Wat is het beste land om naar te emigreren?

Rare titel wel voor mijn kerstblog. Temeer omdat ik bij het schrijven weet welke onderliggende gedachte dit blog vorm geeft. En jullie niet. Maar deze onrustige wereld en alle oorlogsdreiging, en de meest gelezen en gezochte onderwerpen op mijn website in het afgelopen jaar zijn de inspiratie voor dit artikel.

Het lijkt een onvermijdelijk onderwerp tijdens deze dagen waarop “pais en vree” zouden moeten overheersen terwijl er vrolijke devote kerstliederen uit de speaker klinken bij het knapperende haardvuur. Ow, wacht, dat alles is cliché en stereotype natuurlijk, want zelfs dat haardvuur is inmiddels verboden. En devote kerstliederen zijn oubollig, we rappen ons nu een beetje snel door de kersttijd heen en vergeten steeds meer over het kind in de kribbe en de herders in het veld die luisterden naar de engelen die zongen. Het is notenkrakers, kerstmannen en sneeuwpoppen wat de klok slaat. Knus en gezellig is het nog wel, dat is bijna een must, en dat brengt me bij het dit jaar ook wel uitgestorven “pais en vree”.

Voor diegene die niet goed weten wat “pais en vree” betekent: het betekent vrede en rust, geen onenigheid, een situatie van kalmte en harmonie.

En dan begrijp je wellicht wel waarom ik schrijf dat dat uitgestorven is. Rusland staat op de drempel van Nederland volgens NATO. Amerika staat idem op de drempel bij Venezuela, Cambodia en Thailand knokken, Israel en Gaza zijn nog lang niet vredig, China schaalt de spanningen op met Japan en Taiwan, in Soedan knokken ze voort, Myanmar is niet vredig sinds de militaire coupe, Congo is een drama als het gaat om vrede, in Haiti is het ook niet plus en zeker niet rustig net als in Zuid Soedan. En dan heb je nog de gebieden waar de boel op springen staat: India en Pakistan, De Sahel, Afghanistan, Balkan, Iran en Jemen……enz.

En dat gaat allemaal over macht en land en grondstoffen, want ik heb het nog niet eens gehad over al die andere dreigingen, van hackers, cyberaanvallen, scammers en weet ik veel wat voor digitale onrust iedereen wakker houdt en zorg rimpels veroorzaakt omdat je bank uit de lucht is, de treinen niet rijden, de kassa niet werkt, de luchtvaartmaatschappij uit de lucht is, en de overheid onbereikbaar. Ook een vorm van “pais en vree” die naar de klote is, ons leuke ontspannen internet is een bron van alles behalve vrede en rust geworden.

Pais en vree, ver te zoeken dus. En met de Russen op de drempel van Nederland als je meneer Rutte van de NATO moet geloven, dan kan ik me wel voorstellen waarom Nederlanders zoeken op en lezen over

• emigratie vanwege oorlogsdreiging (klik)
• dienstplicht na emigratie (ook “klik” om te lezen en het opent in een nieuwe tab!)
• Emigratie en oorlog (klik)

Het is heel natuurlijk voor een mens om veiligheid te wensen, het is overlevingsmechanisme nummer 3 denk ik, na ademhalen en eten & drinken. (lees ook: Veiligheid en Emigratie)

Ik sprak laatst voormalig klanten van mij, die ooit mijn diensten als Emigratie Coach inzetten om hun emigratie in goede banen te leiden, en die vertelden dat sinds de dreiging van de VS bij Venezuela zo groot is familie en vrienden bijna eisen dat ze actie ondernemen en naar Nederland terugkomen. En dat is alleen omdat hun locatie een kleine 100 kilometer van Venezuela af ligt en de Nederlandse overheid termen bezigt als “meegezogen worden in de oorlog”.

Angst kluistert ons aan de stoel op die plek waar we denken dat onze veiligheid ligt, en als die plek ook niet meer veilig lijkt of voelt zoeken we naar een uitweg. En nu, zo gezamenlijk bij de kerstboom wensen we het even te vergeten, maar straks bij de goede voornemens komt het toch weer naar voren in je gedachtes: Wat als ik weg ga uit dit gebied, weg uit die angstcultuur en een vredigere plek zoek. Misschien zelfs wel een plek die minder digitaal is en dus minder kwetsbaar. (lees ook mijn E-boek: Verdwijnen in een digitale wereld)

Europa is geen veilige plek meer

Als de Russen op de drempel van Nederland staan, staan ze dus ook op de drempel van de rest van Europa en de NATO, en dan is dus Europa opeens ook geen veilige plek meer om binnen te verhuizen. Die vage droom van een bed&breakfast ergens op een verlaten finca in Spanje of een euro-huis kopen in een slaperig dorp in Italië is dan niet meer zo’n fijn plan om verder uit te werken.

Maar waar ga je dan naar toe? Is het elders in de wereld wel veilig?

Ha, zie je het verloop van mijn gedachtes? Nu komen we langzaam bij de titel van dit artikel. Veilige landen.

Voor Nederlanders is Europesche Unie een verlengstuk van Nederland, met het vrij vestigen en werken binnen de Schengen landen kun je een verhuizing binnen de EU bijna geen emigratie meer noemen, het is meer een verhuizing XL ofzo. (lees ook: Emigreren binnen Europa) Het is relatief makkelijk en overzichtelijk en je reist makkelijker “even terug” als je nog iets in Nederland moet regelen. Zo anders dan wanneer je naar Zuid Afrika of Azië verhuisd bijvoorbeeld. Of zoals ik, via de Filipijnen naar Mexico.

En die mensen op de ABC-eilanden, en nog een voormalig klant op de Dominicaanse Republiek iets hoger in het Caribisch gebied, die dan zo dicht bij een oorlogshaard lijken te zitten (toen ik dit artikel schreef op 17 december) vroegen mij: wat zou jij doen?

En ik antwoordde: ik zou niet teruggaan, ik zou als je het niet vertrouwd en weg wilt, naar een ander land emigreren, zoals ik gedaan heb toen het in de Filipijnen niet meer leuk was. Je pakt alles op en emigreert gewoon naar het volgende land. Je hebt het al een keer gedaan dus je kent de klappen van de zweep, terugkeren naar Nederland is vrijwel onmogelijk als je denkt aan huisvesting en financiële lasten die je daar direct moet ophoesten om er legaal te wonen.

Maar eerlijk gezegd zou ik gewoon blijven waar ik was, voegde ik er aan toe, ik denk niet dat de eilanden “meegezogen” worden. Misschien wel even een noodvoorraad aanleggen, water, blikken eten, just in case de bevoorrading langzamer gaat vanwege onrust. Maar dat zou ik sowieso doen als ik op een eiland woon of afgelegen. Zelfs nu op het puntje van een schiereiland met maar 1 grote weg hiernaar toe en 1 bootverbinding heb ik dat. Al was het maar voor het orkaanseizoen.

Ze gingen er over nadenken. Want ook dan rijst de vraag: waar verhuis ik dan naar toe in deze onrustige wereld?

Ik ben realist. En ik was nomade, als het ergens niet leuk was pakte ik in en trok ik verder. Dus ik denk er wellicht wat makkelijk over over dat alles oppakken en verder trekken. Maar de realist in mij zegt dat je niet bent geëmigreerd omdat je een zorgelijk leven wilt. Dus zorg dat je je zorgen kwijtraakt en dat kan op een aantal manieren, door je mindset te veranderen, door je angst af te schudden die vaak aangepraat is door de media, of door plannen te maken en goed voor jezelf te zorgen.

En daarmee kom ik tot het slot van dit artikel, waar kun je nog goed wonen in deze onrustige oorlogszuchtige wereld waar “pais en vree” ver te zoeken is? Nou, ik denk: overal, elk land van de wereld, mits je niet midden in een oorlogsgebied gaat zitten natuurlijk waar de kogels om de oren vliegen.

Als jij het een leuk land vind en een fijne cultuur is dat het beste land om naar toe te emigreren

Overal is wel wat, het gaat erom hoe je er mee omgaat. We krijgen heel veel angst aangepraat door de media. Bijvoorbeeld door zo’n meneer Rutte die dan weer met een priemende blik en met vuur en verve staat te beweren dat de Russen op de drempel staan. Dan krijg ik ook kippenvel als ik die man dat zie beweren, maar als ik dan wereldwijd de digitale kranten opensla en het grote geheel zie, het spel der machtswellustelingen, dan denk ik: de soep wordt niet zo heet gegeten als dat hij wordt opgediend in de krant of in zo’n speech. Vaak is er heel veel nuance, mitsen en maren en vooral heel veel misschien, als en wellicht, en er is altijd een andere agenda, die je soms pas begint te ontdekken bij krantenartikel nummer zoveel. Ik woon al ruim 6 jaar in Mexico, volgens sommigen woon ik op een berg cocaïne, naast een berg dode vermiste personen terwijl er corrupte ambtenaren om mij heen scharrelen en het evenzo corrupte leger over mijn hoofd op kartels schiet die terugschieten met granaatwerpers.

Ik heb er nog nooit iets van gemerkt. Ja, natuurlijk is er af en toe een flinke schietpartij hier ergens in dit land en omdat het een land is bijna zo groot als het oppervlakte van de EU lijkt het heel vaak en soms zelfs veel, maar als je alle nieuws van Europa bij elkaar optelt is het wellicht evenveel en even vaak. Dus per vierkante kilometer oppervlakte en per hoofd inwoner valt het allemaal best wel mee. Maar eerlijkheidshalve moet ik wel zeggen dat ik ook wel gebieden vermijd hier. Je gaat het natuurlijk ook niet opzoeken, maar steden als Los Mochis en Culiacán waar het volgens “onze correspondent van Midden Amerika” net een oorlogsgebied is, en Aguascalientes idem, daar ben ik gewoon geweest en daar merk je de meeste dagen van het jaar niks van al die schrijverij in de Nederlandse pers. Prachtige steden en een prachtig gebied vol aardige mensen, dat is mijn ervaring en ik was er meerdere keren.

Je kunt ook nog prima emigreren naar Thailand bijvoorbeeld, dat knokken is heel ver weg van de gebieden waar jij zou willen wonen met je Nederlandse welvaartsstandaarden, en de Balkan is prachtig als je daar zou willen wonen, en ik durf zelfs te beweren dat je nog naar de Oekraïne kunt emigreren, want er zijn reportages op Youtube over gebieden waar ze niks van de oorlog lijken te merken en gewoon doorleven, en waar ze zich afvragen waarom iedereen naar het buitenland vertrokken is, net zoals jij gewoon doorleeft in Nederland en bij hun staan de Russen echt op de drempel!

Het gaat om jouw mindset, ook als je op de ABC-eilanden woont nu er een grote Amerikaanse armada voor je deur ligt, geniet van het spektakel van al die schepen op zee, neem een paar foto’s voor later als je zo’n “weet je nog vroeger toen….” gesprek hebt met iemand en koop wat extra eten, en ga lekker weer naar het strand. Hou het nieuws in de gaten, maar kluister niet aan de buis en laat je niet ophitsen. Kijk losjes naar wat mogelijkheden, hou een creditcard met maximale opname limiet (voor noodgevallen) in het laatje bij je paspoort, en leef gewoon door.

Voor elk land in de wereld geldt: daar waar het gras nu groener is kan morgen de pleuris uitbreken. En dat hoeft niet eens oorlog te zijn, dat kan ook een natuurramp zijn. De wereld is zo met elkaar vervlochten en verweven dat zelfs hier in Mexico waar we niks te maken hebben met jullie zonnebloemolie van de Oekraïne ook de prijzen omhoog schoten toen de ellende daar begon, en nu met Venezuela en de VS en de olieaanvoer, gaat, ondanks dat ik in een olieproducerend land verblijf mijn benzine prijs ook omhoog. (lees ook: Veiligheid en Emigratie)

Pais en vree, het lijkt wel uitgestorven, kerstmannen overheersen over de kerststal waar Jozef en Maria ooit in grote liefde en vol hoop naar hun pasgeboren kindje keken. Zij wensen hem wellicht ook een leuk leven, en hij eindigde aan een kruis. Als ik iets geleerd heb op mijn reis (lees ook: Tien jaar reizen, wat leerde ik?) en van mijn bible-belt opvoeding is dat het leven zijn beloop heeft, of je nu hard fiets of langzaam, emigreert of niet, veilig woont of onveilig, dat wat in jouw voorbestemming ligt komt vroeg op laat op je pad. Jezus werd geboren om aan dat kruis te sterven, hij wist dat, en hij had het er soms heel moeilijk mee als we de bijbel moeten geloven. Hij had kunnen emigreren naar Noord Europa, ver weg van Golgotha (de kruisberg) maar het was hem vroeg of laat toch overkomen. Want het leven heeft zijn beloop, maar hoe jij er mee omgaat bepaald de mate van ‘pais en vree’ over je bestaan. En het is maar goed dat we niet alles vooraf weten!

Fijne kerstdagen nog!