Regels over geluidsoverlast bestaat dat?

Toen ik voor het eerst in de Filipijnen aankwam vond ik dat land maar luidruchtig. Er was verkeerslawaai, mensen schreeuwden naar elkaar en al die tricycles en brommers, en die hanen overal!!! Wat een herrie!! Na het stille Nederland met al zijn regels omtrent lawaai en stilte was het onderdeel van een cultuurschok waar ik maar moeilijk aan kon wennen.

Wist ik veel! Hoe stil is de Filipijnen in vergelijk met Mexico!! Hier heb je zoveel meer herrie. Dat is absurd gewoon. Door slechte bouw, maar ook de missende terughoudendheid om luid te zijn die in de Filipijnen nog het dagelijks leven lijkt te beheersen en het gepassioneerde hart van de Mexicaan maken dit tot een vreselijk luidruchtig land.

Dit blog wordt geïnspireerd door mijn mede hotelbewoners. Geef een Mexicaan een hotelkamer waar alle meubilair los staat en de grote verbouwing begint. En gebouwen zijn gehorig in Mexico, ook hotels. Of misschien wel: vooral hotels. Snelle bouw, geen ankerloze spouwmuren, geen dubbel glas en dat in combinatie met de gewoontes van een gemiddelde hotelbezoeker.

Alle meubels worden verschoven, constant, de hele dag/avond en tot diep in de nacht. En aangezien overal plavuizen vloeren zijn lig je dus tot diep in de nacht te luisteren naar die verbouwing. Geen idee wat ze allemaal doen in zo’n kamer en waarom ze steeds met meubels schuiven maar het is opvallend, overal in elk hotel is het hetzelfde. Zodra ze de koelbox vol meegenomen eten en drinken neergezet hebben begint het gesjor aan meubels. Er zijn dan ook hotels die de bedden bijvoorbeeld aan de vloer hebben vastgemaakt of van beton hebben gemaakt, zodat die in ieder geval niet door de kamer gesleept kunnen worden. Blijft over: het overige meubilair.

Je zou verwachten dat in Z.O. Azië enzo waar Feng Shui een ding is daar juist mensen met meubels schuiven, voor goede energie, maar daar hoorde ik het nooit. Ik gok dat de mensen te beleefd waren om de kamer op zijn kop te zetten. Dat op zijn kop zetten deden ze buiten op het hotel terrein wat voor hun altijd een kwekkende familie bellende telefoonervaring was met luide muziek en 101 selfies en heen ene weer geroep met selfie instructies.

Iets wat Mexicanen ook doen, maar daar ben ik inmiddels wel aangewend. Maar dat schuiven met meubels niet. En ik denk ook niet dat ik er ooit aan kan wennen die hotelherrie hier in Mexico. Als ze niet liggen te neuken of op de gangen op speaker-phone lopen te bellen, dan schuiven ze met meubilair en net als in de Filipijnen draaien ze hun hand er niet voor om om met 10 man in een 4 persoons-kamer te kruipen. En natuurlijk moet iedereen aan de tussendeur rammelen om te kijken of het territorium vergroot kan worden. Echt, boek nooit een kamer met een tussendeur in Mexico, weiger hem!! De godganse nacht is er wel weer een andere dronken Juan in het gezelschap die die deur probeert open te maken.

Op deze reis herinner ik me Orizaba, leuk hotel, midden in de stad, ik had een kamer aan de achterkant (goddank!!) maar mijn buren!! Vreselijk, ik kon alles horen, gerochel, gesprekken (ook die niet op speakerphone plaatsvonden) en dat ellendige geschuif met meubels. En ze maakten het zo bont, dat zelfs de hotelmanager ze kwam manen stil te zijn om 11 uur in de avond, ook dat kon ik horen. De man zat nog niet in de lift naar beneden of ze gingen vrolijk verder. Totaal niet onder de indruk van zijn bezoek.

Maar er is meer herrie in Mexico, en omdat de ramen enkel glas zijn en net zoveel kieren hebben als de slecht sluitende deuren leef je op straat. En je hoort alles. De buren die kletsen, de kinderen van twee huizen ver die janken, ruzie’s, het liefdesleven, de stadsomroeper en alle andere roeptoeters die voorbij komen. Blaffende honden en soms een haan. Waren het in de Filipijnen de hanen en de karaoke die je de hele dag hoorde, in Mexico is die haan vervangen door hondengeblaf. Altijd ergens blaft er wel een hond, elk uur van de dag en de nacht.

En verder heb je

• als allereerste door de straten Soni gaz, de verkoper van gas voor de. huizen, dat gaat hier met een gasflessen enzo. Die is heel duidelijk herkenbaar met een deuntje wat in het hele land hetzelfde is, en opent vaak de dag. Al snel gevolgt door zijn collega’s van andere gasmaatschappijen.
• dan de bakker, met een liedje “el panadero con el pan…..” of met een ouderwetse toeter op de fiets met een grote broodbak voorop. De bakker houdt dat een uurtje of 4 vol en komt in de namiddag terug. En fiets voornamelijk rondjes om het blok.
• Daarna toetert de water man die de garafonnes water komt omruilen, die doet twee rondjes soms, maar meestal 1x per dag.
• Dan heb je de losse verkopers: gebak met een grote megafoon op de kar, de messenslijper, de cocoscake met zijn stoomoventje met hees fluitgeluid, de ijscoman met zijn belletje is een bescheiden geluid tussen al die roeptoeters. En soms de loeiende koe van de kaasboer.
• sommige steden hebben de stadsomroeper een auto met megafoon op het dak, of soms achterop de brommer, die door de straten rijdt en de winkelaanbiedingen rondbazuint. Een soort foldertje punt NL op wielen zeg maar.
• de oud ijzerboer met zijn verhaal door de megafoon, die komt 1x per week, en ik herken hem eigenlijk aan zijn onverstaanbare lijst met troep die hij inkoopt die hij razendsnel afroept en die totaal onverstaanbaar is voor mij
• de man van de salbutes en de “ceviche por kilo”, de visboer (Camaronnes!), de aqua fresca, en aqua de coco, de Tuba -man, en de saborines, die roepen en toeteren zich een weg door jouw dag, en dan dus nog een rondje van de bakker, ergens in de middag
• en daar tussendoor al die brommertjes zonder geluidsdemper dus en ronkende vrachtwagens, gerammel van kratten met glazen colaflesjes (jaja, wij drinken nog cola uit glazen flesjes)

Heb je pech en woon je vlak bij een school dan heb je die omroeper er ook bij, en na de schooldag worden vaak de namen van kinderen omgeroepen wiens ouders bij het hek staan met de auto. Eindeloze lijsten, eindeloze mededelingen, eindeloze schoolevenementen.

En dan op straat: de winkeliers met hun grote speakers buiten om hun koopwaar of promo aan te prijzen, dat blert over straat en overstemt alle stadsgeluid en alle mensen die de hele dag lopen te bellen. Elk restaurant heeft de ramen open en de deuren en sport TV aan en muziek op volume 100.

En het is werkelijk nooit stil, echt nooit. Er is altijd lawaai, dag en tot in de late nacht en soms de vroege uurtjes. En ik word er soms horendol van.

Ik gok dat de gemiddelde Mexicaan ook gehoorbeschadiging heeft, en dat dat bijdraagt aan hun luidruchtigheid. Ik zie soms babietjes van een paar dagen oud die meegezeuld worden naar feesten waar de basboxen ook heel goed werken als niersteen vergruizer omdat je meer trilling voelt dan geluid hoort, en dat kan nooit goed zijn voor kinderoren. En dan het volume!! Ook in auto’s soms en dan zie je zo’n kotertje in zijn autostoeltje gegespt voor die enorme speakers achterin. Terwijl er zo’n auto al bassend en trillend voorbij rijdt. Ongelofelijk.

Ik ben vooral in steden voor de nachten grootverbruiker van oordopjes, en ik geniet van het platteland, die blaffende hond neem ik dan op de koop toe en ik hou zelfs van die incidentele haan, want als dat betekent dat het verder stil is dan mogen het van mij zelfs 2 hanen zijn. Geloof me!

Voor nu schuiven mijn beneden buren nog even lekker met de meubels, ze hebben inmiddels het dagterras gevonden en ook daar schuiven ze alles in het rond. Ik begrijp die hotels wel met logge zware meubelen en met bedden van beton die je niet kunt verplaatsen, heel kil en ongemakkelijk om daar op de slapen, want na een uurtje of wat trekt die kou gewoon door je matras heen, maar dan weet je zeker dat de kamer naast je niet op zijn kop gezet wordt.

Zijn er in Mexico geen regels voor geluidsoverlast?

Jawel die zijn er, vooral in veel dorpen hanteren een 10 uur stilte regel, die regel wordt dan met grote spandoeken verkondigd. Maar ook in veel steden geldt die regel en een decibel beperking voor horeca. En volgens mij is het zelfs een Federale wet over decibellen en stilte tijden. Maar het wordt niet gehandhaaft. En het proces van geluidsoverlast van tot diep in de nacht zingende buren melden of uit de hand lopende feestjes die tot 4 uur in de ochtend dronken door hossen met een mariachi-band is zo ingewikkeld, dat niemand zich er aan waagt en zich dus liever zuchtend omdraait in zijn hangmat en de volgende dag hoopt dat het voorlopig even niet meer voorkomt dat de buren het zo gezellig hebben.

Het tegenstrijdige vind ik dat het hele land moppert dat het zo lawaaiig is, maar niemand kijkt naar zichzelf en zet zijn boom-box op het strand een standje lager, of zegt tegen de koters dat ze niet zo moeten schreeuwen, niemand belt met oortjes of kijkt een video in een koffiehuis met oortjes, dat tettert allemaal gewoon door elkaar heen en soms boven de lokale muziek uit.

Maar o gottegot Mexico is zo lawaaiig.

Elke Mexicaan geeft het toe: Si! Bastante ruido. No es normal, no?

Maar als jij als buitenlander klaagt dan moet je maar terug naar je eigen land. Es como es, los Mexicanos están locos por la vida!

Pero, bastante ruido, si, si……. es verdad.