Waarom ik vertrok uit de Filipijnen

Ik droomde van een leven in een land waar de kosten van levensonderhoud laag zijn, de zon veel en vaak schijnt en waar de stranden wit zijn. En ik vond dat in de Filipijnen. Toch besloot ik na ruim 4 jaar om de eilanden groep weer te verlaten.

In de categorie “10 jaar onderweg” kijk ik terug en vooruit voor wat betreft mijn geëmigreerde leven. Ik kijk naar mijn leermomenten, mijn persoonlijke groei, en de redenen waarom ik bepaalde beslissingen nam. Facebook “Memories” liet me een tijdje terug een dagboek post zien van vlak voor mijn vertrek uit de Filipijnen, de worsteling die ik daar had nadat ik een week in Kuala Lumpur was geweest en ontdekte dat ik wel heel veel water bij de wijn deed als het ging om levenscomfort.

Ik deel mijn gedachtes van toen met jou. Gedachtes die op zich een heel proces waren van bewustwording, van beslissingen nemen en stappen zetten.

Ik werd wakker in een enorme wolk van verdriet vanmorgen.En ja ik weet het, verdriet hoort bij het leven, dus veroordeel me niet op deze zin alleen. Maar zelfs als je naar een ander land verhuisd en je hele leven op zijn kop zet is dat niet het magische moment waarop je verandert als mens. Als je reist en je thuisland verlaat zoals wat ik gedaan heb, en miljoenen mensen voor mij, neem je gewoon jezelf mee. En dus ook je shit. Je kan het nog zo mooi verpakken of wegdrukken als je over die witte stranden van je dromen loopt, maar het is er gewoon. Ergens, in jou.

Mensen die zeggen dat “de Filipijnen hen verandert hebben” en dat gebruiken om een positieve draai aan hun emigratie verhaal te geven, die kletsen uit hun nek. Ze proberen waarschijnlijk te vertellen dat ze zich zo erg hebben aangepast om hier te kunnen leven dat ze geen woorden meer hebben om dat te beschrijven. En dat is geen positieve verandering, in ieder geval niet ten goede, dat is loslaten van een deel van jou, dat is aanpassen om te overleven.

Je hebt een keuze als je naar een derde wereldland verhuisd: Accepteer het en pas je aan om niet te verzuipen in de levensomstandigheden die zover staan van wat je achterliet in je eerste wereldland. Of raak volkomen de weg kwijt in de chaos en omstandigheden.

Ik denk dat veel buitenlanders die in de Filipijnen wonen compleet de weg kwijt zijn. Ook Nederlanders. Ik zie ze rondhangen in bars, met een fles San Miguel om 10 uur in de ochtend terwijl ze door een persoonlijk gecreëerde mist van onverschilligheid naar de chaos om hen heen staren. En dat is soms best wel begrijpelijk. Want dit land kan zo ongelofelijk verwarrend zijn. En zo chaotisch. Alleen het verkeer al, de complete road rage die hier de wegen heeft overgenomen van SUV’s en brommers die zich aan geen enkele regel houden en allemaal net doen alsof ze alleen op de wereld zijn. De eindeloze bureaucratie en de bijna kinderachtige politieke situatie, waarom zou je als nieuw gekozen burgemeester eerst het stadhuis schilderen in jouw favoriete kleur voordat je begint met het besturen van je stad? Om maar iets te noemen. Lekker belangrijk.

De eindeloze jaloezie, en hebberigheid die de ooit zo beroemde Filipijnse vriendelijkheid overneemt en verdringt. Ook begrijpelijk want de economische druk op het dagelijks leven voor de lokale bevolking is enorm. En ook zij kijken mee via internet naar “elders” waar volgens hen het gras groener is. En dan de eindeloze drang om dingen te reorganiseren binnen overheidsinstanties in de hoop meer efficiëntie en minder corruptie te bewerkstelligen, ambtenaren weten soms zelf niet meer waar ze aan toe zijn en welke regels wel en niet gelden, laat staan dat ze het aan jou kunnen uitleggen.

Dus ja, er zijn dagen dat ik mijzelf ook wel wil verzuipen om 10 uur in de ochtend met San Miguel om te vergeten…….

Maar ik weiger te veranderen, want als ik dat zou doen, dat overgeven aan, dan verander ik mijn normen en waarden, mijn overlevingsdrang, mijn dromen, en dat is geen verandering die mij ten goede komt denk ik. Het zou mijn leven wellicht makkelijk maken, maar niet persé mijn levenskwaliteit verbeteren. Laat staan mijn levensomstandigheden. Ik weiger om nog verder naar beneden bij te schalen om aan te passen aan deze lage levenskwaliteit. Een nog lagere kwaliteit van leven alleen maar om over witte stranden te kunnen lopen en te genieten van die eindeloos prachtige uitzichten op mijn motortochten? Dat is het niet waard.
Want in deze tijd en eeuw zou er iets van vooruitgang in de wereld moeten zitten, en zeker in mijn wereld.

En ja, het kan “de wijze van het land” zijn, maar als het zo’n goede manier is voor Filipino’s waarom staan ze dan te dringen om Overseas Worker te worden en het land te verlaten, vaak om nooit meer terug te komen? En waarom jagen ze dan bijna op buitenlandse partners om hun leven te verbeteren?

Dus ik word niet zoals al die andere expats hier die zitten te wachten tot de tijd verstreken is, die zitten te kijken hoe het gras groeit, rondhangend in oude herinneringen van “back home”. Ik wil wel de woorden hebben om het uit te leggen en ik wil prachtige verhalen vertellen van nu en morgen, en niet verzuren.

En daarom werd ik wakker in een wolk van verdriet vanmorgen. Want er zijn heel veel woorden, maar ze zijn niet langer allemaal mooi. En de woorden om te vertellen over wat mooi is in dit land, in deze mensen, over deze cultuur, worden minder en minder. Ik ontmoet steeds minder vriendelijke mensen en sta steeds vaker soms bijna letterlijk met mijn rug tegen de muur en tot aan mijn hurken in het afval en de smeer.

Ik denk dat dit land voor mij over zijn houdbaarheidsdatum is. Net als het eten wat ik gisteren kocht in de lokale Coöperative One Stop Store: alles, zelfs de blikjes, waren 1 jaar over de houdbaarheidsdatum. Hoe kan in godsnaam zoiets nog in de winkel staan?

Ik denk dat het tijd is om rond te neuzen op Google Maps.
Ik denk dat het tijd is om te heroverwegen
Ik denk dat het tijd is dat ik deze keer niet voor een 6 maanden visumverlanging ga maar voor een 3 maanden
Ik denk dat het tijd is voor een verandering,
voordat ik net zo’n expat word als hen…….

De reacties die ik op deze post kreeg, vooral van mede Filipijnen gangers loog er niet om. Reacties als: drugsgebruik en drankmisbruik onder emigranten en mega hoog in de Filipijnen. En dat heeft een reden. Maar ook herkenning, “daarom reis ik verder ik trek het hier ook niet”……

Het is altijd fijn om bijval te krijgen in je observaties en overwegingen en herkenning te vinden bij gelijkgestemden, maar ik besef ook dat ieder proces persoonlijk is. Genoeg mensen zijn tevreden (met die drankroes), met dat meisje aan hun arm en die eeuwig om geld vragende familie op de achtergrond, en die leven lekker door zonder al teveel na te denken en eventuele gevoelens. EN anderen zijn oprecht gelukkig. En dan alles daartussen in.

Mijn proces is ook persoonlijk, en ondanks de bijval moet ik zelf beslissingen nemen, gebaseerd op mijn verlangens en dromen en wensen. En heel realistisch: ook op basis van mijn financiële mogelijkheden en de heersende visumregels.

Niet heel veel langer na het schrijven van deze post op Facebook verliet ik de Filipijnen. Ik had een maandje of 4 nodig om tot een beslissing te komen en alles af te ronden. Het moeilijkste was het verkopen van de motor. Heel de Filipijnen leeft op afbetaling en ik wilde natuurlijk cash geld voor mijn bijna nieuwe motor, zoek maar eens een rijke vent in de buurt die hem wil kopen. Gelukkig vond ik die redelijk snel.

Realisme dwong me kritisch te kijken, hoeveel water ik al niet bij de wijn gedaan had om het leuk te houden daar op die klif met mijn prachtige uitzicht, terwijl ik zelf mijn vuilnis moest verbranden en dagenlang geen stroom had en een beperkte watervoorraad. Hoe ik me voelde in al die havens met 101 documenten om nationaal een motor van eiland naar eiland te mogen verplaatsen, al die kakkerlakken, al die vieze eethuisjes die me ziek hadden gemaakt, al die karaoke, dat hanengekraai, de schurftige honden en blote-voeten-kindertjes……al dat vuilnis overal……..de open riolen…….

(lees ook: Is de Filipijnen een goed land voor jou om te wonen?)

Het was echt tijd om weg te gaan. De Filipijnen was niet het juiste land voor mij, ik had er een geweldige tijd, ik heb er veel gezien en geleerd, ik heb genoten van mijn tijd en het is tijd om, voordat je dan helemaal naar beneden dondert, weg te gaan zodat je mooie herinneringen kunt koesteren.

Door-emigreren, ik praat er wel eens over met klanten die niet aarden na hun emigratie, je hoeft niet altijd terug naar Nederland…….maar waar ga je dan heen?

(Bekijk ook: Reisfoto’s: 9 stranden in de Filipijnen zonder toeristen)