Hoe is dat nu echt? Altijd in een hotel wonen?

Ik kreeg een vraag ooit via Twitter, hoe dat nu is, dat eindeloze hotelleven. En of ik het niet mis om in een huis te wonen en eigen bezittingen te hebben.  Ik besloot er even over na te denken en er over te schrijven, want ik krijg die vraag wel vaker. 

Soms komt de vraag van de vraagsteller voort uit een verlangen ook overnieuw te beginnen, of om alles overbodige spullen uit zijn of haar leven te verwijderen en simpeler en eenvoudiger te gaan leven, in een verlangen om meer tevreden te zijn met minder.

En soms is het gewoon nieuwsgierigheid en liggen er tal van vragen en gedachten (soms zelfs vooroordelen) aan de basis van die ene vraag hoe dat nu is om altijd in hotels te leven.

vragen en gedachten als:

• hoe betaal je dat?
• wat voor kwaliteit hotels heb je dan?
• lekker luxe leventje heb je dus?
• altijd uit eten, lijkt me zalig!
• nooit meer zelf koken?
• Ik denk niet dat het waar is, je hebt heus wel ergens een thuisbasis toch?

Laat ik met die laatste beginnen: de thuisbasis.

Nee, ik heb geen thuisbasis!

Ik heb niet stiekem ergens een huis, een schuurtje of een storage box met spullen. Alles wat ik momenteel bezit is de motor en de tassen erop met kleding en technische meuk die ik nodig heb voor mijn werk.

Het doel is ooit wel een thuisbasis te hebben, waar ik naar terug kan keren als ik een reis heb gemaakt. Maar tot nog toe is dat er niet van gekomen. Zelfs niet al die keren dat ik terug ging naar het eiland Siquijor in de Filipijnen, ik had elke keer een ander huis, een ander hotel. (lees ook: De route naar mijn huis in de Filipijnen)

Altijd hotels, altijd uit eten nooit meer zelf koken, zalig lijkt me dat, zo’n luxe leventje!

Ja, dat is zo, als je het zo opsomt heb ik best een luxe leventje. Ik sliep sinds in ik 2015 Nederland verliet in minstens 97 hotels, 24 Airbnb’s en huurde 4 huizen. De regel is dat een kort verblijf, 3 weken of korter in een hotel is, een verblijf langer dan 2 weken maar korter dan 6 maanden doe ik in een Airbnb, en blijf ik ergens langer dan 6 maanden dan zoek ik vanuit dat hotel een huis. In 2025 ga ik daar minsten 30 hotels aan toevoegen aan die lijst.

Maar altijd in een hotel slapen, daar hangt wel een prijskaartje aan. Nooit een thuis-komen gevoel, altijd gast, zelfs al huur ik een Airbnb of een huis. Altijd in de spullen van een ander. En soms breekt het “altijd uit eten” me ook op. En als ik weet dat ik, tussen reizen door ergens langer ben, dan huur ik graag een huis om weer eens zelf te koken, dan hangt er weer eens geen handwas te drogen in een hotelkamer, maar kan ik lekker alles buiten hangen. Of zelfs naar een wasserette gaan en niet op de hand wassen.

Elke dag uit eten lijkt leuk, maar het is, zeker nu in Mexico, best duur, vooral in de toeristengebieden. At ik in de Filipijnen voor een euro of twee de heerlijkste Filipijnse gerechten, ik Mexico zit ik al snel op 5-10 euro  en in die toeristengebieden vaak hoger. Altijd uit eten is ook eenzijdig, want je bent overgeleverd aan menukaarten en lokale restaurants en die zijn niet zo uitgebreid als in Nederland. Soms eet ik wekenlang alleen maar taco’s met vlees en tomatensalsa erop omdat er niks anders verkrijgbaar is in de dorpen waar ik doorreis.

En ook ik boek wel eens een hotel dat ik denk: wat doe ik hier? Simpelweg omdat het op Booking heel anders gepresenteerd wordt dan het in werkelijk is. Dat had ik in Puerto Escondido, een duur hotel wat er bij aankomst uitzag als een soort vakantieboerderij uit de jaren 60 met vreselijk smerige kamers. Of een hotel waar de gaten in de lakens zitten en je extra moet betalen voor handdoeken.

De bouwstijl van huizen en hotels in landen als deze zijn anders dan in Nederland, Het is gehorig, overal zitten kieren, niks is haaks, je kijkt soms zo tussen de deurpost en de muur naar buiten, enkel glas, je hoort alles van je buren en het straatleven, wat heel luidruchtig kan zijn.

Zo zat ik laatst in een hotel in Veracruz, waar de gangen leken op een ghetto-flat in New York, wat je wel eens in films ziet, overal renden kinderen gillend rond en hingen mannen en vrouwen, met bier, luidruchtig te kletsen en te ruziën tot diep in de nacht. En die kamer kostte 1100 peso per nacht. Gelukkig lost zo’n hotel dat op door je een andere kamer aan te bieden, maar toch, het is lastig. (lees ook: Leven van een jaarinkomen van 9.500 euro)

Dat beantwoordt ook de vraag over kwaliteit van het hotel

Ik boek hotels in een prijsklasse die bij mijn budget passen. En ik zoek aanbiedingen, megakortingen en ik heb een wensenlijstje voor mijn comfort:

• beveiligde bewaakte parkeerplek voor de motor, liefst overdekt
• warm water en een privé badkamer, want dat is ook niet altijd standaard hier
• geen slaapzalen maar een eigen kamer. liefst met daglicht
• snel wifi in de kamer, liefst ook een werkplek in de kamer
• aircon/verwarming als dat mogelijk is of minstens een plafond fan als ik in een warm gebied ben

Het is best een klus een leuk hotel te vinden wat aan die eisen voldoet. Maar meestal lukt het wel, je moet goed kijken wat je boekt, soms is de prijs laag, maar dan komt er nog een bende toeristenbelasting bij en ben je toch nog duur uit.  En soms, zoals ooit in Puebla en Ixtapa, heb ik een mega aanbieding en zit ik in een veel duurder hotel en leef ik een week in pure luxe. Omdat ik over de jaren een hoge vaste klanten korting heb opgebouwd bij de boeking websites.

En soms is er niks, niet op Google Maps, niet op de boekingsites. En moet je het doen met dat wat beschikbaar is als je het dorp inrijdt, dan zit je in een muffe rokerige kamer, koud water of helemaal geen douche, maar een emmer met een kannetje voor een bucketshower. Dunne handdoeken en vlekkerig beddengoed en je kamergenoten zijn kakkerlakken of soms zelfs muizen. Maar dat zijn de uitzonderingen. Ik heb dat 1x in de Filipijnen gehad.

Wat daar wel weer fijn was, was dat de hoteleigenaar beschaamd keek toen hij zei dat er geen warm water was, maar in de ochtend met een hele grote thermoskan heet water en extra zachte nieuwe handdoek voor de deur stond, zodat ik een warme bucketshower kon nemen. Dat was zo lief. Zoiets vergeet je nooit meer.

En hoe betaal ik dat dan allemaal?

Ik heb hier keihard voor gewerkt. Ik zette twee jaar voor ik uit Nederland vertrok een bedrijfje in de steigers wat is veranderd in een goedlopend bedrijf met grotendeels passief inkomen. Daarbij klinkt mijn levensstijl duur, maar geloof me het is nog altijd goedkoper dan in Nederland wonen en daar een huis huren.  Ik verschillende inkomsten bronnen.  (lees ook: Hoe verdien ik online geld?)

Wil jij ook net als ik zo’n leven als vrijbuiter en zonder al die “clutter” van spullen en sociale verplichtingen?

Start dan met online geld verdienen door  te investeren in jezelf en je toekomst.

Koop mijn boek 40+1 manieren om online geld te verdienen. De methodes die in dit boek beschreven staan worden door mij en mijn klanten succesvol in de praktijk gebracht en leveren een leuk inkomen.

 

Op zoek naar een huis

In 2025 ga ik op zoek naar een huis. Ik ben dan 10 jaar onderweg, ik heb 10 jaar als nomade geleefd, met minimale bezittingen en altijd in het bed van een ander geslapen. Ik ben dan een ruime 60-plusser en ik verlang meer en meer naar een eigen stekje.

Dus 2025 wordt het jaar van de zoektocht naar een huis of een stuk land om te bouwen. Dus of ik in 2025 al onder de pannen ben moet nog blijken. Ik heb een aantal locaties waar ik op mijn motorreis langsga, omdat ik denk dat het daar misschien wel leuk is om te wonen, omdat anderen dat zeggen, en ik dat wil onderzoeken of omdat ik er al eens (kort) was en het is blijven hangen als fijn dorp of fijne streek.

En er is een eindpunt waarvan ik zeker weet dat ik daar wel wil wonen. Dus, tenzij ik onderweg iets tegenkom en blijf plakken. Is dat mijn eindstation en ga ik daar wonen. Maar in mijn leven is alles altijd relatief, want het kan zomaar gebeuren dat ik toch nog van gedachten verander. En dat is het mooie van altijd wonen in hotels, naast het feit dat je iemand hebt die de boel opruimt, je bed verschoont en de vuilnis buiten zet, ben je ook zo flexibel als het maar kan. Vandaag hier, morgen daar. Geen vaste lasten, geen huurcontract met termijnen, je pakt in en vertrekt.

Een huis vinden zal best lastig worden want ik woonde soms zo mooi dat ik me nu wel eens afvraag waarom ik daar ooit weg ben gegaan.

Ik woonde sinds mijn vertrek uit Nederland op de mooiste plekken op aarde

Als ik een huis huur, huur ik op een mooie locatie als dat kan. Huizen die spectaculair zijn en toch betaalbaar, want ik betaalde eigenlijk nooit meer dan 300 euro huur all in! En all in, betekent: internet, gas, water, elektra, drinkwater en soms zelfs schoonmaak en onderhoud.

Ik heb op de mooiste locaties gewoond.

Wie zou niet in een huis op het strand willen wonen? Een strand waar geen toeristen komen en je soms helemaal alleen kunt dwalen, voeten in de vloedlijn, schelpen zoekend, af en toe een vissersboot waar je verse vis kunt kopen? Met prachtige watervallen om de hoek?

Of op een klif, met uitzicht over de Bohol Zee, terwijl de Filipijnse Adelaar op ooghoogte voor je slaapkamerraam voorbij komt op de ochtendbries? En elke avond dit soort zonsondergangen?

Of midden in het centrum van Cancun in een prachtig huis met twee slaapkamers, een grote tuin, omringt door bomen vol kleurrijke vogels? Met de azuurblauwe Caraïbische zee op 10 minuutjes rijden van je huis?

Of midden op het platteland, zee op loopafstand, uitzicht op de bergen en elke avond ene prachtige tropische zonsondergang vanaf je enorme terras, omringt door fruitbomen en struiken zoals dragon fruit, mango, papaya, avocado’s, ananas en kalamansi?

Midden in het oude centrum van Rome, met het Coloseum op loopafstand?

In de woestijn in Baja California Sur, waar alle wegen van zand zijn

 

* dit artikel is bijgewerkt in mei 2025

Steun deze website! Geef Gul.