Na 10 jaar reizen weer een woonadres

In de rubriek 10 jaar onderweg schrijf ik over mijn leven van de afgelopen jaren. Ik vertrok in 2015 uit Nederland en heb sinds die tijd geen vaste woon- of verblijfplaats meer gehad. Ik woonde in hotels en vakantiehuizen. En dat gaat nu allemaal veranderen.

Toen ik in 2015 Nederland verliet had ik geen idee hoe mijn leven eruit zou gaan zien. Ik wist dat ik 1 maand all-inclusive in een hotel in Puerto Galera in de Filipijnen had geboekt. En een hotelovernachting met bus- en boottocht na aankomst in Manilla om daar te komen. En verder? Ik had geen flauw idee. Ik was nog nooit op Filipijns grondgebied geweest anders dan in de Filipijnse Ambassade voor een 59-dagen visum.

Het was een behoorlijke cultuurschok, dat kan ik je wel vertellen. Van een superrijk land, waar alles voor je geregeld is, naar een ontwikkelingsland waar ik niet eens mijn kleding- of schoenmaat kon vinden in de winkels en waar je aangewezen was op je zelfredzaamheid.

Ik besloot niet in Puerto Galera te blijven, dat was echt zo’n plek waar het krioelde van de (Westerse) mannen op zoek naar de goedkope seks en liefde. En zo begon mijn nomadisch leven. Ik reisde van eiland naar eiland. Eerst per bus en na een paar maanden op de motor. En ik bleef nooit ergens lang.

Soms wel, dan plakte ik ergens een half jaartje vast aan mijn aankomstdatum. Maar dat was wel mijn maximale verblijfsduur denk ik. Ik woonde op het strand, en aan de voet van de bergen in de jungle, ik woonde op de rand van een klif met uitzicht op zee, en ik sliep in tientallen hotels en resorts. (lees ook: Hoe is dat nu echt? Altijd in een hotel wonen?)

En ook na mijn visumrun van Cebu naar Kuala Lumpur, toen ik terugkeerde en ik besloot niet in de Filipijnen te blijven, bleef ik zwerven. Ik ging naar Italië, tikte even de FEBO in Nederland aan en ging met een vers visum door naar Mexico. Daar zat ik de COVID lockdowns uit terwijl ik wachtte op mijn verblijfsvergunning, en kocht ik weer een motor en reisde rond, door het hele land, van staat naar staat, van grens naar grens, van pueblo naar pueblo.

In totaal sliep ik in meer dan 115 hotels, ruim 17 Airbnb’s en 11 woonhuizen.

En dat gaat nu allemaal veranderen. Na 10 jaar nomadisch leven ga ik eindelijk wortel schieten. Oud worden op een vaste plek.

De laatste motorreis was zwaarder dan ik had vermoed

De laatste reis viel me zwaarder dan alle andere reizen, en dat terwijl hij makkelijker was omdat we (mijn zoon en ik) meer snelweg en meer asfalt reden dan we ooit deden. En het viel me niet alleen zwaarder omdat ik dood- en doodziek ben geweest op deze reis, maar ook omdat het lijf piept en kraakt. Ik ben 65 jaar, heb last van fibromyalgie, en 8 uur per dag op de motor zitten, opladen, aftuigen, door regen en blubber ploeteren, rijden in volle concentratie bij 50ºC terwijl het asfalt onder je tig keer meer hitte afstraalt dan de zon boven je, op wegen waar rotsblokken over de weg rollen, terwijl jij kuil na kuil probeert te ontwijken, dat gaat je niet in je kouwe kleren zitten. Tel daar bij op dat je bijna elke nacht op een ander matras ligt en je hoofd een ander kussen heeft, je elke avond een wasje moet doen, en op zoek moet naar een goede maaltijd, niet elk hotel altijd even stil is, kortom dat gaat allemaal niet meer zo soepel als 10 jaar geleden.

Door de extreme ziekte die ik deze reis had (lees ook: Diarree is niet altijd buikgriep! of Moctezuma’s revenge!) had ik constant last van brain-fog. gewoon niet weten in welke stad je wakker wordt, je focus proberen te houden op de weg met een kop vol watten, (Da’s een bocht JC….sturen trut!!) oh ja, vandaag is vertrekdag, shit ik moet nog inpakken………

Ik was moe, heel moe toen ik aankwam in La Paz . De stad waarvan we beiden dachten dat uiteindelijk de beste woonplek van Mexico zou zijn voor ons. We flirten nog even met Barra de Navidad, Oaxaca de Juárez en Hermosillo, maar we reden toch door.

De zoektocht naar een huis in Mexico komt tot een einde

Vanuit het piepkleine hotelkamertje zochten we naar een huurhuis, regelde onze verplicht nummers en doken een makelaars kantoor in en bespraken onze wensen en dromen. Met Juan, onze makelaar bekeken we een aantal opties. Soms sloeg hij de plank volkomen mis en vroegen we ons af of hij ons wel begreep, maar twee keer had hij het precies goed. Eén verkoper haakte af, omdat wij geen cash geld als deposito wilden schuiven maar de tweede verkoper, en uiteindelijk ook de leukste en beste optie voor mijn zoon zijn toekomst, was een fijne verkoper met enorme flexibiliteit en we sloten een voorlopig koopcontract met hen.

En terwijl ik dit blog schrijf zitten we midden in de verbouwing en renovatie, want het is een oud huis, en het heeft lang leeggestaan. Ik beschrijf het hele koopproces, de technische kant ervan, in de rubriek Hoe koop je een huis in Mexico.

Hoewel ik genoten heb van 10 jaar nomadisch leven, reizen, de uitdagingen en de prachtige levensstijl, k kijk er naar uit. Ik ben er aan toe om wortel te schieten, om op een patio te zitten in mijn rotan stoel met prachtige kussens en naar de vogels kijken en de stadsgeluiden luisteren die over de muur klinken terwijl ik onder de mooie boom voor het huis zit.

Nooit meer een ander matras, alleen nog mijn eigen geselecteerde slaapcomfort, nooit meer een kussen wat naar andere mensen ruikt of naar de industriële wasserette. Nooit meer ergens mijn motor stallen en me afvragen of hij er de volgende ochtend nog (onbeschadigd) staat. (geloof me, dat is een ding hoor van kapotgereden spiegels tot helemaal omgevallen en je remhandel afgebroken, het gebeurt allemaal!) Ik ga niet meer motorrijden. Ik ga de motor verkopen. Misschien koop een scooter, of een fiets, maar eigenlijk denk ik dat ik lekker wandel want alles is straks min of meer “om de hoek”.

We verhuizen straks naar een oud stadsdeel. Ik ga in “het oude huis” wonen. Dat was het eerste huis op een stuk grond van 400 vierkante meter. Op het dak staat een bouwwerk wat verbouwd wordt tot appartement voor mijn zoon en achter de muur die rondom mijn huis staat, staat een appartementenblok met 4 leuke 1-slaapkamer-appartementen voor de verhuur.

Voor het eerst in 10 jaar weer een vaste woon-of verblijfplaats

Geloof me, in deze snel digitaliserende wereld werd een leven zonder vaste woon-of verblijfplaats een steeds grotere uitdaging. De overheid en vooral banken houden niet van zwervers. Die willen constant een bewijs van woonadres. En als je dat niet kunt overleggen zijn er steeds van die nare dreigementen dat je dan “buiten de dienstverlening” gaat vallen en termen als “blokkeren” en “Opheffen” worden dan onderdeel van regelmatige SMS-jes en email die je bereiken.

Daarom zochten we ook heel snel een huurhuis na aankomst in La Paz, de Mexicaanse bank eiste dat we een bewijs van adres kwamen laten zien. Want anders…….. (lees ook: Wonen buiten de EU, de bank zegt mijn bankrekening op!)

Het benadrukt keer op keer hoe afhankelijk we als mens zijn geworden van geautomatiseerde systemen. We moeten van alles anders mogen we niet meer meedoen in een wereld die bol staat van termen als gelijkheid, emancipatie en participatie. Maar we zijn gewoon slaven met een strikje erom. Het strikje is dan al die dienstverlening en al die regels die doorgevoerd worden voor onze veiligheid enzo.

Maar straks ben ik van al dat gezeur af. Geen buikpijn-momenten meer of ik de deadline wel haal als ik weer “iets moet”, ik heb een eigen brievenbus, ik kan mijn Nederlandse postadres opheffen, (lees ook: Een Postadres in Nederland na Emigratie)

Iedereen blij en ik ook. Ik kocht met het vooruitzicht van een prachtige overdekte patio in de schaduw van een grote boom, een mooie rotan stoel, met vrolijke kussens, mijn duurste aankoop van dit jaar tot nog toe. En ik voelde me er bijna schuldig onder, want als je reist en altijd weer vertrekt heb je niet veel bezittingen, en zelfs als je ergens wat langer blijft neem je genoegen met goedkoop, want je moet het allemaal achterlaten of doorverkopen als je vertrekt. Nu kan ik denken in termen als: luxe, comfort, duurzaam, en koop ik zomaar zoiets duurs, dat was best onwennig.

Net als met en matras uitzoeken, ik stond alweer op de budget afdeling maar mijn zoon zei: Ben je gek, je gaat er 10 jaar op slapen en als het een goed matras is misschien wel langer. Oh ja…….ik leer omdenken nieuwe stijl. Van een vol huis in Nederland naar 40 liter bagage en nu mag ik weer naar een echt huis. Ik heb geleerd minimalistisch te zijn, en dat bevalt best goed, het heeft enorm veel voordelen. Dus ik mijn huis zal nooit meer zo vol raken als in Nederland. Maar wat er in staat mag wel 100% mijn smaak zijn en mijn niveau van comfort hebben.

Man, ik heb er zin in. Echt, ik ben er aan toe.

Steun deze website! Geef Gul.