10 jaar geleden verdween ik uit Nederland
Ik ben 10 jaar onderweg. Tien jaar en 1 maand om precies te zijn. Tien jaar geleden trok ik voor het eerst in een gehuurd appartement in Puerto Galera, op het eiland Mindoro in de Filipijnen. Ik huurde het omdat ik even wilde acclimatiseren. Ik had een cultuurschok van hier tot Tokyo. En ik realiseerde me nog maar nauwelijks dat ik nu echt geëmigreerd was.
Ik vertrok op 30 september uit Amsterdam en kwam aan op 1 oktober in Manilla. Al mijn wereldse bezittingen die ik wilde behouden zaten in een rugtas, best een grote, en voornamelijk kleding en technische zaken zoals een camera. Veel te veel spullen weet ik nu. Inmiddels kan ik met een derde van wat ik toen meesjouwde ook prima uit de voeten.
Mijn vertrek was een derde kans, en een soort wedergeboorte. Van braaf meisje wat nooit iets fout deed, ooit een tweede kans creëerde voor haarzelf door te scheiden van de vader van haar kinderen, veranderde ik nu in een ondeugend meisje. Niet crimineel, maar wel borderline “niet zo netjes”. Opgegroeid met de eeuwige brandende vraag “Wat zullen de buren daar wel niet van denken” Deed ik iets waar heel veel mensen “iets van dachten”. Ik liet alles wat ik bezat in Nederland: mijn huis en inrichting en mijn uitzichtloze hypotheek met woekerpolis, na aan de bank. Zij mochten de puinzooi voor mij opruimen die begon te ontstaan nadat mijn werkgever failliet ging en ik mijn baan kwijtraakte. En toen mijn WW uitkering stopte, en de hypotheekbank geen gehoor gaf op mijn smeekbedes voor een oplossing van een groeiend financieel probleem en mijn huis door een economische dip onverkoopbaar leek, heb ik het bijltje er bij neergegooid. Ik zag geen licht meer aan het einde van de Nederlandse tunnel. Elk loket leek gesloten, elke persoon die beloofde me terug te bellen vergat me en belde nooit terug.
Ik betaalde nog steeds braaf al mijn rekeningen netjes op tijd en als ik niet meer betaalde gingen ze wel aan het werk. Dat was een beetje het geluid vanuit de instanties en mijn hypotheekverstrekker. Dat ik inmiddels moest leven van nog geen 50 euro per maand, daar lag alleen ik wakker van. Ik dreigde dakloos te worden en ook daar lag ik alleen wakker van. Zelfs familie en vrienden haakten af.
Het kan je zomaar overkomen in het veilige overberegelde Nederland, zelfs als je altijd binnen de lijntjes kleurt.
Anyway, dat ligt allemaal achter me, het is opgelost, dat duurde “slechts” twee jaar. (mede doordat ik mijzelf zo goed verstopt had en alle sporen dood liepen, dacht ik, op 1 na……..) Maar twee jaar liep ik met buikpijn over wat ik gedaan had, en twee jaar zat ik in de felle tropenzon met een wolkje ervoor. Ik herinner me de verlossende brief, dat het afgerond was en dat ik nooit meer in Nederland een huis mocht kopen. Poeh hé! Als of ik dat ooit nog wilde.
(lees ook: Hoe ik succesvol vluchtte voor mijn schulden)
Goed, ik had dus een cultuurschok, ik was nog nooit in de Filipijnen geweest, ik ging er heen vanwege de lage kosten van levensonderhoud en de makkelijke visumregels toentertijd. Ik dacht: dan kan ik rustig een nieuw (financieel) leven opbouwen daar terwijl het leven drie knikkers en een halve stuiver kost.
(lees ook De cultuurschok na emigratie)
Nu, 10 jaar later, zit ik al een maand in mijn nieuw gehuurde huis in La Paz, BCS, Mexico. Inmiddels ben ik
- 115 hotelkamers
- 10 huizen
- 18 airbnb’s
verder.
En ik denk dat dit het eindpunt is. Niet qua huis, maar wel qua locatie.
Het kwam allemaal wel goed daar in de Filipijnen, de cultuurschok trok weg, ik begon de cultuur, de taal en de mensen een beetje te begrijpen. Ik ging rondreizen en ontdekte de schoonheid van al die tropische stranden vol schelpen waar je in Nederland alleen maar van kan dromen. Mijn droom kwam uit: ik woonde een tijdje op het strand, en op een klif hoog boven de zee. En midden in de jungle.
(lees ook: Hoe is dat nu echt? Altijd in een hotel wonen?)
Ik maakte wat tripjes naar andere landen en besloot de Filipijnen te verlaten en nu zit ik alweer 6 jaar in Mexico.
Weer een cultuurschok, want hoewel net als in de Filipijnen ook hier de Spanjaarden jarenlang huis gehouden hebben, zijn er toch andere Spaanse invloeden blijven hangen dan daar in Azië aan de andere kant van de Stille Oceaan zeg maar. Dus weer wennen, maar dat ging een stuk sneller. Weer rondreizen. Weer op een motor. Dat was een stuk leuker. Minder boten dan in het eilandenrijk wat “De Filipijnen” heet. Man wat zat ik daar vaak op de boot met de motor.
En dan opeens moet je voor een nieuw paspoort en weet je dat je je 10-jarig jubileum als emigrant nadert.
(lees ook:Je paspoort verlengen in het buitenland, 5 tips)
En dan besef je ook wat je allemaal al hebt meegemaakt,
- die grote brand in Iloilo in de krottenwijk naast het hotel waardoor bijna het hotel in de fik vloog, ik kon de vlammen langs mijn hotelraam zien.
- De aardbevingen, kleintjes, maar toch, het blijft een raar gevoel als de vaste grond onder je voeten wankelt.
- Twee vulkaanuitbarstingen, veel rook en weinig vuur,
- tientallen stormen en orkanen waardoor ik soms dagenlang zonder stroom en internet zat.
- wonen in een huis wat dagenlang zonder stroom zat en dus zonder internet en verbinding met de bewoonde wereld omdat het zo afgelegen lag. Waar ik mijn eigen vuilnis moest verbranden en aangewezen was op regenwater voor mijn watervoorziening.
En ik heb alle extremen van de natuur wel gezien denk ik: diepe zeeën en bergmeren, woeste watervallen en rivieren die alles meesleuren, kabbelende heldere beekjes, gortdroge woestijnen, prachtig groene woestijnen, jungle, de witste stranden op aarde en de zwartste. Blauwe zee, groene zee, turquoise zee. Mini eilanden, grote eilanden, uitgestrekte graslanden, zwarte vulkaangebieden waar niks groeit, grotten, cenotes, bergpassen van 4800 meter boven zeeniveau en diepe ravijnen. Volle manen die onverlichte plekken verlichten, overvolle sterrenhemelen, krokodillen, tarsirs, wilde apen, coyote’s, steenbokken, schorpioenen, fel gekleurde visjes, koraalriffen, scholen glinsterende vis die je omringen in al hun gecoördineerde beweeglijkheid en het zonlicht weerkaatsen, leguanen, metershoge cactussen, vuurbomen……
zoveel herinneringen.
Ik at en dronk de gekste dingen zoals zee-egels rauw vers uit zee en grote dikke zeeslakken, oesters vers uit het water en slangenwijn, en tuba en weigerde ook de gekste dingen zoals balut en sprinkhanen met chilipoeder.
(lees ook: Wat is Balut)
En ik reed tienduizenden kilometers op 3 verschillende motoren.
En nu ben ik thuis. Althans, dat blijf ik maar zeggen tegen mijzelf. Dat ik dit jaar dat ik dit huis huur wil benutten om: of een stuk land te kopen en zelf iets te (laten) bouwen of een koophuis zoeken waar ik blijf wonen tot ik mijn laatste adem uitblaas.
Ik ben 10 jaar onderweg geweest, soms een beetje op de vlucht, en misschien nog steeds wel, op de vlucht voor de aankloppende realiteit van een digitale wereld waar ik voor huiver. Kan ik nog een keer verdwijnen? Denk ik als ik dit typ……..is dat wat ik wil?
(lees ook: Verdwijnen in een digitale wereld)
Hieronder vind je een kleine compilatie van mooie momenten van de afgelopen 10 jaar. Als je op de foto klikt vergroot hij uit.
Toerisme in Mexico
Dit vind je misschien ook leuk
10 jaar Minimalistisch leven in rijkdom
Van Doodswens naar bijna Levensgenieter
4 reacties
Jeanette
Dag Nolly, dank je wel voor je reactie. Over Italië en mijn reizen door Europa, Noord Afrika en Zuid Amerika zijn eigenlijk alleen maar de praktische artikelen op mijn website. Zoals “emigreren naar” of “met de trein van X naar Y”. Er zijn momenten dat ik geen zin heb ik bloggen en liever geniet van mijn reizen zonder de “druk” van moeten fotograferen en moeten nadenken over schrijven.
Teruglezen in chronologische volgorde in mijn dagboek kan als je helemaal achteraan begint.dus met de “Volgende” pagina optie bladeren tot het einde (pagina 3 klik hier!!). Er zijn er ook daarvan niet zoveel, ik begon op deze website pas met bloggen toen ik al ruimschoots in Mexico was.
In de reisfoto rubriek vind je wel wat foto’s van eerdere reizen waaronder de Filipijnen. (klik hier) Maar dat staat een beetje door elkaar.
Ik werk aan een boek “op weg naar huis, 10 jaar nomadisch leven” maar dat duurt nog wel even voor dat af is. Mijn hoofd staat momenteel helemaal niet naar schrijven, hahahaha. Settelen in mijn nieuwe stad en hier op ontdekkingsreis is veel leuker dan gedisciplineerd zitten typen terwijl het buiten prachtig weer is.
Maar nogmaals, dank voor je reactie, leuk dat je zo enthousiast reageert.
Nolly
wat een mooie mijlpaal; 10 jaar nomade.
ik vind je verhalen en fotos altijd prachtig.
ik wist alleen dat je in Azië en Mexico hebt getourd, maar zie nu ook fotos van Europa (in ieder geval Italië).
Heb je daar destijds ook je verhalen over geschreven?
en zo ja, waar kan ik die vinden?
het lijkt me leuk om je verslagen chronologisch vanaf het begin te lezen. kan dat ook?
heel veel succes en rust met je nieuwe plekkie
Jeanette
Dag Patrick, wat leuk dat je me helemaal vanaf Quora hier naar toe bent gevolgd. Ik vind het altijd leuk reacties van fan’s zoals jij te lezen. Over die vuurtoren……ik moest denken aan mijn “Ivoren Toren”.
Toen ik nog in Nederland woonde schreef ik voor mijn website verhalen, over mijn leven en mijn dromen en soms over mijn worsteling met het dagelijks leven. Ik had een “Ivoren Toren”.
Wit, sterk, 1000 treden naar boven en daar waren grote ramen vanwaar ik dan hoog boven alles uitkeek over de wereld en er op neer kon kijken, om weer perspectief te krijgen.
Het was mijn veilige plek, mijn toevluchtsoord waar ik in mijn hoofd (als dat vol raakte met verkeerde emoties en drukte) naar toe ging om uit te rusten en afstand te creëren tussen de wereld met al haar gedoe en mijzelf. Een plek om weer rust te vinden.
Ik zou wel kunnen leven in zo’n vuurtoren denk ik, helemaal als het op zo’n eenzaam eiland zou staan. Ik droom zelf vaak van een eiland, een bootje, de vaste wal in zicht maar buiten bereik. Om me daar terug te trekken. Maar dat zal altijd een droom blijven en dat is goed, mensen hebben dromen nodig, zeker in deze snelle wereld.
Ik heb op mijn reizen geleerd dat de plek waar je huis staat er niet echt meer toe doet, hoewel ik natuurlijk wel voorkeuren heb. maar de kracht van overleven in deze wereld zit voornamelijk in jezelf en niet in de locatie van je woonplek. Kun je die vuurtoren voor jezelf maken in je huidige bestaan? Die plek van afzondering en rust, maar ook die plek waar jij koning bent en beslisser in en over je eigen leven?
Ik denk dat ik dat bijna onder de knie heb, als ik nu kijk en mijn rusteloze bestaan lijkt achter me, woon ik nie top een voorkeursplek. Hoewel ik best mooi woon. Ik zit niet in het land van mijn dromen, maar ik leef wel goed. Omdat in mijn hart die vrede is ontstaan dat er overal wel wat is, en dat ik dat moet accepteren, als het maar rustig is in mijn hoofd. En daarvoor trek ik me heel veel terug van de wereld, ik maak een soort eigen veilige bubbel waar ik graag ben. Omringt met zaken waar ik blij van word.
Ik denk te lezen dat dat voor jou de paarden zijn. Mijn dochter zit in de paardenwereld. Free horsemanship en dergelijke, geen bit, losse teugels, paard centraal dat soort dingen. Volgens haar hebben blije gelukkige paarden een positieve invloed op mensen, en kunnen mensen tot rust komen bij paarden. Misschien zijn de paarden wel jouw “Ivoren Toren”…….en is je vuurtoren dus dichterbij dan je vermoed?
Hartelijke groet vanuit de woestijn in Mexico.
Ik ga er van uit dat je weet dat je me ook op Facebook kunt volgen? Als je hier klikt ga je via een nieuwe tab naar mijn profiel
Zorg goed voor jezelf Patrick, en dank je wel voor je reactie.
Patrick Geelen
Dag Jeanette,
Ik heb je gevolgd op Quora, ik vind en nog steeds verbluffend wat je bereikt hebt, je bent nu 10 jaar onderweg, zoals ik lees veel gezien, meegemaakt, maar vrijheid is volgens mij het mooiste wat je bereikt hebt, vrij van alle troep, waar mensen door de maatschappij mee opgezadeld worden, niet om ons, mensen een beter leven te geven, nee dat wil men niet, dus dienen we daar zelf voor te zorgen, ik heb ook die gedachte gehad om weg te gaan, helaas ben ik nogal een huismus, ik werk nu 3 dagen per week als vrijwilliger op een paarden ranch, hard werken , maar ik vind het zo zalig, het is voor mij ook een vorm van vrijheid, ik moet dit niet doen, maar ik doe het super graag, vandaag in de plensende regen gestaan, de paarden moeten verzorgd worden, weer of geen weer, ik vind wat jij gedaan hebt prachtig, je moet het maar doen en durven, naar een land gaan dat je niet kent, je aanpassen, de taal niet spreekt, maar stap voor stap heb jij nu al heel veel ervaring, je hebt op prachtige plaatsen gewoond of verbleven, dat ook nog op een motor, met je hele hebben en houden, want inderdaad jeanette, wij mensen hebben niet veel nodig, tevreden zijn met de eenvoudige zaken maakt een mens mooi, dat maakt jou mooi, dat is schoonheid in zijn puurste vorm, ik heb ook jou foto’s telkens bekeken, daar zijn geen woorden voor, mooi. mIjn droom is , wonen op een vuurtoren, dat is voor mij vrijheid, niet een vuurtoren aan land, zo één waar je enkel toegang hebt met helikopter, verder afgesloten van de wereld, dat is voor mij de ultieme vrijheid, de desolaatheid van de oceaan. Zoals jij zegt Jeanette, Nomade, zijn we dat niet allemaal, het verschil is, jij weet wat het is, een nomade is vrijheid, dat heb jij bereikt, ik las dat je op zoek bent om je te kunnen vestigen, je word ouder, kan ik inkomen, maar je geeft niet op, dat is mooi, ik wens je heel veel geluk, moed in je nomaden bestaan, jij hebt tenminste bereikt wat veel mensen ook willen, maar het niet kunnen, willen of om welke reden dan ook niet bereikt hebben, jij bent het bewijs dat het wel mogelijk is, want Jeanette, als je nu ziet wat er in de wereld allemaal gebeurt, zullen volgens mij, ik ben er zeker van veel mensen jou voorbeeld gaan volgen, omdat zoals jij reeds aangehaald hebt, mensen met gezond verstand zullen ook jou weg opgaan, omdat het tegenwoordig ons langs alle kanten steeds maar moeilijker gemaakt word om nog maar gewoon te kunnen zorgen dat een mens elke dag kan eten, de basis behoefte word ons stilaan ontnomen, ik las juis nog een artikel, in de U.S.A. zijn 42 miljoen mensen dien in de rij moeten gaan staan voor voedsel bonnen, omdat de klootzakken van het land het niet eens geraken, Trump wil de grootste danszaal ter wereld laten bouwen, daar is geld voor, het is niet enkel U.S.A. dat corrupt is het is bijna elk land, Ik wens je heel veel geluk, vrijheid en schoonheid in je leven, de rest is niet belangrijk. Gezondheid uiteraard, dat je nog heel lang jou nomaden verhaal aan de mensen kan vertellen, ik vind het knap, ik weet dat er mooiere woorden zijn om dit te omschrijven, mijn geheugen is soms wat traag, mijn excuus, gegroet, Patrick Geelen