Tien jaar reizen, wat leerde ik?

Toen ik vertrok uit Nederland was ik een beetje gedesillusioneerd. Ik had nooit verwacht dat ik aan die kant van de streep zou eindigen waar ik op dat moment zat. En ik had, 10 jaar later ook nooit kunnen vermoeden dat ik zoveel zou leren over mijzelf op mijn reizen.

(lees ook: 10 jaar geleden verdween ik uit Nederland (Alle linkjes openen in een nieuwe tab))

Als je gaat emigreren neem je ook jezelf mee, schreef ik ooit eens hier op dit blog. Dat is waar, maar je laat ook grote delen van jezelf achter.

Ik schreef ooit op een ander blog: All that is me is gone. Al mijn kennis van hoe de maatschappij werkt waar ik in leef is weg, politieke structuren, de bureaucratie, waar de melk staat in de winkel, en de schoonmaakartikelen. De rol van de politie is anders en de verkeersregels gelden niet meer. En van die vanzelfsprekende structuren als onderwijs, gezondheidszorg en hygiene zijn anders. Zelfs de manier waarop mensen dingen aanwijzen en handgebaren maken als je iets uitleggen of op hun vingers tellen is anders.

Dus alle kennis die ik had over projectmatig werk, werkethiek, normen en waarden binnen de Nederlandse cultuur, eetgewoontes en tafelmanieren, over werk in het algemeen, over de overheid, over afspraken nakomen en eettijden, alles kon ik loslaten en overnieuw leren. Want de kennis die ik bezat zat me meer in de weg dan dat ik er wat aan had. Mensen aten niet om 6 uur een maaltijd en aten geen bordje Brinta of een broodje of yoghurt voor ontbijt, en de winkel die om 9 uur open gaat kan ook om 10 uur open gaan. Of een dagje dichtblijven. En wat van jou is is van mij als ik het mooi vind, en “hoe gaat het” is niet meer de belangrijkste vraag, dat is “Heb je al gegeten” want zo hoort dat elders. En je eet geen rijst met een vork, en je hebt geen mes nodig, je kunt alles met een lepel. Zo’n goedkope dunne, die snijden als de beste.

Allemaal kleine praktische dagelijkse dingen die ik nu vanzelfsprekend vind. Een fles water in het toilet is handiger dan plee papier wat je vaak toch niet mag doorspoelen. En een douche nemen kan ook met een emmer en een bakje. En recyclen van lege flessen en plastic tasjes en bakjes, betekend in veel landen buiten Europa iets heel anders dan in Nederland.

Maar ik leerde naast al dat soort praktische dingen ook heel veel over mijzelf, want uiteindelijk neem je wel jezelf mee op zo’n avontuur. En hoewel je niet zomaar verandert van ochtendmens in avondmens of van pessimist in optimist, verander je wel. Hoewel je in de basis bent je wie je bent, of je nu in Afrika bent gaan wonen of in Azië, of ergens in Zuid Europa, je schaaft wat ruwe kantjes weg van die basis maar je leert wel, en door dat leerproces veranderen er dingen in jou, niet alleen praktisch maar ook in je menszijn.

Omdat je zoveel dingen anders moet doen en zoveel nieuwe zaken tegenkomt in je leven die allerlei emoties raken en je doorzettingsvermogen en creativiteit op de poer stellen.

Nou, wat leerde ik nu precies in die 10 jaar nomadisch leven ?

Ik maak een lijstje:

Ik leerde vooral loslaten en het onzekere omarmen, het “Bahala Na’ uit Azië. Het komt zoals het komt. Dat soort loslaten, want ik kan ook nog een enorme controlfreak zijn, wellicht nog wel meer dan vroeger. Dat komt volgens mij omdat er zoveel onzekerheden zijn in mijn leven. Zoals mijn dagelijkse slaapplaats, de weg die voor me ligt (letterlijk) en de steeds veranderende vreemde overheid, maar ook geld, mijn inkomen. Ik wil geen onzekerheid over inkomen na alles wat ik in Nederland mee heb gemaakt, en toch is mijn leven qua inkomen onzekerder dan ooit, daar kan ik soms wel over piekeren en proberen daar grip op te krijgen, tegen beter weten in. Want het komt toch wel zoals het komt. En wellicht is er in de toekomst als het niet komt zoals ik wens of hoop wel weer een oplossing. Loslaten dus en accepteren dat het leven komt zoals het komt, Bahala na. (lees ook: Hoe verdien ik online geld?)
Ik leerde leven van een budget, in Nederland leer je vooral leven met een einde van de maand en een salaris, ik heb na mijn vertrek een heel andere kijk op geld gekregen en een andere balans ontworpen omtrent inkomen en levensbehoeftes. Je hoeft niet meer geld te hebben dan je nodig hebt om gelukkig te zijn. Je leert minder te kijken naar wat de maatschappij acceptabel vindt aan wat je moet hebben aan spullen of rijkdom. En je leert vooral in andere culturen hoe het ook anders kan. En dat “anders” is niet perse slechter dan dat we het in Nederland doen zoals we zo vaak via de media moeten geloven. Het is gewoon wezenlijk anders. Ik kan al 10 jaar lang rondkomen van gemiddeld hetzelfde bedrag, zeker als ik ergens woon. (lees ook:Leven in Mexico van 850 euro per maand)
Ik leerde gelukkig te zijn met een minimalistische levensstijl en dat kostte verbazingwekkend minder moeite dan ik ooit had gedacht toen ik in Nederland in mijn huis vol spullen zat, met mijn kasten vol kleding. (lees ook: Digitale nomade, wat zit er allemaal in mijn bagage?) Toen ik uit Nederland vertrok had ik veel te veel spullen bij me, ik leerde al snel met minder te doen, want zo’n zware rugtas is puur onzin. En heel veel uren werken en lekker veel geld binnenharken? Zo zonde van je tijd, als er zoveel moois te ontdekken is om je heen. Ik zit liever op dat prachtige witte strand dan dat ik naast een ventilator zit te zwoegen in de hoop nog meer klanten aan te trekken. Als ik genoeg geld heb om de maand rond te komen en iets kan sparen ben ik tevreden.

Meer werken is echt onzin! Je leeft maar 1x.

Maar ik leerde meer:

ik leerde alleen zijn en daar vrede mee hebben en tevreden over zijn. Ik heb me suf gedate soms, bij vlagen vloog het alleen zijn me aan en ging ik weer op zoek naar de ware. Maar uiteindelijk ben ik nu heel blije tevreden single. Ik ga ook rustig alleen uit eten, of ergens wat drinken. Of alleen een weekendje (of langer) weg. (lees ook: Waarom ik het heerlijk vind om alleen te zijn)
Ik leerde mijzelf beter kennen, vooral mijn slechte kanten. Man wat kan ik ongeduldig zijn, en soms zelfs borderline vooringenomen en veroordelend. En wat heb ik een ingebakken kijk op “hoe dingen anders kunnen”. Ik ben een echte Nederlander, ik kan mopperen als de beste. En ik worstel met mijzelf daarover. In het loslaten en in het “in het moment leven” zijn dat dingen die je vreselijk in de weg kunnen staan. Als je drie uur zit te wachten om toegang te krijgen tot een loket en dan blijkt dat je 1 document mist, op papier, je hebt het wel digitaal bij je, maar het moet op papier. Dus je moet weer naar de printshop. En dus weer in die rij achteraan aansluiten. Ik zie dan 101 (Nederlandse) verbeterpunten, en mopper over inflexibiliteit en zit mijzelf en mijn levensplezier enorm in de weg. Ik leerde al snel waarom in andere culturen iedereen met iedereen kletst, om de tijd te verdrijven. En nu klets ik vaak vrolijk mee, over ditjes en datjes, alles om de aandacht af te leiden van een rij die niet opschiet en bureaucratie die me in de weg zit.
Ik leerde dat ik veel meer kan dan ik ooit gedacht heb, hoewel het nooit mijn favoriet zal zijn kan ik prima off road motorrijden en ben ik best behendig op onverharde wegen, en kan ik zelfs staan op de motor tijdens het rijden. Overstroomde straten, modderige wegen, wegen zonder vangrail hoog door de bergen, ik kan dat! Maar ook zelfredzaamheid in en om het huis, reparaties uitvoeren, klusjes, dingen creatief oplossen, vreemde nieuwe dingen leren, talen snel onder de knie krijgen en (overheids)dingen uitzoeken en regelen. Ik red me prima.
Ik heb veel minder vaak een arts nodig dan ik in Nederland ooit dacht, ik kan heel veel zelf oplossen door mijn gezonde verstand te gebruiken en het internet. In Nederland schuif je voor elk ongemakje zo makkelijk de wachtkamer van de huisarts in, in het buitenland is het fenomeen “huisarts” niet een onderdeel van het gezondheidsstelsel. En naar het ziekenhuis gaan voor een pijntje is in mijn ogen zo dramatisch. Ik ga niet voor keelontsteking of een verrekte spier naar de Eerste Hulp hoor.

Ik leerde mijn zelfredzaamheid vergroten, je moet wel als je steeds op nieuwe plekken bent, want elke keer zijn zaken net even anders. En hoewel ik soms met de handen in het haar sta, moet ik toch echt zelf een oplossing zoeken of het juiste loket. Halverwege een lange rit met een afgebroken koplamp-unit komen te staan in the middle of nowhere, dan moet je wel iets bedenken.

Wat ik vooral leerde denk ik is dat we in Nederland zo overtuigd zijn dat we het goed doen en het het beste weten en in het best georganiseerde land van de wereld wonen met de beste voorzieningen en daardoor hebben we best een houding gekregen waarop je de term White Supremacy kunt loslaten, en dat dat helemaal niet terecht is, al die nationale. hooghartigheid. Want anders is niet fout, anders is anders, en soms zelfs beter. Zeker binnen het maatschappelijk kader van onze samenleving maar ook op regeringsniveau.

Ik heb zoveel geleerd, talen, tafelmanieren, omgangsvormen, eetgewoontes, over veiligheid, en onveiligheid, over weerbaarheid en weerbarstigheid, over anderen en vooral over mijzelf. Het is teveel om samen te vatten in 1 artikel.

Ik heb ook geleerd dat emigreren niet altijd het antwoord is op een beter leven. Geluk zit in jezelf en je woonplek en je thuisland kan daar heel zwaar in bijdragen, maar als het niet in jezelf zit, of als jij de capaciteit mist om het in jezelf te cultiveren, dan kun je wonen waar je wilt, maar dan zul je nooit gelukkig zijn.

In de rubriek “10 jaar onderweg” blik ik terug op 10 jaar zwerven over de wereld, zonder vaste woon- of verblijfplaats, mijn leven als digitale nomade. Ik kijk terug op mijn reizen, mijn ervaringen en verhalen, mijn herinneringen, mijn leuke en minder leuke momenten, mijn hoogtepunten en dieptepunten.