Praten over de toekomst
Terwijl de zon ondergaat en een geweldig schouwspel tovert waar we naar kijken en we onze pasta op eten die ik deze keer zelf gekookt heb, praten mijn zoon en ik over de toekomst. We kunnen namelijk niet altijd blijven reizen, dat zou om verschillende redenen onrealistisch zijn.
We verdienen allebei ons geld online en via een dienstverlening die binnenkort (en voor mij geldt dat zeker al) overgenomen gaat worden door AI. We hebben daar beiden geen illusies over. Ik zag vorig jaar al een kleine terugloop in coachingsgesprekken en een veranderende tendens in de gesprekken waarbij ik steeds vaker moest bewijzen waarom ik wel gelijk had en de AI niet. Ik besloot dit jaar niet af te wachten of die trend doorzet en tot het doek zou vallen maar het doek zelf te laten zakken en gracieus uit mijn werk te stappen als Emigratie Coach (lees ook: 10 jaar Emigratie Coach komt tot een einde)
Mijn zoon zijn bedrijf loopt nu nog goed, maar ontwikkelingen op het gebied van plugins en binnen WordPress waar hij code voor schrijft maken dat we allebei beseffen dat het een eindig beroep is, althans, het zal flink teruglopen. Hij heeft net als ik nog wel wat sidekicks hier en daar, maar daar winnen we de oorlog niet mee. Dus tijd voor een nieuw toekomst plan.
We praten erover. En hoewel het geen duidelijke vorm heeft, krijgt het wel duidelijke vorm. Ik wil iets, nu ja, ik wil het niet, ik heb het financieel nodig. Ik kan niet meer blijven reizen en/of huur blijven betalen als mijn inkomsten afnamen en de kosten blijven stijgen. Dus ik wil woonlastenvrij wonen. Daar werk ik naar toe. Ik wil een eigen plek, gewoon cash betaald, ik wil zonnepanelen en als het even kan een eigen watervoorziening. Dat laatste zal wat lastig worden in een wereld waarin water steeds schaarser wordt, maar die eerste 2 wil ik zeker weten wel.
Ik wil ook een eigen bubbel, ik schrijf er wel vaker over dat je soms die eigen bubbel nodig hebt om je senang te voelen. Ik wil die bubbel. Ik wil me terug kunnen trekken van de hectiek van het leven en me lekker in mijn eigen huisje thuis voelen en mijn eigen wereldje maken. Dat wil mijn zoon ook.
En hij wil een ander inkomen voor de toekomst, want hij moet nog ff natuurlijk. Ik ben er bijna zeg maar. Hij moet (hopelijk) minstens nog 2x zo lang als ik. Dus we willen beiden lasten-vrij wonen, een eigen bubbel en voor hem een andere bron van inkomsten die levensloop-bestendig is.
We praten vanavond bij dat prachtige schouwspel boven zee over de huizen. Hoe zou je dan willen wonen? Ik wil vooral simpel. wat ze in Mexico een ‘casita” noemen. Er staat er eentje aan het begin van de weg ons dorp in. Het is een klein rechthoekig huisje, deze heeft een pannendak van rode stenen dakpannen en een kleine veranda. Meestal slaap je aan de ene kant en woon en kook je aan de andere kant.
Ik wil het iets anders. Ik wil buiten koken en wonen. Ik woon al 10 jaar in de zomer en zelfs in de winter als het koeler is is het prima toeven buiten, dus ik wil binnen een slaapkamer en badkamer, en een hoekje met een luie stoel, maar ik wil de keuken en de eethoek buiten. Ik wil een mega grote veranda.
Mijn zoon wil wel een beetje in de buurt blijven, en wil ook een buitenkeuken. We dromen over 1 groot stuk grond, waar we beiden onze casita bouwen met parkeerplek voor de motoren. En een gedeelde schuur met een grote vriezer en extra koelkast. En waar al die batterijen voor de zonne-energie staan en het waterfilter systeem, en de wasmachine.
En mijn zoon wil er dan zijn gereedschap inzetten en ik wil wat spullen als een frituurpan een slow cooker/crockpot en we willen een grote barbecue. De details zijn er plenty, maar verder mist alles, de materiaal keuze is redelijk beperkt in Mexico en ik wil graag gepolijst beton met hier en daar een leuk tegeltje om het op te fleuren. Kleuren maak ik wel door kussentjes en plaids in het rondte te gooien. Mijn zoon wil wel een barn-achtig huis, een soort woonschuur, althans aan de buitenkant. Lekker onderhoudsvrij. Maar of dat allemaal re realiseren is in Mexico en binnen ons budget? Geen idee. En zijn huizen een levensloopbestendig inkomen, stel we bouwen 8 casita’s ofzo, 6 om te verhuren? Zou dat werken?
Willen we ook een groente tuin? Ja, misschien wel, mits het realistisch is. Kan dat dan op sta hoogte want ik heb geen zin om over 10 jaar op mijn knieën door de tuin te moeten kruipen voor sla en wortels. En een groentetuin in bijvoorbeeld de woestijn is een heel ander verhaal dan een groentetuin in de jungle.
De zon zakt achter de bergen en wat ons rest is een lucht vol oranje en 101 tinten blauw tot diepzwart. De nacht achter ons rommelt en flitst, zoals elke dag is er onweer in de bergen.
Wat we vooral missen in dit plaatje is een locatie. Waar willen we dat dan? Niet in de een grote stad, maar wel binnen redelijk bereik van een grote stad, en er moet wel zee ofzo in de buurt zijn, maar ook bergen.
Lastig om een goede plek te vinden.
En maakt het echt uit waar je woont? Als je huis naar je zin is, is het dan belangrijk waar het staat?
2 reacties
Jeanette
Dag Sjoukje, dank je wel voor je reactie. Er valt me iets op: je schrijft: het appartement is naar mijn zin maar de plek niet. Maar ik lees ook dat je appartement een tuintje mist, je altijd door de achterdeur naar binnen gaat zodat je niet door de gangen hoeft. Dus is ook je appartement niet naar je zin, je mist een tuin en een reguliere voordeur die alleen van jou is.
Misschien lees ik het verkeerd? Voor mij met “plek” bedoel ik dat er voorzieningen moeten zijn zoals winkels, snel internet en eventueel Openbaar Vervoer, en een goed straat, dat is niet altijd het geval in Mexico, het wegdek is er soms niet of heel slecht, of de straat loopt onder water bij de eerste spat regen. In mijn volgende artikel wat 2 september online komt schrijf ik daar wat meer over.
Mijn grootste knelpunt is echter Mexico, ik weet niet of dit wel “mijn land” is. Maar als je ouder wordt zijn visummogelijkheden een stuk beperkter, zeker met de opschuivende AOW leeftijd in Nederland, ik moet in veel landen of een dikke bankrekening hebben of aantonen dat ik een bende pensioen ontvang, en beiden missen een beetje. Dus uit gemak blijf ik hier, ik heb een vaste verblijfsvergunning, maar het land is niet wat ik hoopte, vandaar die behoefte aan een bubbel (het kunnen afsluiten van de buitenwereld) wat jij een beetje doet met die achterdeur zeg maar.
Wel jammer dat je niet naar je zin woont, zeker in Nederland, wat je al schrijft, de huizenmarkt in Nederland is lastig en dat heeft een reden. De regering zorgt al lang niet meer goed voor haar burgers, helaas. Wonen zou 1 van de eerste prioriteiten moeten zijn voor een overheid.Gelukkig is DAT wel goed geregeld in Mexico, huizen in overvloed, in allerlei prijsklassen, en veel nieuwbouw voor “eigen” mensen met lage inkomens en een huurkoop-constructie met overheidssteun om zo’n huis uiteindelijk te kunnen bezitten.
Anyway, je geeft me wel weer stof tot nadenken, vooral over hoe bevoorrecht ik ben dat ik kan kiezen waar ik ga wonen. En dat vergeet ik vaak, dat ik veel meer vrijheid heb dan de gemiddelde Nederlander. Momentje van zelfreflectie hierzo, dank je wel daarvoor. Ik hoop van harte dat je toch een fijne plek vindt, of kunt maken, waardoor je onrust een beetje kalmeert.
Ik zeg altijd: je hebt trekkers en blijvers, sommige mensen zijn van nature onrustiger dan anderen, dat zijn de trekkers. Die blijven zelden.
Warme groet (letterlijk en figuurlijk) uit Mexico.
Sjoukje
En maakt het echt uit waar je woont? Als je huis naar je zin is, is het dan belangrijk waar het staat?
Hey Jeannette!
Wat een herkenbaar verhaal weer en hoe lastig het is om een goede plek te vinden… Vooral op die laatste zin(nen) van jouw dagboek-verhaal, sla ik aan… In mijn geval was het op een bepaald moment zo dat ik gewoon ‘plek’ moest hebben. De situatie in Nederland is dusdanig dat je dan ook blij bent als je ergens voor in aanmerking komt. In mijn geval was dat ook nog eens een nieuwbouwappartement, all electric. Maar ja, een 55 plus-appartement… Gelukkig zit mijn appartement op de begane grond en op een hoekje. Met de andere bewoners heb ik weinig van doen omdat ik door de achterdeur naar buiten stap en niet door gangen en lift hoef. De ruimte die ik heb is prima en het is nieuw, fris etc. Maar ik voel me hier niet thuis.. Soms voel ik me zo ondankbaar maar ik probeer zoveel mogelijk de boel te ontvluchten.. Ik ben onrustig en altijd onderweg. Het is hier stil, ik heb geen tuintje meer en in de afgelopen 3 jaar dat ik hier woon zijn er al 8 mensen overleden… Het geeft me geen goed gevoel en ik zou dan ook graag hier weg willen. Zo fantaseer ik er ook op los maar weet ik het ook niet… Dus terugkomend op jouw laatste vraag/zin.. Het appartement waarin ik woon is naar de zin maar de plek waar het staat niet. Voor mij geldt dus dat de plek belangrijker is dan de woning. Wens je een fijne dag toe! Groet, Sjoukje