon in een straatje woon met een huisnummer, nu ben ik nog gemiddelder dan gemiddeld. Ik ben doodsaai geworden. En ik vind het prima.
Je hoort niet zoveel over gemiddelde mensen
Het is prima om tevreden te zijn met middelmatigheid, het getuigd van gezond verstand. Je hebt een dak boven je hoofd, de mogelijkheid om te reizen of niet, eten op tafel en je gaat af en toe eens winkelen of naar de film of eet een pizza al dan niet met vrienden. En verder kook je eten, doe je de was en stof je je huis. In dat soort eenvoudige normale dingen zit meer betekenis dan in al die schreeuwerige Tiktok videos waar wij gemiddelde mensen vaak onze tijd mee doden.
De kunst van het gemiddeld zijn is tevreden zijn met het leven wat je leidt. Gemiddeld zijn is niet hetzelfde als falen maar het is een leven leven wat los is van onmogelijke dromen en verwachtingen. Het nastreven van ‘uitzonderlijkheid’ berooft ons vaak van vrede, vreugde en aanwezigheid in het hier en nu
De wereld om ons heen is geobsedeerd door het buitengewone. Het hele leven is verworden tot een race om “de beste versie van jezelf” te worden, en de huidige cultuur legt voortdurend de lat hoger voor wat het betekent om succesvol en waardevol te zijn. En daardoor lijkt iedereen meer ongelukkig en meer ontevreden. En sommigen van ons gaan gebukt onder schuldgevoel, angst en onzekerheid die ons bijna lamlegt.
Als je altijd topprestaties moet leveren, als kind al op school, daarna op je werk, in je gezin, binnen je familie en de buurt, en op het internet, en altijd maar de beste, snelste, leukste, mooiste of slimste moet zijn, dan verdwalen we heel makkelijk in onszelf en dwalen we af van onze puurste vorm van “zijn”.
Sociale media wakkert deze dwaling alleen maar aan. En wij meekijkers in al dat leven van die anderen vergelijken ons ongefilterde leven met de gefilterde plaatjes van andermans leven en we voelen dat we achterop raken, de boot hebben gemist of gaan missen. En we vinden onszelf een mislukkeling. Want jij gaat alleen maar werken en betaald je rekeningen en voert verder weinig uit met je leven en je komt ook nog eens regelmatig geld te kort. Wat doe je dan fout?? Vraag je je af als je weer een 20-jarige of een leeftijdsgenoot uit het belastingvrije Dubai ziet vertellen hoe het anders kan.
En dat wat vroeger uitzonderlijk was, bijvoorbeeld 25 jaar bij dezelfde baas werken, of tevreden zij n met een heel normaal leven voelt nu als dom en achterhaald.
Ik heb na mijn vertrek uit Nederland altijd het alledaagse nagestreefd
Toen ik Nederland ontvluchtte probeerde ik een routine te ontwikkelen die leidt tot intense tevredenheid. Noodgedwongen, vanwege geldgebrek deed ik de was op de hand, reisde ik met een minimum aan spullen zoals bijvoorbeeld kleding over de wereld en schafte ik overtollige ballast af. En ik werkte niet meer dan noodzakelijk was om in mijn levensonderhoud te voorzien.
Ik had, ook al willen velen dat maar moeilijk geloven, net als jij elke dag een afwas weg te werken als ik thuis at, en als ik een huis huurde maakte ik schoon, ik waste mijn motor en zorgde dat mijn administratie in orde was. Normale zaken, routine, saaiheid zelfs, en hier en daar een regenachtige dag. Het internet en onze werkgever en zelfs de belangengroepen en de overheid leert ons dat we een stem moeten hebben, een mening, dat we er toe moeten doen anders zijn we niks, grauw, onzichtbaar. Dus mensen verwachten van mensen zoals ik, die buiten de lijntjes kleuren een bepaalde dynamiek, drama, eye-candy, en positiviteit. Maar ik bood dat niet vaak. Want ik ben niet zo, ik ben heel gewoon, ook in mijn ongewone leven.
Er is niks mis met gewoon je werk te doen. Ik ben blij met de ogenschijnlijk onzichtbare buschauffeur die mij heen en weer rijdt van en naar mijn bestemming, niks mis met die man zijn leven. En de bewaker bij de deur van de bank die waakt over mijn veiligheid, ik groet hem elke keer weer, want ik zie hem. En de vuilnisman, ik kan hem soms wel zoenen van dankbaarheid als hij die stinkende bak weer leeggooit voor me. Eerlijk gezegd zie ik die mensen liever dan zo’n huttemetut op Tiktok die me voordoet hoe ik make-up van een duur merk moet opbrengen, of hoe ik stoel yoga moet doen om vooral fit te blijven en mee te blijven tellen.
Er zit een stille waardigheid in het alledaagse en we moeten dat niet uit het oog verliezen.
Tien jaar geleden herschreef ik voor mijzelf de betekenis van een ‘goed leven’
Het herdefiniëren van wat ertoe doet, nieuwe waardes bepalen en nieuw parameters voor geluksgevoel en levensstandaard. Ik leerde dat minimalisme makkelijker reist, en je voor minder dagelijkse keuzes staat als je kledingkast minimaal is bijvoorbeeld. Ik leerde dat geld fijn is als je er de rekeningen mee kunt betalen en als je een klein buffertje hebt voor calamiteiten, maar je hoeft je niet dood te werken, je mag van het leven genieten als dat doel van die rekeningen betalen en die buffer bereikt is. En als je daardoor minder uren kunt werken, nou f*ck die carrière dan maar. Dan doe ik liever leuke dingen waar ik blij van word. Eigenlijk deed ik dat al een beetje in Nederland, ik werkte maar 32 uur, ik verdiende meer dan genoeg binnen dat aantal uren. En na mijn vertrek werkte ik nog maar 3-4 uur per dag maximaal en nu nog maar enkele uren per week. Omdat het kan, en omdat je geld nu eenmaal niet mee kunt nemen naar het hiernamaals.
Het vereist moed om dat te doen in een cultuur die geobsedeerd is door vooruitgang en groei. Zeker als je nog midden in die cultuur woont. Dat besef ik. Daarom voegde ik niet meer op LinkedIn bijvoorbeeld. Ik wees die hectische cultuur van constant vooruit moeten af, want ik zat prima op mijn plek in dat soms urenlange nietsdoen en genieten. Voor mij gaf mijn nieuwe leven meer stabiliteit dan ik ooit gehad had binnen al dat spektakel om mij heen in de veilige verzorgde Nederlandse samenleving. En het gaf mijn leven meer diepgang en rijkheid, Omdat ik koos voor gemiddeld zijn en authentiek zijn en dat omarmde. En daarom kwam er geen applaus, geen grote groepen volgers, geen hype, geen viral posts, maar ook geen verplichtingen en geen druk.
Een goed leven wordt niet bepaald door je salarisstrook, je banksaldo, het aantal volgers, je carrière, je spannende leven, je eeuwige reizen, je sponsordeals en zelfs niet door algoritmes. Het ontstaat door leven in het hier en nu, door tevredenheid met wat je hebt en wie je bent. Door jezelf te omarmen. Te accepteren wie en hoe je bent. Een goed leven vormt zich rondom dagelijkse routines die je met beide benen op de grond zetten. Simpele dingen zoals samen eten in de keuken, lange wandelingen in de natuur, verhalen vertellen en ervaringen delen, kleine vriendelijke daden doen voor mensen in je directe omgeving, en de mogelijkheid om te rusten en niks te doen zonder je schuldig te voelen daarover.
Het is volkomen acceptabel om iemand te zijn die geen grootheid najaagt, die het internet niet overheerst. Het is volkomen acceptabel om gemiddeld te zijn en op die manier jouw stukje wereld een mooier plekje te maken. Puur omdat jij daar bent, met al je tevredenheid en medemenselijkheid.
Dat bedoel ik als ik zeg: ik leef al jarenlang gemiddeld en dat is prima.
Dit vind je misschien ook leuk
Van Doodswens naar bijna Levensgenieter
10 jaar geleden verdween ik uit Nederland
2 reacties
Jeanette
dank je wel voor je lieve woorden Carl. Met pijn in mijn hart liet ik sommigen, waaronder jou, achter in mijn beslissing te stoppen met Facebook. Het wrong al een jaartje of wat, de inbreuk op je privacy, die hier in Mexico nog groter is dan binnen de grenzen van de EU maakten dat met de laatste wijzigingen in Januari voor mij de maat vol was. Ik heb nog even nagedacht, want ik ga mensen missen, waaronder jij. Ik wens je een prachtig vervolg van je reis, en blijf uniek, zoals je bent! Kus op je wang, J.
PS. ik schrijf op persoonlijke titel hier, niet verbonden aan mijn werk, 10 jaar lang liepen werk en privé in elkaar over dat wil ik nu ook doorbreken.
Carl
Hallo mooie gewone mevrouw,
Ik kan me helemaal vinden in wat je hier schrijft. Jarenlang ben ik ook in die valkuil gevallen en ik ben er wel klaar mee. Dit is wie ik ben, take it or leave it.
Ineens miste ik je bij mijn Afrikaanse avontuur. Toen ik je opzocht zag ik dat je gestopt bent met Facebook. Jammer, ik las altijd graag jouw verhalen die je zo heerlijk down to earth kunt schrijven.
Je zult er ongetwijfeld een goede reden voor hebben, maar ik mis ’t nu al.
In ieder geval een hartelijke groet uit een zonnig Namibië.
Carl.