10 jaar reizen: leven met een hoog basis niveau van stress

Momenteel worstel ik met een enorme vermoeidheid, en daar zou ik de eindeloze verbouwing en de vierkante meters muren die ik geschilderd heb de schuld van kunnen geven, maar het is anders, en diep van binnen weet ik dat. Ik kan het alleen moeilijk onder woorden brengen.

Tien jaar nomadisch leven komt ten einde, en het lijkt wel alsof ik dat letterlijk in mijn botten en spieren voel. Ik slaap zoveel dat het bijna onnatuurlijk is en ik google een beetje wat er nu aan de hand kan zijn en ik spreek links en rechts wat met mensen hierover die ook reizen of veel gereisd hebben. En vaag herinner ik me dat ik vroeger, toen ik nog piepjong was en een lange reis rondom Zuid Amerika gemaakt had die twee jaar duurde, ik bij thuiskomst ook zo moe was. Alsof al dat reizen impact heeft op je lichaam en geest. Hoe geweldig het ook is.

Ik pas mijn zoekopdrachten iets aan en lees nieuwe dingen ove rhet menselijk brein, over “standje overleven” en over een hoger basis niveau van stress. En het klikt.

Mijn referentie kader voor “normaal”, als het om stress gaat, is verandert.

Ik ben waarschijnlijk gewend geraakt aan de constante onderhuidse spanningen en alertheid die je normaal gesproken hebt bij reizen. En zeker reizen door landen waar je wat extra voorzichtig moet zijn. Na 10 jaar meer alert zijn op mijn omgeving, meer stress te hebben gehad van het zoeken naar een slaapplaats voor de nacht, zorgen over veiligheid, en over de wegen en wat je op een reisdag kunt tegenkomen weet ik eigenlijk niet meer zo goed wat echte ontspanning is. Want mijn lijf is gewend geraakt aan die hogere mate van alertheid en daarmee stress. Tel daar bij op dat in elk land andere gels gelden t.a.v. bankieren, visum en registratieplicht, en ik en “overheid” en “regeltjes” niet echt een goede mix zijn, ook daar heb ik veel stress van.

Na al die jaren herken ik de bijna chronische fysieke vermoeidheid niet meer als ongemak, want het is onderdeel van mijn leven. Mede veroorzaakt door de eindeloze reeks vreemde bedden, nieuwe omgevingen, slechte wegen, en de extra onverwachte gebeurtenissen waarop mijn stressniveau nog wel piekte.

En nu, achter de gesloten poort van mijn nieuwe bestaan kan ik dat allemaal eindelijk loslaten. En nu denk ik dat ik een beetje moe ben van het klussen, maar het is mijn lijf wat zegt: en gaan we dan nu eindelijk eens een beetje decompressen en uitrusten?

De combinatie van stress en actie, daar is mijn lijf op ingesteld geweest

Op de motor en tijdens mijn nomadische bestaan was stress altijd gekoppeld aan actie. Doorrijden en oplossen. Nu ik voor een vaste plek kies herkent mijn lijf de stress factoren nog wel maar kan ze niet meer kwijt in actie en in adrenaline.

En dat is de verklaring voor de vermoeidheid. Die jarenlange opgebouwde stress omdat ik op dat hogere niveau resoneerde vind nu zijn uitweg in vermoeidheid. Mijn lijf is zich aan het aanpassen aan de nieuwe leefomstandigheden, die opeens minder stressig zijn en weet zich met zichzelf geen raad. Een soort van adrenaline overkill die ik niet even kan aftappen zeg maar, dat moet allemaal opnieuw uitbalanceren.

Dat verklaarde misschien ook wel de aarzeling om dan eindelijk echt te gaan verhuizen naar die “thuisplek”. Want dat heeft wel even geduurd voordat ik ook echt die stap zette om dat laatste huurhuis de rug toe te keren en die poort achter me te sluiten en uit te ademen en te ervaren wat thuiskomen kan zijn.

Ik was bang voor een stilstaand leven, een leven zonder hoog stress niveau, want je kunt verslaafd raken aan dat gevoel van van gevaar, van ongemak, van uitdaging, van actie. Een soort milde adrenaline junk. Want ik spring niet van een brug het ravijn in met een elastiek om mijn enkels en ik ga niet parachute springen of diepzeeduiken in kleine grotten en dat soort sporten die een kick geven die piekt en weer wegebt, ik lag aan een soort adrenaline infuus, elke dag had ik dat stressniveau, zelfs als ik “relaxt” op het strand lag met een kokosnoot en een rietje. Want morgen…….morgen pak ik weer in, laad ik alles op en ga ik weer verder over weg x en y en ik moet maar afwachten wat die etappe me brengt.

• Idioot verkeer op de verkeerde weghelft
• onoverzichtelijke inhaalmanoeuvres
• checkpoints die geen legale checkpoints zijn
• volgers die niet zomaar dezelfde kant op rijden
• vallende rotsblokken
• overstroomde straten
• gesloten benzinestations
• geen overnachtingsplek
• geskimde bankkaart
• hotel wat geen reservering heeft of egt te hebben
• plenzende regen waarbij je geen hand voor ogen ziet
• zuigende blubber of zachte mul zand
• lekke band of motorpech…….de lijst is eindeloos.

En nu? Niks nakkes, nada…….elke dag kan hetzelfde zijn als ik dat wil, elke dag kan net zo saai en voorspelbaar worden als ik het zelf toelaat, en elke dag ontspant mijn lijf meer en meer en went aan een bestaan op een normaal stressniveau. Een stressniveau zoals al die mensen om mij heen hebben: wat worden de boodschappen duur en komt die pakketbezorger nu wel of niet?

Ik had niet verwacht dat het zo’n grote impact op mijn lijf en mijn geest zou hebben. Ik verlangde zo erg naar een thuisplek dat ik dacht dat ik juichend dat laatste 6 kilometer ritje zou maken en mijn voeten op tafel zou gooien en zou gaan leven met een kast vol leuke jurkjes, mijn bling-bing flipflops en een goed gevulde koelkast. En zou gaan genieten, vooral genieten, van mijn eigen bed, mijn eigen gekozen serviesgoed en mijn eigen handdoeken zonder hotelwasserette geur.

Ik had niet verwacht dat ik doodmoe en uitgeput op mijn patio zou hangen verlangend om weer te gaan slapen midden op de dag. En ik had nooit gedacht dat 10 jaar fantastisch nomadisch leven zo energie vretend en stressig zou zijn of is geweest. Want: mijn god wat waren het mooie jaren. Ik heb er meestal van genoten. Ik had alleen geen idee hoeveel stress ik opgebouwd had.

Ik ga mijn lijf lekker laten rusten en mijn geest laten wennen aan het nieuwe “saaie” leven. Ik ga heerlijk mandala’s kleuren, vogel-staren, af en toe eens over de Malecon wandelen en een ijsje eten in het park, en ik ga als ik weer wat meer energie heb lekker de keuken in, mijn kruidenmixen maken en brood bakken, en……en………

Ik ga een nieuw leven opbouwen op een normaal stress niveau, met meer dan voldoende tijd om stressige momenten af te bouwen zodat je niet chronisch piekt. Ik ga een normaal leven leiden in een vreemd land in een andere cultuur. Maar dan nu op 1 vaste plek.

Donaties op Leaving Holland.com uit dankbaarheid of omdat je wilt helpen

Sommige mensen doneren omdat ze antwoord vinden op de vraag waar ze mee zitten, anderen doneren gewoon omdat graag iets bijdragen, omdat ze begrijpen dat een website zoals deze onderhouden komt met extra kosten.

Anderen vragen zich af waarom ze zouden moeten doneren.

In het buitenland krijg je niet altijd volledige AOW, in sommige landen maar 50% ook al heb je je hele leven afgedragen voor de AOW. Wil jij een donatie doen? Dan doe je een donatie in mijn uitgeholde AOW-pot, waarvoor mijn dank!!!

 

Note van de schrijver

In de rubriek “10 jaar onderweg” schrijf ik over mijn nomadische leven, en blik ik terug op 10 fantastische jaren waarin ik op de motor door de Filipijnen reisde en door Mexico. Waarin ik tripjes maakte naar Kuala Lumpur, China, Italië en nog veel meer landen waar ik niet met de motor naar toe kon. Tien jaar online werken, 10 jaar grotendeels passief inkomen. Ik vertel over de mooie kanten en de minder mooie kanten.